Eserlere Göre Listeleme

Bir yazarın hayal gücü bazen gerçekleri yaratmasına sebep olabilir ya da hayal gücü ile çıktığı yolculuk onu gerçek hayata paralel imgelerle karşılaştırabilir. Mike Enslin başarılı bir yazardır. Genelde yazdığı alan doğaüstü güçlerle ilgilidir. Üzerinde çalıştığı kitap için araştırma yaptığı sırada Doplhin Oteli’nin 1408 numaralı odasında gizemli olaylar yaşandığını anlar. 1408 önemli bir mittir. Çok geçmeden otel yöneticisinin tuhaf olaylara dahil olması ile beraber ürkütücü şeyler yaşanmaya başlar. 1408’in gizemi pek de huzur verici değildir. Stephen King’in kısa öyküsünden uyarlanmıştır.

‘Yeni bir kitaba başladım seninle. Gözlerin, tam kalbimin renginde.” diyerek başladım yazmaya…. Yazarken, çaresizlik içinde umut sözcüğüne sığındığım anlar oldu. Fakat: “ Kim uydurdu bu umut denen şeyi. O dünyanın en büyük yalanı, kendi kendini kandırma oyunu." dediğim anlar, daha fazla oldu. Çeliştim kendi içimde. Hem de çok çeliştim... Kah bulutların üzerinde gezindim kah yerin yedi kat dibinde öleceğim günü bekledim. Makul bir yanı yok ki aşkın, sıradan insanlar gibi düzyolda yürüyelim. Değişiğiz biz biraz. Hücrelerine kadar sevenlerdeniz ki sevinç yeniden doğurur bizi, acı yıkıcıdır bizde. Coşkuyla başlayıp tutkuyla sürdürdüğümüzü, kederle sonlandırmak zorunda bırakılsak da her seferinde, şükür. Bin kere şükür. Ölmek ne güzel şeydir aşkın elinden. Kimimizin teninde kokusu, kimimizin hafızasında hatırasıyla… Kaybetmek de güzeldir bazen. Zira sahip olmadığınızı kaybedemezsiniz. Bir zamanlar benimdi, bana aitti diyebilmek de güzeldir. Ki kaybetmek yenilmek değildir asla. Geride kalan olmaksa kaybetmek değildir her zaman. Yüreğindeki aşkın hakkını verdin mi sonuna kadar ? Boşver gerisini. Gitmek isteyen bırak gitsin… Ben de sordum kendime, en az sizin kadar. Sadakatle sevenlere neden yalnızlık düşer daima ? Anladım ki yanıtı Tanrı’nın avucunda, hiç öğrenemeyeceğimiz bir muamma. Bize düşense hep aynı cümle: “Gidenlere Merhaba.” Evet, elveda değil, merhaba. Çünkü her giden, hatırasıyla sonsuza kadar bizimle...

Bir sabah, çiçekler içine çekiliverdi... Ertesi gün Otlukbeli Savaşı başlayacaktı. Başkent’te bekleyen Osmanlı askerlerinin çevresini yarım bir hilal gibi çevreleyen Akkoyunlu ordusunun heyecanla çarpan kalp seslerini duymak için yarasalar kadar iyi duymanız gerekmiyordu. Bu sesler ağaç gövdelerine çarpıyor, aşağı inip kökleri titretiyordu. Otlukbeli ovasında oyuklar açan her bir top mermisiyle onlarca asker ve bin yıllık ağaçlar devriliyordu. Yeraltı hayvanlarının gizli tünelleri bir bir açığa çıkıyordu. Göğe yükselen sadece askerlerin değil, hayvanların da çığlıklarıydı. Bedia Ceylan Güzelce, Otlukbeli Savaşı’nı iki kirpinin gözünden anlattığı 1473’te, olaylara bir başka gözle bakmamızı istiyor. Tarihin rakamlardan ibaret olmadığını şiirsel bir dille ustaca anlatıyor. Savaşlarda adı bile geçmeyenlerin romanı 1473.

Somali Cibuti'de bulunan bir okul servisi öğrencileri evlerine dağıtmaya çıktığı sırada kimlikleri belirsiz kişiler tarafından kaçırılacaktır. İçerdeki öğrencilerle birlikte rehin alınan otobüs isteklerinin karşılanmaması durumunda rehinelerin ölümü ile tehdit eden suçlular. 1976 yılında geçen olayda yaklaşık 30 saat boyunca süren ikna çalışmaları işe yaramayınca sonunda operasyon yapmaya karar alınır.