Yazara Gore Listeleme

“Biz Hiç Değişmedik Gönül”, Nezihe Meriç’in çoğunlukla Ankara’dan Amerika’ya gönderilmiş mektuplarından oluşuyor; yarıya yakını 1953-55 yıllarında yazılmış, zamanla seyreliyor, son mektup ise 1991 tarihli. Gönül Derman Hürkuş Şarman (1925-2015), Türk havacılığının öncülerinden, Bir Tayyarecinin Anıları (YKY, 2000) kitabıyla bilinen Vecihi Hürkuş’un kızı. Nezihe Meriç’le 1940’lı yıllarda İstanbul Türkoloji bölümünde başlayan yakın arkadaşlıkları ömür boyu sürmüş. “Biz Hiç Değişmedik Gönül”, 1950’lerde Türkiye ve Amerika’daki yaşam biçimlerini yansıtması bakımından dikkat çekici. Nezihe Meriç’in aile hayatı, evliliği, çocuklarla ilişkileri, yayıncılık mesleği, arkadaşlıkları, umutları, umutsuzlukları var mektuplarda. İşlerin, insanların, günlük hayatın sıkıntılarının, hastalıkların, siyasi ortamın, ekonomik sorunların, toplumsal olayların baskısı altında direnen, yazıya umutla sarılan bireyin duygusal çırpınışları, acılarla baş etme biçimleri var. “Biz Hiç Değişmedik Gönül”, ömür boyu süren bir büyük dostluğun sıcaklığını duyurması yanında 20. yüzyıl Türkiyesi’nde bir kadının yazınsal serüvenini, Nezihe Meriç’in hayat mücadelesini anlatan bir kitap.

“Menekşeli Bilinç” Nezihe Meriç’in “Bozbulanık” ve “Topal Koşma”dan sonra üçüncü öykü kitabı olarak 1965’te yayımlanmıştı. Toplu Öyküler I cildinde yer alan ve altı öyküden oluşan kitabın yıllar sonra ilk kez ayrı basımı yapılıyor. Bir söyleşisinde öyküyü “insanın bir ruh halinin, herhangi bir olay karşısındaki durumunun kısmetine düşen zaman içinde bir gülüşünün, bir davranışının ustaca makaslanıverişidir” diye tanımlayan Nezihe Meriç, yazınımızda geleneksel çizgiyle yenilikçi yönelişler arasında bir köprüdür. Konuşma dilinin rahatlığı içinde yalnızlıkları, iç daralmalarını ustalıkla dile getirdiği öykülerinde samimi bir incelikle sevgiye, iyimserliğe, umuda da yer açar.

Zaman ne çabuk geçiyor. Ayşe ne çabuk büyüyor böyle. Annesi inanamıyor onun birdenbire büyüyüvermesine... Ev sahibi oturdukları evi satmak istediği için, yeni bir ev bulmaları gerekiyor. Ayşe'nin annesi gazete ilanlarına bakıyor, sağa sola telefon ediyor, sokak sokak dolaşıp ev arıyor, ama bulamıyor. O yüzden, cinleri tepesinde. Hep sinirli. Her şeye kızıyor... Ayşe çok üzülüyor tabii. Çünkü evlerini çok seviyor. Başka bir yere taşınmak istemiyor. Bazen altdudağını bükerek ağlayıveriyor... Güzel günler geri gelecek mi? Kim bilir... Yedi kitaptan oluşan Küçük bir Kız Tanıyorum dizisi, sadece çocukların değil, anne babaların, öğretmenlerin, yediden yetmişe herkesin okuması gereken bir eser... Tavsiye edilen yaş aralığı 8-11 yaş.

Ayşe sekiz yaşında. Onu, altı yaşındayken tanımıştınız. Nasıl küçücük bir kızdı! Şimdi, okulu, okumayı, ders çalışmayı, sınıf geçmeyi, çalışkan olmayı, arkadaşlıkları, konuştuğu dilin, Türkçe'nin güzelliklerini, acı çekmeyi, insanları tanımayı, kafa karışıklıklarını öğrenmeye başlamış, düşünceli bir 'küçük hanım' oldu. Durmadan kitap okuyor. Çünkü, başka çocukların nasıl yaşadıklarını, neler düşündüklerini, neler yaptıklarını şimdi daha çok merak eder oldu. O yüzden, kitap elinden düşmüyor.