Eserlere Göre Listeleme

Varolan üzerinde düşünmek, çabalamak... Değişmekte olanı görerek yeniyi yakalamak, yaratmak,iletmek... Her değişimi ve yeniliği çoğaltmak... İşte Erel'in yaşamı. Bir yaşamı, uyum ve denge içerisinde, kalıplaşmış sınırların ötesine: renkli ve çokışıklı alanlara taşımak... O yaşamın içine cıvıl cıvıl başka yaşamları katmak... Yaşadıkları, yazdıkları, düşündükleriyle genç kalabilmek... İşte Elçin Tapan'ın yaşamı. Ve o yaşama mektupları, telefonları, fakslarıyla; yürekleri, yüreklerindeki sevgileri, gözlerindeki umut parıltlarıyla katılan; hayatı, hayatları çoğaltan başka yaşamlar... Aslında mutlu olmak, olabilmek ne kadar kolay!

Aytmatov, milletinin tarih boyunca kazandığı sosyal, kültürel, ahlaki, edebi, askeri yani bütün maddi ve manevi zenginliğini eserlerine yansıtmış, yaşadığı coğrafyanın insanının tarih içinde kazandığı değerleri, acılarını, kahramanlıklarını, tecrübelerini yazıya döküp ölümsüzleştirmiş, halkını içine düştüğü zor durumları eserlerinde en güzel şekilde anlatmış, onların çözümlerine dair ipuçları göstermiş, eserlerinde kendi ifadesi ile 'tipik insan'ı ortaya koymaya çalışmış bir yazardır. Hikayelerinde milletinin temel mülkü olan milli hafızaya ait efsane, destan, masal, hikaye ve türküleri, bunların meydana geldiği şartları, ardındaki hikayeleri, insanları kullanırken, Kırgız Türk kültürünü, psikolojisiyle, duyuş ve anlayış tarzıyla, maddi manevi zenginliğiyle o kültürü bina edenlerin evlatlarına yeniden hatırlatmaya çalışmıştır. "Her yazar bir milletin çocuğudur ve o milletin hayatını anlatmak, eserlerini kendi milli gelenek ve törelerini kaynak alarak zenginleştirmek zorundadır. Benim yaptığım önce bu, yani kendi milletimin geleneklerini ve hayatını anlatıyorum. Fakat orada kaldığınız takdirde bir yere varamazsınız. Edebiyatın milli hayatı ve gelenekleri anlatmanın ötesinde de hedefleri vardır. Yazar, ufkunu milli olanın ötesine doğru genişletmek ve 'evrensel' olana ulaşmak için gayret göstermek durumundadır. İyi yazar 'tipik insan' ortaya koyma ustalığına erişen yazardır."

Dudu'nun muhteşem bir kuyruğu vardır. Dudu her gece, kuyruğundakiyüylerin üzerine oturmamak için başı kuma gömülü, kuyruğu havada uyur. Bir sabah uyandığında boynunu çeker, ama başının kumdan çıkmadığını fark eder. Devekuşu ayaklarını yere vurur, dizlerini büker, kuyruğunu sallar ve çeker, çeker, çeker...; ama ne fayda! Başı bir türlü sıkıştığı yerden çıkmaz. Tolstoy'un, yaşlı çiftinin dev bir şalgam yetiştirdiği ve onu yerinden sökmek için herkesten yardım aldığı eski bir öyküsünü anımsatan bu kitapta "Devekuşu", yardımlaşmanın ve birlik olmanın getirdiği gücü yansıtıyor: "İşlerin yürümesi için herkesin yardımına ihtiyacımız var". devekuşu aynı zamanda, gün ışığının güzel kuyruğundan çok daha önemli olduğunu da öğreniyor ve bu dersi hiçbir zaman unutmuyor. "Yalnızca devekuşlarının en sersemi, başı kuma gömülü uyur geceleri!"