Eserlere Göre Listeleme

"Yakın geçmişe kadar meyhanelerinin şöhreti bütün Akdeniz memleketlerine yayılmış koca İstanbul'da meyhane kalmadı. İçkili lokantalar var ve içkili aşçı dükkanları var. Meyhaneye rakı ve şarap içmeye gidilir ve meze yenilir, yemek değil. Meze doyumluluk değil, tadımlık olur ve çeşitli olur.." Bir zamanların İstanbulu. Ve bu İstanbul'un meyhaneleri. Gedikliler, koltuklar, ayaklı meyhaneler. Çemberlitaş'taki Vezir Hanı Meyhanesi'nden Beyazıt'taki Karakulak Hanı Meyhanesi'ne, Tavukpazarı'ndaki Saraç Hanı Meyhanesi'nden Galata'da Topçular Caddesi'ndeki (bugünkü Necatibey Caddesi) Eftalipos'a meşhur meyhaneler. Gambrinos ve Kafkas birahaneleri... Gedikli meyhanelerde oynatılan İstanbul'un en namlı köçekleri. İbo, Loncalı Köçek İsmail ve diğerleri. Reşad Ekrem Koçu'nun usta anlatımıyla...

16. yüzyıldan 20. yüzyıl başlarına kadar İstanbul meyhaneleri ve meyhane köçekleri Reşad Ekrem’in dilinde tarih gerçek hayattan daha canlı, daha güzel, daha büyülü… Reşad Ekrem Koçu, ilk kez 1947’de yayımlanan bu kitabında, 16. yüzyıldan 20. yüzyıl başlarına kadar İstanbul meyhanelerini ve meyhane köçeklerini –kendi deyişiyle– “kalem diline veriyor.” Vezir Hanı’ndan Saraç Hanı’na gedikli meyhaneler, fesli Türklerin giremediği Eftalipos, koltuk meyhaneleri, ayaklı meyhaneler ve ilk birahaneler... Ahmed Rasim, Çaylak Tevfik ve Ahmed Midhat Efendi’den meyhane tasvirleri... Gedikli meyhanelerde oynatılan, uğurlarına kavgalar edilen, kan dökülen köçekler. Renkli ve canlı bir gündelik yaşam tarihi… “Uzun yıllar öncesine dönüyorum ve Murat Reis’in Oğlu’nu okumaya başlıyorum. Büyük bir hayranlıkla okuduğum bu roman uçsuz bucaksız denizlerden geçip giderek bana Osmanlı tarihini sevdiriyor. Yazarı Reşad Ekrem Koçu, Osmanlı tarihini ‘bugünde yaşatan’ mucizevi, görkemli bir yazar! Reşad Ekrem’in eşsiz eseriyle dostluğum artık hep sürecek, herhalde ölünceye kadar…” Selim İleri

''Niçin geçmiş zaman bizi kuyu gibi çekiyor? İyi biliyorum ki aradığım şey bu insanların kendileri değildir; ne de yaşadıkları devre hasret çekiyorum. Hayır, muhakkak ki bu eski şeyleri kendileri için sevmiyoruz. Bizi onlara doğru çeken bıraktıkları boşluğun kendisidir. Ortada izi bulsun veya bulmasın, içimizdeki didişmede kayıp olduğunu sandığımız bir tarafımızı onlarda arıyoruz. Çünkü bu daüssıla'nın kendisi başlıbaşına bir alemdir. Onunla geçmiş hayatın en iyi izahını yapabiliriz.'' Ahmet Hamdi Tanpınar --------------------------------------------------------------------------------

Mantık ve sevgi... ya da akıl ve aşk... Ne zıt bir ikili. Yaralı aşklar da zaten bu uyumsuz çiftin çatışmalarının ürünü değil midir? Daha çok romanlarıyla tanıdığımız Erhan Bener'in bu beşinci öykü kitabı, yaralı aşkların umutsuz, yer yer hüzünlü, yer yer gülünç, traji-komik öykülerinin derlemesidir. Bener'in ''Yaralı Aşkları'', bazen yaşlı bir ressamın dağ başındaki atölyesine gelen bir gençlik aşısıyla 'sabırlık' gibi filiz verir, bazen bir 'pavyonun' dumanlı sarhoşluğunun yarattığı yanılsamanın ürünüdür, bazen de ilk gençlik yıllarının toyluğunda, 'komşu kızlarının' evlerindeki kaçamak oyunlarla biçimlenir. 'Eski kareleri' unutulmaya yüz tutmuş yaşlı bir aktör onu sıkışık bir otobüsün yolcuları arasında bulduğunu sanabilir, ya da başarılı bir cerrah 'eski defterlerini' karıştırırken rastlayabilir ona. Kimi zaman, kan ve gözyaşlarının egemen olduğu Doğu'daki köyünden 'kaçan' genç kızın dürtüsüdür Yaralı Aşklar, kimi zaman da trenle Ankara'dan İstanbul'a seyahat eden iş kadınlarının eğlence konusudur. Bir 'kahve molasında' da yanıp tutuşabilirler, öğretmenine aşık romantik ve acemi lisenin yüreğinde de. Ama ihaneti hep dağlar yüreklerini, erkeklere güvenmemeleri gerektiğini öğrenemeyen kadınların... ya bir 'yataklı vagondaki' terk edilişte, ya da ilişkiyi kurtarmak için girişilen 'sonuncu' denemede.