Eserlere Göre Listeleme

Aşkın ve tutkunun labirentlerinde gezinen, yaşamanın ve sevmenin, erkek ve kadın, eş ve sevgili olmanın gizlerine dair...Arkadaş olmak ve arkadaş kalabilmek üzerine bir roman. Umulmadık yol ayrımlarında yapılması gereken zorlu seçimlere eşlik eden yanıtlanması zorunlu beklenmedik sorularla örülü yaşamlar. Söylenmek istenip de söylenemeyen, duyulmak istenip de duyulamayan sözcüklerin hüznünün yansıdığı ruhlar. Sadakat ile sadakatsizliğin, bağımlılık ile bağımsızlığın sınırlarını zorlayan seçimler yapan kadınlar ve erkekler.

Gonca Özmen’in şiirleri kırık bir aynadan yansıyan görüntüleri anımsatıyor. Ama böylece de bu kırık görüntüler toplamı, düzgün bir aynadaki tek bir bütünsel görüntüden çok şey anlatabiliyor. Gerçek şiir severler Gonca Özmen’in şiirlerinde çoktandır özledikleri yeni, taptaze şiir tatları bulacaklardır. Ataol Behramoğlu Yeni yeni bir toparlanma, bir canlanma varsa, bunu Gonca Özmen gibi şairlere borçlu olduğumuzu da açıkça söylemeli. Mahmut Temizyürek Şairin sesidir her şiir. Büyük bir yaşamın izinde, binlerce sesin yazılı evidir. Gonca Özmen, sessizliğin büyülü şiirine konuk ediyor bizi. Derken, ‘Belki Sessiz’ bir dünya açılıyor önümüzde. Volkan Odabaş

Belki Yarın Jale Sancak'ın yeni öykü kitabı. Toplam 11 öyküden oluşan kitap sıradan sanılan sıra dışı hayatları insanın içini titreten bir gerçeklikle aktarıyor.

Belki Yine Gelirim Dudaklarımı kanatırcasına ısırıyorum günlerdir her sözcük dilimin ucunda küfre dönüyor çünkü Bir gök gürlese bari diyorum, bir sağnak patlasa bitse bu sessizlik, bu kirli yapışkanlık bitse ama bir tufan az mı gelir yoksa, yine de yırtılan ve parçalanan birşeyler olmalı mutlaka hiç durmadan yırtılan ve parçalanan bir şeyler Oysa ne kadar sakin bu sokaklar ve bu kent ne kadar dingin görünüyor bana şimdi gökyüzü Gidenler nerde kaldılar, özledim gülüşlerini bir kenti güzelleştiren yalnız onlardı sanki onlardı çocuklara ve aşka ölesiye bağlanan kadınları güzelleştiren herhalde onlardı "Tükürsem cinayet sayılır" diyordu birisi tükürsek cinayet sayılıyor artık ama nerde kaldılar, özledim gülüşlerini onların Uzun uzun bakıyorum kıvrılan sokaklara tek yaprak bile kımıldamıyor nedense ve tek tek söndürüyor ışıklarını varoşlar alnımı kırık bir cama yaslıyorum, kanıyor kanımın pıhtılarında güllerin serinliği ve fakat bir cellat gibi yetişiyor pusudaki Dilimin ucunda küfre dönüyor her sözcük Yaşamak neleri öğretiyor, düşünüyorum okuduğum bütün kitaplar paramparça çıkıp dolaşıyorum akşamüstleri bir başıma bir uçtan bir uca yalnızlıklar oluyor kent bulvar kahvelerinin önünden geçiyorum sırnaşık aydınlar, arabesk hüzünler bir gazete sayfasında sereserpe bir yosma Sesler gittikçe azalıyor, kuşlar azalıyor ve ne zaman yolum düşse vurulduğun yere kızgın bir halka oluyor boynumda o sokak Hüznü yalnız atlarımız duyuyor artık biz çoktan unutmuşuz böyle şeyleri ama içimde bir sırtlanın dalgın duruşu ve dilimin ucunda küfre dönüyor her sözcük İçimde zaptedilmez bir kırma isteği dizginlerini koparan bir at sanki bu soluksoluğa kalıyorum her sonbahar ve sevgilim ne zaman hoşgörülü olsa bir yolculuk düşüyor aklıma, gidiyorum bütün gençliğim böylece geçip gitti işte ama hala bir şeyler var vazgeçemediğim Hangi duvar yıkılmaz sorular doğruysa birgün gelirsek hangi kent güzelleşmez şiirlerim bir dostun vurulduğu ye