Eserlere Göre Listeleme

Hayatı inşa etmek için var edilen insan, öz elleriyle hayatı imha etmektedir. En sonunda insan, değeri olan bir varlıkken fiyatı olan bir nesneye indirgenmiştir. O halde önce, hayatı inşa sorumluluğu üstlenecek insanın inşası şarttır. İşşe vahiy bu noktada devreye girmektedir. İlahi bir inşa projesi olan vahiy, insanın; Tasavvurunu, Aklını, Şahsiyetini inşa etmek için indirilmiştir. Vahiy insanı inşa eden bir özne olarak indirilmişken, onun inşasına teslim olması gereken müslümanlar eliyle nesneleştirilmiştir. Bu nesneleştirme birbirine zıt iki kutupta gerçekleşmiştir: 1) Hissi nesneleştirme, 2) Akli nesneleştirme. Fakat ikisi de aynı kapıya çıkmıştır. Bunun bedeli, müslümanlar için çok ağır olmuştur. Sonuçta ümmet tarih yapan özneyken, tarihe maruz kalan nesne haline gelmiş insanlığın en etken ve aktif unsu- ruyken, en edilgen ve pasif unsuru haline gelmiş; zamana yatak açan bir ırmakken, zamanın hasbel kader açtığı yataklarda akan çer çöp haline gelmiştir. İnsanın ve hayatın topyekün yeniden inşasını savunan bu eser, bu inşanın müfredatı olarak vahyi işaret etmektedir. Bu eserin çağrısı, vahyi nesneleştiren müslümanlara bir tevbe, bir istiğfar; yani bir özeleştiri çağrısıdır. Özetle, vahyin inşa ettiği insan eliyle hayatı inşa çağrısıdır.

1902’de Rainer Maria Rilke, ünlü heykeltıraş Auguste Rodin’le ilgili kısa bir kitap yazmak için Paris’e gitti. O zamanlar Rodin altmışlarında, saygı duyulan, tanınmış bir sanatçıydı, Rilke’yse yirmilerinde, tanınmamış bir şair. Rilke de, Rodin de başarılı birer sanatçı olarak kurumlara, geleneklere, hatta bazen tarihe karşı çıkmak zorundaydı. En büyük yürek acılarını atlatmak için yaratma arzularını kullanmayı öğrenmeleri gerekiyordu. Hayat ve sanat dengesini kurmalıydılar. Tam da bu yüzden Rilke, Rodin’e şu soruyu sormuştu: “Nasıl yaşamalıyım?” Bu kitap, Paris sokaklarında ustalığa giden yolu bulan iki sanatçının portresi. Aynı zamanda yaratıcılığın ve sanatçının konumunun hiç olmadığı kadar sorgulandığı bir çağın anlatısı. Ve en önemlisi de bir sanatçının ne pahasına olursa olsun eserini ortaya koyması gerektiğinin hikâyesi.

Başkalarının cehenneminde yaşamak... İnsanlar neden başkalarının taleplerini karşılamak zorunda hisseder? Neden çocuğunuzun, eşinizin, annenizin kardeşinizin, babanızın ya da başka birinin, başka birilerinin gözlerine bakarak yaşarsınız? Onlara ne sunmam lazım? Onların ne ihtiyaçları var? Onlar için ne yapmam gerekiyor? Sürekli ama sürekli neden başkalarının ihtiyacını karşılamak için yaşarsınız? Bu türden bir ihtiyaç karşılama isteği, sizi aşırı fedakar olmaya ve bu fedakarlıkta her geçen gün sizin dengenizi alt üst etmeye ve iyilik olsun diye yaptıklarınızı göreviniz haline getirmeye sebep olur. Bunun çok ama çok yorucu olduğunu bile bile neden bu şekilde yaşarsınız? Bunu kendinize sordunuz mu? Bunun diğer adı başkalarının cehenneminde yaşamaktır. Kendi benliğini unutursun. Kendi benliğinden parçalar yere saçılır, farkında bile olmazsın. Kendi benliğin, benlik saygın sürekli zedelenir, görmezden gelirsin. Kendi ihtiyaçların, kendi beklentilerin hiçe sayılır. Ve sen de hiçe sayarsın, umursamazsın. İçten içe için çürür ama umursamazsın. Varsa yoksa başkalarının ne dediğidir. Bu kitap, tekamül yolculuğunda hayatı daha şuurlu yaşaman için yazıldı. Hayatında neyi niçin yaşadığının farkına varmazsan gerçek manada bir dönüşüm yolculuğunu başlatamazsın, başlatsan da bu yolculuğu tamamlayamazsın. Öyleyse seni hayatın mesajlarını kolaylıkla okuyabileceğin ve birlikte dönüşüme, değişime yelken açacağımız müthiş bir yolculuğa davet ediyorum.

Meslek hayatım boyunca insanların mutsuzluk hissine ve depresyonuna iyi gelebilecek anlamlar aradım. Sonunda fark ettim ki arayıp durduğumuz anlam, onu kaybettiğimiz yerde öylece beklemeye devam ediyor. Yepyeni bir kavramla tarif ettiğim bu kayıp anlamı yakalamalarına yardımcı olduğum insanların gözlerinin içi parıldıyor artık. Onlar aslında mutsuz değillerdi, mutlusuzlardı. Dünya genelinde çoğunluğun içine düştüğü bir his olmasına rağmen hâlâ adı koyulamamış bir deneyim bu... Mutlusuzluk! Anlamı: Mutluluk yoksunluğu... Mutsuzluktan çok farklı ama çağımızın en büyük psikolojik virüsü... Mutsuzluk, değer verip sahip olduğunuz bir şeyi kaybettiğinizde ortaya çıkan işlevsel ve iyileştirici bir duyguyken, mutlusuzluk ise arzu ettiğiniz şeye sahip olamadığınızda ortaya çıkan arsız, işlevsiz ve patolojik bir duygu... Mutlusuzlukla baş ettiğimiz an, her şey farklı görünecek. Bunun tek yolu hayata yüklediğimiz hatalı anlamları gözden geçirmek. Anlamları yeniden anlamlandıracağımız bu yolculuğa benimle çıkmaya ne dersiniz?