En Son Eklenenler

Hepimizin yatışmak bilmez bir gelişme ihtiyacı var: Her yıl milyonlarca insan, kilo vermek, ilişkilerini düzeltmek ve iyileştirmek, borçlarından kurtulmak, kariyerlerinde daha fazlasını başarmak, finansal bağımsızlığa kavuşmak, ruhsal aydınlanmayı yakalamak, daha iyi ebeveynler veya eşler olmak için kitaplar alıyor ve seminerlere katılıyor; dahası, bu liste uzayıp gidiyor. İlerleme için yanıp tutuşuyoruz. Yine de, birçoğumuz istediğimiz değişimi gerçekleştirmeyi başaramıyoruz. %100 Kendiniz Olun, bir diyet programında başarısız olmuş, bir ilişkinin çöküşünü atlatmış veya tatmin edici bir kariyere sahip olup olamayacağını merak etmiş olan herkes içindir. Kendimizle, bulunduğumuz yerle ve yaptığımız şeyle barışık olmak isteyen hepimiz için bir kitaptır; uzak bir gelecekte değil, bugün, burada ve hemen şimdi.

İki doktora öğrencisi, rekabetlerini bir kenara bırakıp hocalarının ruhunu kurtarmak için Cehennem’e gitmek zorunda—belki de kendi ruhlarını feda etme pahasına. Alice Law’un hayatta tek bir amacı vardı: Büyü alanındaki en yetenekli kişi olmak. Bunun gerçek olması için her şeyini feda edebilirdi: gururunu, sağlığını, aşk hayatını ve kesinlikle akıl sağlığını. Hepsi, dünyanın en büyük büyücüsü olan Cambridgeli Profesör Jacob Grimes’le çalışabilmek içindi. Ama profesör bir büyü kazasında ölünce işler değişecekti. Grimes cehennemdeydi ve Alice onun peşinden gitmeye kararlıydı. Çünkü profesörün yazacağı tavsiye mektubu Alice’in geleceğini belirleyecek güce sahipti ve ölüm bile hayallerinin peşinden gitmesini engelleyemeyecekti. Alice’in ezeli rakibi Peter Murdoch da aynı fikirdeydi. Bu iki rakip, sevmedikleri bir adamı kurtarmak için cehennemin derinliklerine yola çıkacaklardı. Ama cehennem pek de eski hikâyelerde ve kutsal kitaplarda anlatıldığı gibi değildi. Çok daha tehlikeliydi.

Duvarları taştan, sıvaları kısmen dökülmüş, her tarafı nem kokan ve duvarların bazı bölümlerinde sıvaların küflenerek kabardığı, lambaların küskün bir şekilde belli, belirsiz ışıttığı kocaman bir oda, tavanı oldukça yüksek bu binanın salon gibi kullanılan giriş kapısındaki kapı kolu oldukça eski ve paslanmış bir durumda. Belki de terli ve kirli ellerle açıldığı için aşınmış da olabilir. Ama bir gerçek var ki o da birçok elin bu kapı kolunda izleri vardı. Yılların yorgunluğu ile de bu hale gelmiş olabilir. Salonun tam orta yerinde varilden dönüştürülmüş kocaman bir soba ve etrafında kırık sandalyelere oturmuş birkaç müşterinin loş ışığın arasında siluetleri Karagöz, Hacivat perdesi gibi sobaya yaklaşan elleri, bazen kocaman, bazen küçülen kafaların gölgeleri sobadan sızan ışığa ve çok yüksekte yanan düşük amperli ampulden gelen ışıkla şekilleniyordu. Kocaman salona hareket katan, ama ürpertici bir hava veren, kasvetli bir ortam gibi olan bu bina bir oteldi. Kapıdan yavaşça içeri girdi. Siluet gibi görünen ve kocaman sobanın etrafındakilere doğru yürüdü. Korkuyordu. İlk defa ailesinden uzak, yardım alacağı kimseciklerin bulunmadığı bir yerdeydi. Tanımadığı bu insanlar neciydi? Neden böyle bir otele gelmişler? Yoksa onların da mı cep-lerinde az parası var? Suçlular mı? Hırsızlar mı? Terörist var mıdır içlerinde? Yoksa gariban köylü insanlar mı? Böyle bir yerde oturduklarına göre zengin olmayan insanlardır dedi, kendince. Yani içinden böyle düşündü. Cesare-tini toplaması gerekirdi. O da öyle yaptı. Siyah beton ze-mine bakarak yavaş adımlarla yürüdü. Yaklaştı ürkek ve alçak bir sesle: - İyi akşamlar! Dedi. İçlerinden pala bıyıklı, kırlaşmış kafasına taktığı takkenin arasından kıvrılarak çıkan bukleli saçları ve kalın kaşları olan biri ayağa kalktı ve onu karşı-ladı. Kendinse yaklaşan ürperti dolu bu adama korkulu gözlerle baktı. Yüreği bir kuşun ürkekliği içinde atıyordu. Göğüs kafesi inip kalkıyordu. Derin derin bir iki nefes aldı. Kendine hâkim olmalıydı. Tehlikeli biri değildir her-halde, diye düşündü. Kollarında müthiş bir güçsüzlük his-setti. Elinde valizi düşecek gibi oldu. O da usulca olduğu yerde valizi yere bıraktı ve yaklaşan adamın vereceği yanı-ta kulak kesildi. - İyi akşamlar yeğenim! Buyur! Ne istersin? - Ben üniversite öğrencisiyim. Kalacak yerim yok, dedi. Siz otelin sahibi misiniz?

"İzmir mavisi, İzmir’e özgü çok özel bir zamanın rengidir. Öyküsü, şiiri, şarkısı, türküsü, aşkı, doğası, nice uygarlıktan süzülen göz kamaştıran parıltısı, kısaca her türlü meramı ile güler yüzlü dostluklardan yansıyan özelliği içindedir onun. Bu kitapta, olanca sıcaklığıyla anlatmaya çalıştığım o gizemli mavilikten süzülen güzel insanların çoğu yok artık aramızda. Ancak izleri öylesine derin ve anlamlı ki, bellek arşivimde kalanları sizinle paylaşmadan edemedim. Anılar/saptamalar eşliğinde değerlendirmeye çalıştığım söz konusu yaşanmışlığa; özgeçmişimden kaynaklanan kimi ayrıntılar yanında, Dönemeç dergisi merkezli dostluklar da dahil edilmiştir doğal olarak. Bilinsin ki, Dönemeç en saygın tekrarımdır benim!"