Yazara Gore Listeleme

Selim İleri’den dorukta bir dil ve anlatış şöleni: Kapkara alayın eşliğinde ölümsüzlük! Hazin bir azap günü, yine sonbaharda, üzüntüler cümleleri parçalıyor. Hayat bir yanıltı. Uzak, her şey çok uzak! Bebek’teki üçüz yalı, Çamlıca’daki bülbül yuvası köşk, Maçka Palas’ta salon-salamanje… Ulu Şair nereye adım atsa; her köşeden üstüne üstüne gelen Samipaşazâde Sezai’ler, Namık Kemal’ler, Halid Ziya’lar, 2. Abdülhamid’ler, Abdülmecid Efendi’ler, Ahmed Hâşim’ler, Nurullah Ataç’lar, ötekiler! Bir ihtiyarın dehşetengiz akşamı başlıyor. Kumkuma, sevilmek, unutulmamak isteyen Şair-i Âzam’ın haykırış metni: “Şimdiki yirmi birinci asrımızda tekrar ziyaret edeyim dedim, hiç değilse mâzinin hatıralarına. Kendimi tanıttımsa da tanıyanım çıkmadı; fakat yaşlı adamın, yorgun, bastonuyla bile yürüyemeyen, ricasını kırmadılar. Köşkü bomboş buldum! O muhteşem âvizeler, ışıl ışıl aynalar, duvarların ruhsuzluğunu örten o caanım tablolar yok olmuş! Geriye ölüm kalmış, köşkün de ölümü. Köşk ölüsünden yıkılıp giderek kaçtım…” “Yapılacak hiçbir şey yok. Elem hiçbir şekilde engellenemez. Akşam ruha sızı verdi. Elden bir şey gelmez.”

Perisi Kaçmış Yazılar, yazmanın büyüsünü kaybettiği, kelimelerin eski gücünü yitirdiği anlara odaklanan bir kitaptır. Yazar, gündelik hayatın sıradanlığı, insanın iç dünyasındaki boşluklar, kırgınlıklar ve söyleyemedikleri üzerinden; yazının neden bazen “ruhsuz”, bazen de yarım kaldığını sorgular. Metinler; iç monologlar, kısa denemeler ve parçalı anlatılarla ilerlerken, okuru hem yazma eylemiyle hem de kendi duygusal kopukluklarıyla yüzleştirir. Kitapta, modern insanın hızla tüketen dünyasında anlam arayışı, yalnızlık, yabancılaşma ve ifade edememe hâli ön plana çıkar. “Perisi kaçmış” yazılar, aslında insanın kendi iç sesiyle kurduğu bağın zayıflamasını simgeler. Yazar, kelimelerin yeniden canlanabilmesi için insanın önce kendine dönmesi gerektiğini ima eder. Bu yönüyle eser, yazmak isteyenlere olduğu kadar, kendini anlatmakta zorlanan herkese hitap eden içsel bir yolculuk sunar.

Bugünde yaşamak istemeyen, başka bir zamanın, başka bir mekânın, başka dostlukların insanı olan Neveser Hanım... Onun ve ailesinin gizemli geçmişi... Dramlar, yalnızlıklar, hüzünler, gerçekler ve onlardan kaçış... II. Abdülhamid döneminden 1990’lara uzanan bir hikâye bu. Çevirmenlik yaparak yaşayan, köklü bir ailenin kızıdır Neveser Hanım. Kınalıada’da mümkün olduğunca bugünden ve bugünün gerçeklerinden uzak, kendine kurduğu dünyada, hayalleri ile hayat arasında gidip gelerek sürdürülen bir hayattır onunki. Aşk romanları çevirmek ister, hiçbir zaman tam anlamıyla yaşayamadığı aşkın acısını çıkarmak istercesine... Aşk romanlarının içinde var olur, onların kahramanlarının yerine koyar kendini, hayatını onlarla tamamlar. Güzel bir kadın olan annesinin gölgesinden o romanlarda çıkar. Babasının yokluğunu onlarla giderir. Aşkta aşağılanmanın hüznünü onlarda unutur. Hayal dünyasıdır onu var eden, o aslında hiç gerçekleşmemiş bir hayattır. Selim İleri’nin yetkin ve güçlü kaleminden çıkan "Kafes", yeniden okurlarıyla buluşurken, okuyucuyu da müthiş bir hayal dünyasına davet ediyor. Selim İleri romanlarının içinde farklı bir yere sahip olan bu kitabı okumadıysanız fırsatı kaçırmayın. Okuduysanız da, duyarlıklarla yeni bir buluşma sizi bekliyor.

İçi boşalmış, bomboş deniz kabuklarından denizin sesi duyulur, sona sürükleyen amansız dalgaların sesi. Çok eski çağlardan çıkagelir. Uğultuyu bir an olsun dindiremezsiniz. Yazarlar ikide birde bu uğultuyu yazmak isterler. Deniz kabuklarından birçok kez insan sesleri de işittim, kesik, boğuk; deniz uğultularına karışmış. Bugüne kadar yazamadım. Öyküleri, romanları, senaryoları, eleştirileri, edebiyat dünyasına dair gözlemleri ve anılarıyla yazıyla ilişkimizi hep diri tutanlardan Selim İleri’nin yeni romanı Yalnız Evler Soğuk Olur’un kendine has bir özelliği var: Bu romanın anlatıcısı Selim İleri’ye çok benziyor; adeta onun anılarına sahipmişçesine aynı yollardan geçiyor, yaşadığı yerlerden, onunkine benzer bir çocukluktan sahneler hatırlıyor. Dahası, tıpkı İleri gibi o da yazıyor, hatta belki aynı kitapları kaleme almış. Vaktiyle yaratmış olduğu kahramanlar, özellikle aşk romanları yazarı Süha Rikkat karşısına çıkıp ondan hesap sorduğunda, anlatıcı tıpkı Selim İleri’nin de yapacağı gibi, elli yılı aşan bir yazı deneyimiyle onunla yüzleşiyor. Selim İleri ile Yalnız Evler Soğuk Olur’un anlatıcısı arasındaki ilişki, İleri’nin çok sevdiği Nahid Sırrı Örik’in “Bir Küçük Çocuk” öyküsüne düştüğü notu hatırlatıyor: “Bu yazının anlattığı çocuk ben değilim ve çocukluk hatıraları benim kendi çocukluğumun hatıraları değildir. Fakat kendi çocukluğumun hatıralarıyla bu hatıralar arasında bazı kısımlar birbirinin aynı gibidir.” Bir yaşamdan birçok yaşama, bir evden birçok eve dağılmış, hiç dinmeyen acılar, genç ölümler, darağaçları.