Eserlere Göre Listeleme

Annelik özveridir. Her doğum yapan kadın aynı zamanda anne midir? Anneler! Şu dünyada çocuklarınızdan değerli neyiniz var... Evlat ile anne arasında göbek bağı değil gönül bağı vardır. “Bir günümüz bile sensiz geçmezken, şimdi mezarına hasretiz anne” Anneler cennetin sertifikasıdır. Anneler özümüz, özlemimizdir. Hepimizin önünde seçenekler arası tercihler vardır. Seçenek tercihi olmayan tek varlık annelerimizdir. Çünkü annelik özünde tercih barındırmayan bir sevgiye sahiptir. Anneler uyanın çocuklarınız elden gidiyor. Onları kiralık annelere teslim etmeyin. Yapay annelerin yanında plastikleşen çocukların duası: Bir annem olsun yeter. Aile içinde annenin konumu asgari ücretli hizmetçilik midir? Kimileri dört duvar arası gönüllü bir mahkum ister, kimileri biblo gibi süslü ama suskun anneler ister, herkes annelerden bir şeyler ister, daima ister... Ancak kimse sormaz anneler neler ister? Anneler his telleri koparılmış uzaktan kumadan ile komut verilen bir makine midir?

Birlikte kahvaltı hazırlayan, dünyanın en müthiş ağaç evini inşa eden ve gizli hazinelerin peşinde koşan bu minik köpeğe ve babasına eşlik etmek ister misin? Eğlenceli ve duygu yüklü anlarla dolu bu hikâyeye sen de adım at! Kathryn Beer‘nin yazdığı eseri Boğaç Erkan Türkçe’ye çevirdi. Bu hikâye babalarımızla aramızdaki sevgi bağının ne kadar değerli ve birlikte geçirdiğimiz zamanın ne kadar güzel olduğunu anlatıyor.

Aytül Akal’ın “küçük” aksilikler karşısında bile şakayı bir kenara bırakmayan, kendine özgü yaratıcı yöntemleriyle işleri yoluna sokan, capcanlı ve renkli karakterleri yine karşımızda. Kimin babası askerde? Krem kullanmak ne işler açacak bakalım kahramanın başına… Saatleri öğrenmek kolay mı? Fark bulmaca oyununu kim oynamak ister? Günlük hayattan ve çevremizdeki karakterlerden yoğrulan öyküler, okurunu sessizce yaşam felsefesine doğru bir seyahate götürüyor…

Tren seyahati gibi bu. Kompartıman penceresinden biteviye değişen panoramayı izlemek, istaasyonlarda ise sadece indi - bindi. Karşı koltukta hep yenilenen yüzler, ne kasabanın şirin istasyon binası penceresinden gülümseyen çilekeş istasyon şefinin ceren gözlü kızına sevdalanıp orada kalmaca, ne de bir kentin neon ışıklarına pervaneler misali yakalanıp o kente demir atmaca. Tren gittikçe hiç inmemek, cepte sonsuza kesilmiş bir bilet. Hayatı böyle yaşayınca mı oldu acep bu işler?