Eserlere Göre Listeleme

Konusu: Pencere ile sehpanın arasında kapağı açılıp duvara yaslanmış, siyah deri kaplı bir gitar kutusu duruyordu. Kutunun içi bordo rengi çuha kumaşı ile döşenmişti. Kutuda, naylon telli bir gitar vardı. Sanki sadece bu gitar için yapılmış olduğu izlenimi veren kutu, gitarın bir kadın kalçasını anımsatan yuvarlak hatlarını mükemmel sarıyordu. Gitar, kendisi için itina ile hazırlanmış bir lahit içinde sonsuza dek uyumaya yatmış bir firavunu anımsatıyordu. Bu görünümü bozan tek şey, tellerinin parlaklığı ve yeni silinmiş olduğu belli olan cilanın pırıltısıydı. Gitarın ince ve sık çizgili göğsü, beyaz renkli bir ladin ağacının vernikle birlikte ahşap görüntüsünü kusursuzca yansıtıyordu. Tellerin bağlı olduğu gül ağacı rengindeki eşiği ve sedef rengi akort düğmelerinin pirinç üzerindeki renk karşıtlığı göz alıyordu. Göğsünün ortasındaki ses deliğinin çevresindeki ince işlemeler, hayret verici düzgünlükteydi. Gece, uyku sessizliğine bürünmüştü. Dışarıda, zaman zaman sertleşen rüzgâr, pencerenin panjuruna çarptıkça insana huzursuzluk veren tıkırtılar duyuluyordu. Dışarıdan bakıldığında verandasının ışığı açık bırakılmış ender evlerden biriydi burası. Şehir ışıklarından çok uzakta olduğu için neredeyse gökyüzündeki her yıldız seçilebiliyordu. Deniz kenarında kıyıya vuran dalgaların uğultusuna kulak kabartılsa sesler, insanı denizin karanlığına götürüyordu.

İşaret bu kez de iki ayrı kitap olarak okurlarla buluşuyor… İnsan… İnsan, arayış demektir. Yolcu demektir… “Çokluğunu” bulmak için “yokluğunu” arar bu hayat yolculuğunda… Ve o, tüm hayatı boyunca hayallerini dışarıda zannederken, karşılaştığı acılarda, aldığı yaralarda başka bir istikamete değil, aslında “hakiki” kendine, Öz’üne yolculuk ettiğini fark eder bir gün. Hayallerinin, özlemlerinin ve herkesin peşinde olduğu Kafdağı’nın ardındaki o “meşhur” Hazine’nin izini sürerken, aslında aşılması gereken tek Kafdağı’nın kendi nefsi olduğunu fark eder. İşte bu yolda ilerlerken insan, onu bekleyen HAZİNENİN SAHİBİNİN, ona Kelam’ıyla, Elçi’leriyle İŞARET’ler bıraktığını görmeye başlar… Ve her şeyin onun için çok önceden büyük bir sevgi ve şefkatle hazırlanmış, düşünülmüş olduğunu… Eğer ki inşa ettikleriniz sarsılıyorsa… Eğer ki hayatınızdan vazgeçilmez sandıklarınız uzaklaşıyor, “kayıp” sandıklarınız artıyorsa... Bilin ki “aslınıza” Hicret’tesiniz ve giden herkes ve her şey sizin HAZİNENİN TEK SAHİBİ Allah’a, “tek hakikate” kanatlanıp uçmanıza yük olan ağırlıklardır… Bırakın… Bırakın gitsinler… Rüzgâr ve Ruh birbirine benzer… Eğer kendinizi O’nun nefesine, ruhuna bırakırsanız O size yeni kanatlar verir ve kanatlarınız altındaki rüzgâr olur… Çünkü O’nun her şeye gücü yeter.   Bedenimde nâr Ruhumdaysa Yâr var… Bana burası yeryüzü diyorlar Oysaki her yer YÂR-yüzü Bilmiyorlar…

"Sevdiğim aydın tanımlarından biri şudur: Ülkesinin geleceğine harç taşıyan kişiye aydın denir. Aydın; o harcı kaç kat taşıyabilirse, ülkesini o kadar yükseğe çıkartır. O harcı, yorulmadan, usanmadan, dökmeden yükseklere taşımak, herkesin harcı değildir. Kimi yolda yön değiştirir, döner. Kimi yön değiştirmemiş gibi yapıp, dönenlerin yolundan gider. Kimi yorulur, çekilir. Kimi yeni hizmet yerleri bulur, onların doğrularını ezberleyip, yolunu bulur. Yanlış anlaşılmasın, kendince doğru yönü bulur! Kimi de önce ülkem ve ilkem der, doğru bildiği yolda, ne pahasına olursa olsun, devam eder. Bu kitabın yazarı, sonuncu şıkka giriyor. Gözünü budaktan, sözünü dudaktan sakınmayan Ümit Zileli, sonuncu şıkka girmekle kalmıyor, aydın kavramına ihanet edenleri bir bir gün ışığına çıkarmayı görev ediniyor." Mustafa Balbay