Eserlere Göre Listeleme

Ben Pakize Suda. Size el değmemiş bir konu vaat etmiyorum. Ama aşka doyulmaz. Kendisine doyulsa lafına doyulmaz. Zaten aşk dediğiniz de laftır bir nevi. Aşkın gözü kördür gerçi, ama fazlası göz çıkarmaz. Postacı kapıyı iki kere çalar, ancak aşkın kaç defa çalacağı hiç belli olmaz. Hiç uğramadığı da çoktur. Bazen çalındığı gibi gelir, açar bakarsınız, kimse yok. Mahallenin veletleri dokunup kaçmışlardır. Ne bileceksiniz, her seferinde kanmış olursunuz. İsterseniz araştırıp soruşturun, aşktan kim ölmüş, kim gülmüş. Ben size söyleyeyim, ne umdurur ne güldürür. "Ayrılık sevdaya dahil", tamam da aldatma da aşka dahil mi? Hayat aşktan ibaret değildir. Bu kitap da... Bilmem sizi kitabın içeriği hakkında bilgilendirebildim mi?

“İnsanların doğdukları memlekette başları yüksekte dolaşmalarında, bu dünyanın nimetlerini kullanmakta özgür olmalarında ne kötülük vardı ki? Yine de korkuyorlardı işte. Hem de yüreklerinin içlerindeki, ta içlerindeki bir korkuyla; öylesine derin bir korku ki sevgilerini gizliyordu. Şiddet ve korku ile ortaya çıktığında da çatık kaşları ardında gizleniyordu bu sevgi. Korkuyorlardı çünkü çok azlardı ve böyle bir korku yok edilemiyordu. Sadece sevgi bu korkuyu yok edebilirdi.’’ Ağla Sevgili Yurdum, Güney Afrikalı yazar Alan Paton’un ilk kitabıdır. O, Güney Afrika’nın ciddi ve derin sorunlarının kalıcı çözümünün güç kullanarak sağlanamayacağının anlaşılacağı günü bekler. Paton’a göre çözüm anlayış ve sevgidir; korku ve mutsuzluğa mahkûm edilen yaşam katlanılmaz bir kölelik olacaktır. Ağla Sevgili Yurdum dünyanın pek çok diline çevrilmiştir. Yayımlandığı ilk yıllardan beri ırkçılık karşıtları tarafından benimsenmiş bir edebiyat klasiğidir.

Bu kitabı yazarken kendimden çıktım yola; yaşadıklarımı, hislerimi, hiçbir zaman kaybetmemem gerektiğine olan inancımı geçirdim aklımdan. Sonra mesleğimi, çevremdeki engellileri ve ailelerini, bu süreçte karşılaştığım olayları; toplumun engellilere yönelik önyargılarını, çoğu olumsuz bakış açılarını düşündüm. En çok da yüreği yanan, ağlayan anneleri, babaları ve çocukların gülen gözlerini… Şule Özcan kendi deneyimlerini anlatıyor bu kitapta. Yaşadıklarını paylaşmakla kalmıyor, engelli bir çocuğa sahip olan ailelere “Önce kabul edebilmekle başlar her şey…” diyor. Sonra sırayla anlatıyor ne yapılmalı, nasıl hareket edilmeli… Engelleri aşmanın yolunu gösteriyor okuyucuya… Kitap ismiyle bütünleşiyor ve “Ağlama Anne” diyor her bir sayfada…

İnsan, çoğu zaman yaşamında ne zaman güleceğini, ne zaman ağlayacağını bilemez. Sözgelimi ünlü bilge Sokrates’i yasalara aykırılık etti diye mapusaneye götürürlerken, karısı hem ağlıyor hem söyleniyormuş: - Seni haksız yere götürüyorlar… Sokrates: - Sus hanım ağlama, demiş; haklı yere götürseler daha mı iyi olacaktı? Gülmek ve ağlamak bir uygarlık sorunudur, çağımızın insanı nerede ve niye güleceğini ya da ağlayacağını bilen insandır, diye bir tanım yapsam yanlış mı olur?