Eserlere Göre Listeleme

“Şeytani bir hikâye, habis bir cazibe.” –Pierce Brown “Kanlı, zarif ve inanılmaz büyüleyici.” –Hildur Knútsdóttir Kutsal işler bazen kutsal olmayan eylemler gerektirir. Diaz Birader kendisine büyük övgüler ve önemli görevler verileceğinden emin bir şekilde Kutsal Şehir’e çağrıldığında hiç beklemediği bir ortamla karşılaşır. Yeni cemaati, tövbekâr olmayan katillerden, korkunç büyülerin uygulayıcılarından ve düpedüz canavarlardan oluşmaktadır. Üstelik verilen görev de, doğru görünen bir amacı gerçekleştirmek için hepsinin kanlı işler yapmasını gerektiriyordur. Elfler sınırda pusuya yatmış, ete aç; açgözlü yöneticiler ise yalnızca kendi hırsları ve konforlarıyla ilgileniyor. Önünde cehennem gibi bir yolculuk uzanırken, Diaz Birader’in yanında Şeytanların bulunması en büyük şansı! “Lezzetli derecede kötücül, şaşırtıcı biçimde dokunaklı. Karizmatik bir vampir, ölümsüz bir şövalye, baş edilmez bir kütüphaneci ve fantastik edebiyattaki en azgın, en ölümcül, en eğlenceli kurtkadın ekiplerindeki sefil bir hırsızı imparatorluk tahtına taşımak için el ele veriyor. Abercrombie’nin bugüne kadarki en iyi işi. Dikkat edin!” –Christopher Buehlman “Şeytanlar inanılmaz eğlenceli, inanılmaz aksiyon dolu ve sonunda inanılmaz derecede dokunaklı bir kitap. Beni yerle bir etti.” –Tamsyn Muir

roman

Gogol, hicvini korku unsurlarından yoğurmuştu; eserleri her türlü garabetin meskeni, yaşam alanına dönmüştü. Cinler ve şeytanlar korkutup kaçan figürler değil, ana kahramanları olmuştu. Gogol’den sonra evsiz kalan üç harflilere başlarını sokacakları eserler veren de Bulgakov idi. Bir akrabalık bağını takip etmemizi mümkün kılan da, her türlü gotik zevatın hem Gogol, hem de Bulgakov’un eserlerinde korkuturken güldürmesiydi. Hâlâ daha olanca ağırlığıyla küçük in-sanlarını ezen meşhur devlet bürokrasisiyle toplumsal bellekler bu iki ismin eserlerinde hesaplaştılar. Şehre sessiz sedasız gelen müfettiş ile, şehre sessiz sedasız gelen şeytamr. gözler önüne serdikleri aynıydı. En kalabalık halleriyle Mir- gorod’ta arz-ı endam eden kahramanların, neşe ve enerjilerinden bir şey kaybetmeden kendilerini Üstat ile Margarita’da bulması tesadüfi değildi. Tıpkı Ölü Canlar’m Çiçikov’unun yolculuğuna Sovyet Mos-kova’sında devam etmesi gibi. Biri diğerinin yıllardan ve akımlardan süzülmüş tezahürüydü. Gogol’un mirası birisine kalmışsa, o da Bulgakov’dur.