Eserlere Göre Listeleme

Dinsel Şiddet-Ferhan Ercan "Yaşamım boyunca üç darbe gördüm. Her darbe sonrasında insan haklarının ayaklar altına alındığına tanık oldum. Yeni suçlar ve suçlular yaratıldı. Genellikle kurbanlar hep yalınkat insanlardı. Çalışmalarımın odağında insan haklarının yeralışı bundan..." "Bu araştırmada temel amaç; dünya genelinde uygulanmakta olan dinsel terörün nedenlerini ve kaynaklarını belirlemektir... Görülen o ki; tüm dinler toplumsal yapıların en bozuk olduğu süreçlerde ortaya çıkmışlardır. Bu nedenle de düzenleyici işlevler üstlenmişlerdir. Ancak dinlerin statik yapıları dinamik toplumlarla sürgit bir uyum sağlanmasına olanak vermemektedir... Dinsel terörün ortaya çıktığı ortamlar, bölüşüm sorunlarının yoğun olduğu toplumsal yapılardır. Bu nedenle günümüzde dinsel terörün kabarmasını yadırgamamak gerekir (Arka Kapak)

Nietzsche, Antik Grekler hakkında yaptığı araştırmalar sayesinde Grek kültüründe Tanrı Dionysos ve Tanrı Apollon ile temsil edilen değerlerin birbirleriyle nasıl kaynaştırıldıklarını görmüştür. Bunlar arasında kurulan ideal denge ile akıl ve içgüdüler birleştirilerek hem kültür hem de özel bir sanat dalı olan tragedya yaratılmıştır. Ancak Nietzsche'ye göre bu süreç Sokrates'le birlikte akamete uğramış ve çöküş başlamıştır. Nietzsche'nin nazarında, kişiliğinde Dionysosçu açıdan yetersizlik bulunan Sokrates, tam bir Apolloncu olarak aklı ön plana almış ve Dionysosçu olan ile Apolloncu olan arasında kurulan birlikteliği bozmuştur. İnsanlar, her şeyin akılla anlaşılabileceğini ve insanın özünün akıl olduğunu söyleyen Sokrates'in açtığı yolu takip etmiş; içgüdüyü, tutkuyu, bilinç dışını küçümseyerek farkında olmadan gerçeklikten uzaklaşmış ve çeşitli metafiziksel, ahlaki ve felsefi kurgular oluşturmuş, yaşamı olumsuzlamış, yaşam karşıtı olmuştur. Bu kitapta; önce Dionysos ve Apollon'un ne anlama geldiği, hangi nedenlerle Nietzsche'nin Dionysosçu, Sokrates'in de Apolloncu olarak nitelendirildiği, sonrasında ise Sokrates'in akılcılığının benimsenmesiyle ortaya çıkan metafiziksel, ahlaki ve felsefi geleneğin yaşamı nasıl olumsuzladığı Nietzsche'nin perspektifi esas alınarak anlatılmaya çalışılmıştır. Bu çerçevede onun, bilginin insan hayatındaki rolüne, geleneksel ahlaka ve metafiziksel inançlara yönelik eleştirileri ile sanata verdiği önem de ortaya konmuştur.

Bir şehrin portresi ile bir kadının içsel yolculuğu aynı pencerenin manzarasında nasıl kesişir? Yaşadığımız yerler, yaşamlarımızın akışını nasıl belirleyebilir? Sanat eleştirmeni Kirsty Bell, Dip Akıntıları’nda penceresinden görünen manzaradan Berlin’in geçmişine, bir evliliğin bitiminden bir imparatorluğun yıkımına, Rosa Luxemburg’dan Christa Wolf , Walter Benjamin ve David Bowie gibi şehir sakinlerine, kent hafızasından aile dizimine uzanıyor ve bir terzi hassasiyetiyle sıra dışı bir anlatı dokuyor. Birbirinin peşi sıra ve yan yana yaşanan hayatlar, bir şehrin panoramasında geçmişten bugüne uzanıyor. Berlin’de, eşi ve çocuklarıyla yeni taşındıkları evde aniden bir su sızıntısıyla karşılaşan anlatıcı, bu sorunla birlikte sadece evde değil, kendi hayatında da bir şeylerin birikip taştığını fark ediyor. Bu bir kırılma ânı; bir işaret, belki bir kehanet. Evliliği parçalanmaya, ailesi bölünmeye başlarken evdeki bu tekinsiz akıntı adeta bir şeyler anlatmaya çalışıyor. Berlin’in yeraltı suları yüzeye çıkmak için bastırırken yazarın zihninin derinliklerinden de Berlin’e, geçmişi trajedilerle, anlatılması gereken hikâyelerle, hatırlanması gereken insanlarla dolu bu şehre dair bir sel boşanıyor. Dip Akıntıları tarihsel bir döküm, mekân ruhuna bir saygı duruşu ve çarpıcı bir psikocoğrafya çalışması olduğu kadar kişisel ve toplumsal travmaları odağına alan, diptekileri yüzeye çağıran, derin ve su gibi akan bir anlatı. Su daima yolunu buluyor.