Eserlere Göre Listeleme

Bu kitapta ünlü şairin çocukluk yıllarından başlayarak hayatı boyunca tanıdığı kişiler, tanık olduğu olaylar üstüne gözlem ve izlenimlerini okuyacaksınız.

Sevda 17 yaşında lise 2’ye giden bir kızdır. Okulların ara tatile girmesiyle sıkıcı bir tatil geçiren Sevda okulların açılmasını dört gözle bekliyordu. Okuluna gitti ve en iyi arkadaşı olan Sevda ve Mira ile bir araya geldiler. Hepside çok mutluydu.Derse girme zili çaldı ve herkes sırasına oturdu.Müdür yardımcısı Ayten Hanım yanında bir çocukla içeri girdi. “Bu yeni arkadaşınız bundan sonra sizinle okuyacak”, dedikten sonra tanışmamızı söyleyip dışarıya çıkıp gitti. Sınıf başkanı Ural ayağa kalkarak tanışma merasimini açtı. Sınıfın güzel kızlarından biri olan Sumru bu yakışıklı oğlanı kimseye kaptırmayacağını söyleyerek yeni gelen öğrenci ile ilgilenmeye başladı. Sumru, her saniye her dakika Atilla’nın yanında idi Atilla ise ne olduğunu anlamıyordu.Teneffüslerde beraber dolaşıp muhabbet ediyorlardı. Onun amacı herkes tarafından ‘’ne hızlı bir kız ‘’ lakabını almaktı. Sınıftaki tüm kızlar Atilla’ya asılıyorlardı. Bir kişi hariç. O da Sevda’ydı.Atilla Sevda’nın umurunda değildi.Sevda devamlı ders çalışırdı ve hiç erkek arkadaşı olmayan bir kızdı.Bir gün sınıf başkanı iki kişinin ismini söyleyerek müdür yardımcısı Ayten Hanım çağırıyor dedi. İsimler ise Atilla ve Sevda’nın isimleriydi Sumru bir anda deli oldu ve benim ismim-benim ismim diyerek bağırmaya başladı.Ural sen yerine otur diye Sumru’yu küçük düşürmüştü Sumru derste ders dinlememiş, devamlı onları düşünmüştü.Müdür yardımcısı Ayten Hanım’ın odasında çocuklar vardı ve onların çıkmasını beklediler.Kapıda beklerken Atilla Sevda’nın adını söyleyip doğru olup olmadığını sordu.Sevda’da doğru olduğunu söyledi.Atilla’da Sevda’nın sınıftakilere benzemediğini,tamamen farklı ve güzel biri olduğunu söyleyerek Sevda’ya bir şeyler demek istedi. Müdür yardımcısının yanına girerek eksik bazı şeylerin tamamlanması için belgeler aldılar. Atilla Sevda’dan hoşlanmış mıydı acaba? Devamlı Sevda’ya

Ne zaman âşık olsam, içimde mis kokulu kızıl bir gül gibi dururdu zaman. Çünkü ben âşık olmaya biraz da Nâzım yüzünden öykünürdüm gençliğimde.

İlk evliliğim aklıma geldikçe farklı şeyler düşünmeye çalışıyorum. Beceremiyorum. Düğüne geldiğim keten pantolon ve kareli gömleğim, elimde tuttuğum polis telsizi insanların aklından kolay çıkmıyor haliyle. Düğün günü eve doğru geçerken son noktanın da konduğuna vakıf olup bir eş olarak değil de hastası olarak incelemişti beni eski karım. “Paranoid” demişti sendeki, “Bilinç bulanıklığı.” Sesinde umudun bir nesnel hal alıp kırılmasının yarattığı bir titreşim vardı. “Ama merak etme” demişti, “paranoid en kolay tedavi edilen bir alt şizofreni tipidir.” Peşine kurmasını beklediğim veda cümlesi yerine inat ve sabırla beni tedavi etmeye çalışmıştı. Teşhisini koyduğu 'bilinç bulanıklığı' bende 'bilinç bataklığıydı' ve bir Musa gelip asasıyla bataklığı ikiye ayırmadıkça geçişin imkânı yoktu. Bilmedikleri bir şey vardı; tanrılarımı çoktan kurutmuştum bataklığımda. Musa'nın elinden asasını çalmış bir telsiz yaratmıştım.