Eserlere Göre Listeleme

Her Şeyi Yanlış Anlayan Kedi Kitap Açıklaması Behiç Ak, çocukların zengin içdünyalarını, yaşam sınırlarını genişletme isteklerini ve meraklı hallerini yansıttığı çocuk romanlarına bir yenisini ekledi. Yazıp resimlediği kitaplarında, İstanbul’un kedilerini, insanlarını ve mekânlarını eşsiz bir kurguyla bir araya getiren sanatçı, bu kez okurlarını Anadolu’da nostaljik bir çevreye, eski bir eve davet ediyor. Bir ev kedisinin hınzır zihninden, insanların ve hayvanların paylaştığı yaşam alanlarını ironik tasvirlerle ustaca donatıyor. Canlılararası iletişimin mutlaklığına ve “bir arada yaşayabiliriz” duygusuna göz kırpan bir roman. Nazlı adındaki kedi öyle kendinden emindi ki, rüzgârın bile kendisi için estiğini sanıyordu. Tüm aile, onun kölesiydi sanki. Mimar babanın yeni projesi nedeniyle taşınacak olmalarını da üstüne alınmıştı. Oktay önce okulundan ayrılacak olmasını dert etmiş ama düşündükçe küçük bir kente taşınmak cazip gelmeye başlamıştı. Farklı bir ev, geniş oyun alanları, ilginç komşular ve yeni kurulacak hayvanat bahçesi hepsinin alışkanlıklarını değiştirecekti. Ya Nazlı Kedi’ninkileri?.. (Tanıtım Bülteninden)

İnsan düşüyor, kalkıyor, kendisine bir hikâye kuruyor. Kendi hikâyesine çok inanıyor, az inanıyor, hiç inanmıyor. Başkalarının hikâyesine inanıyor. Kendisine inanılacak değişik hikâyeler buluyor. Bir ömrü bir hikâyenin parçası olmak için tüketiyor. Bana diyorsun ki "Bu dünya anlamsız; ben burada olmayı kendim seçmedim." Bu sözcüklerde burası ile orası arasında asılı duran bir hayatın izleri var. Yokluk ve varlık arasında yürüyen bir ip cambazının hüneri. Şimdi diyorum ki ben sana, her şeyin bir anlamı var. Çiçeğin, böceğin, dalları eğen rüzgârın, ağzımızdan çıktıktan sonra yüzyıllarca uzaydaasılı duran sözcüklerin bir anlamı var. Konuşuyoruz seninle. Yavaş yavaş iyileştiğini hissediyorum. Öfken azalıyor. Artık Tanrı'ya kızmıyor gibisin. Ve artık şükür ki, yaralarından ibaret değilsin. Hayatın çiçek tozları gibi oradan oraya neşe içinde uçuşuyor. Varoluşuna sinen ıstırap sanki daha derinlere, kımıldadığında hissetmeyeceğin bir yerlere iniyor. Onunla da başın hoş olsun, çünkü bir anlamı var.

"bugün, geri kalan hayatınızın ilk günü..." "Ölüyordum ve hiçbir şey yapamıyordum. Sona gelmiştim. Ve böyle bir sona hiç de hazırlıklı değildim... Neden? Neden? Nedeeeeeeeeeennnnnnnnn? O an ne hissettiğimi anlatabilmem imkânsız. Ölümün, çok büyük acı vererek koluma girmesini nasıl ifade edebilirim? Çaresizliğimi nasıl anlatabilirim? Ummadığım bir anda ve ummadığım bir şekilde acılar içinde çaresiz can çekiştiğim o anı size nasıl tarif edebilirim?" Tarifi güç şeyler vardır. Bu kitapta tarifi güç onlarca şey var. Hepsi de tarif ediliyor. Birçok şekilde... "Her Şeyin Bittiği Yerden" her şey başlıyordu yeniden, yeniden ve yeniden... Öldüğü düşünülerek ceset torbasına konulan vücudu, hastanede aylarca acıya dayanacak, ölecek zannedildiği anlarda yine yaşam hakkını kullanacak, yine ölmeyecek, yine tüm yüreği, tüm aklıyla yaşama sarılacaktı... Her şey bitmemişti, hiçbir şey bitmemişti. Yaşam alışılmış seyrinde akmasa da devam ediyordu, etmeliydi. Acıya dayanmak, yaşama hakkını kullanmak için... "Elimizden ne gelirdi, kader işte..." demeden önce neler yapılabilir? Mucize olduğunu düşüneceğiniz onlarca şeyi art arda yaşayan kişinin kaleminden "Her Şeyin Bittiği Yerden" sonrasını, öncesini okuyacaksınız. Sami Dündar yazdı. Depremi ve sonrasını; defalarca ölümle burun buruna geldiği, hiçbir engelin onu yaşama sıkı sıkı sarılmaktan alıkoyamadığı anları... Her Şeyin Bittiği Yerden, 17 Ağustos'taki deprem anısından ibaret olmayan gerçek bir yaşam hikâyesi. Hayatın her anında başınıza gelebilecekler için çok "ilham verici" bulacaksınız. "Sami, seni ısrarla yaşatan ve yeni baştan yaratanı bu kitabın sayfalarından birinde, bir yerde keşfedene ne mutlu..." Okan Bayülgen

Tezer Özlü'yü çocuk yaşta tanıyan Ferit Edgü, zaman içinde dostu, (zaman zaman) dert ortağı ve yayıncısı olmuştur. Bu kitapta, bu iki yakın dostun, İstanbul / Paris / Ankara ekseninde (çoğu Tezer'in hastalığının depreştiği zor günlerde) birbirlerine yazdığı mektuplar yer alıyor. Yazmayı bir varoluş sorunu olarak gören iki yazarın yayımlamayı hiçbir zaman düşünmedikleri bu mektuplarda, özellikle Tezer Özlü'nün, Çocukluğun Soğuk Geceleri ve Yaşamın Ucuna Yolculuk kitaplarından tanıdığımız çırılçıplak dünyasıyla karşı karşıyayız. "Severek mektup yazılan bir insanın bile olması ne büyük bir olay, söylenen her sözcüğün anlaşılmaktan öte, yaşadığını, dahası sözcüklere bile gerek olmadan yaşandığını bilmek, güç gibi yalınç bir olgu değil, var olmak gibi bir şey." -T. Özlü- Tezer Özlü'yü bağlılıkla seven okurları için...