Eserlere Göre Listeleme

Öyküleriyle yanımızdan geçip giden, farkında olmadan gözden kaçırılan karakterlerin gerçek hikâyelerini anlatan yazar Esra Karaduman Okay, uzun zamandır beklenen yalınlıkta ve bir o kadar da çok katmanlı bir okuma sunan ilk kitapla okurlarıyla buluşuyor. Hayatı önemseyen ve yaşamda el yordamıyla kendine yol çizen ve bir yerden hep yaralı karakterleriyle, birbirine akraba öyküler yaratan yazarın, dil ve anlatımdaki ustalığı; yer yer göze çarpan bilinç akışını kullanmadaki başarısı öyküleri bir solukta okunur kılarken, birçok noktada altı çizilecek aforizmalar taşıyor. Tanıdığımızı sandıklarımıza yeniden bakmak, zihnin tüm yaşanmışlıkları nasıl bir akıl tutulmasına çevirebildiğini görmek için günümüzde yavaş yavaş sesi kesilen öykü anlatıcılığının bu yeni ve en güzel örneği, Esra Karaduman Okay’ın üretken kaleminden daha çok hikâye okuyacağımızın da mesajını veriyor.

İçindeki zıp zıp ses sana neler söylüyor? Ya da şöyle sorayım: İçindeki zıp zıp sesi duyuyor musun? Bu sesi fark edip neler yapabileceğini öğrenmek istiyorsan durma, çevir sayfaları. Bakalım içindeki ses sana neler fısıldayacak?

Milyonları sokağa döken olay 24 Ocak 1993 Pazar günü, saat tam 13:25'te yaşandı. Ülkemizde araştırmacı gazeteciliğin öncüsü; Atatürkçü, laik, cumhuriyetçi, demokrat bir Türkiye'nin yılmaz savunucusu Uğur Mumcu, arabasına konan bir bomba ile inandığı değerler uğruna öldürüldü. Eşi Güldal Mumcu, o günü ve o günden sonra yaşadıklarını İçimden Geçen Zaman adlı kitabında anlatıyor. Suikastın karanlıkta kalmış pek çok ayrıntısını gün ışığına çıkarıyor, yalın anlatımıyla sarsıyor. "Ev sakinleşince, ablamla birlikte camın önündeki bordo koltuklara oturduk. Sis ne zaman bastırmıştı bilmiyorum, ama yoğundu ve şehir görünmüyordu. Sis bulutunun arkasındaki şehre bakarken, sanki sis bizi de içine alıyordu. O gece uyumadım. Şimdi neler konuştuğumuzu tam olarak anımsamıyorum. Öylece koltuklarda oturan halimiz ve camın dışındaki sis perdesi gözümün önüne geliyor. Bir de, ara ara içeriye gidip çocukların odalarında dolaşırken peşimi bırakmayan bulut… Uğur'u sonsuzluğa uğurladığımız günün ertesinde kar her tarafı kaplamıştı. Beyaz bir sessizlik şehri sarmıştı sanki. Pencerenin önündeki bordo koltuğa oturdum. Şehrin karla kaplı sessizliğine baktım. Hayatımda yeni bir dönem başlıyordu."

Nasılsınız bugün? Kokladınız mı bir çiçeği? Saksınızda hercaî menekşe yoksa bile, küçük bir bebeği; salıncaktan düşen yaramaz bir oğlanı; beyaz saçları, kalın gözlükleriyle hayata sımsıkı sarılan bir nineyi kokladınız mı hiç? Dokundunuz mu, yardım ettiniz mi, "Merhaba!" dediniz mi? Aynaya bakıp kendinize gülümsediniz mi? En son ne zaman bir eli sıkı sıkı tuttunuz? Hatırlamıyorsanız, uzatın elinizi, bir yolculuğa çıkalım sizinle: inişli çıkışlı, sevinçli, hüzünlü, heyecanlı, huzurlu... Belki hatırlarsınız, yağmurun altında yürümekten damlaların içinize işlediği o baharı... Belki sokağa atarsınız kendinizi, okuyunca bu satırları; selam durursunuz gökyüzüne, uçan kuşlara, toza toprağa, yeni filizlenmiş yaprağa... Hazır mısınız, içinizden geldiği gibi yaşamaya?