Eserlere Göre Listeleme

“İstanbul’u Bul Bana” Hulki Aktunç’un “Kostantıniyye Haberleri” (1989-1993) gazetesine yazdığı deneme­lerden oluşuyor. Gazetenin ilk sayısından itibaren “İstanbul’u Bul Bana” başlığı altında yazan Aktunç, İstanbul’un argosunu, sokaklarını, ayazmalarını, deli­lerini konu etti, hayatında iz bırakmış İstanbulluların portrelerini çıkardı. Kitabı hazırlayarak hem İstanbul kaynakçasına hem de Hulki Aktunç külliyatına bir yenisini ekleyen Bengü Vahapoğlu, “Aktunç’un ayrıntılara karşı özenli, bilge, eleştirel ama aynı zamanda sevecen bakışı okurun İstanbul’a dair yeni bir perspektif geliştirmesine yar­dımcı olacaktır” diyor. Kent sözcüğünü sever misiniz? Sevmezseniz, şehir keli­mesini mi seversiniz? Bir yerde mi okudum, yoksa ben mi yazdımdı, anımsayamıyorum… Şehir bana İstanbul’u anlatır, kent ise Ankara’yı. Nedenini tartışıyorum kendi kendime. Örneğin, Taşkent şehir midir? Hollywood’un arabesk takıldığı sıralar çekilmiş bazı filmlerde görülen, tebeşirden yapılmış, Arap kubbeli, hurma ağaçlı, sözde masal yerleşmeleri kenttir bal gibi; onlara “ş” ve “h”nin hakkını vererek şehir demek kolay değil. Şehir, tarihtir; kent ise yeni bir türeyişi simgeler. Şehir, hikâyedir; kent, öyküdür. Ve evet, çünkü şehir kelimedir, kent sözcüktür.

Yaşamları birbirine bir cinayetle bağlanmıştı. Ölüm nedeni bilinmeyen güzel kadın aşkın tutsağı gazeteci, altı yaşındaki cinayet tanığı çocuk ve bir de yabancı... bekleyen, gözetleyen, ve çevresindekileri korku uçurumunun eşiğine getiren... İşte İstasyon'daki bu yabancı bütün soruların cevabını verebilecek miydi? Mary Higgins Clark, İstasyon {A Stran- ger is Watching) romanıyla umulmayanın, beklenmeyenin insanda yarattığı şoku dile getiren bir kitap yazmış. Korku kasırgası içinde savrulan insanların unutulmaz romanı.

Vedaların yeri değil midir istasyonlar? Beraber yaşanan, geçmişin ve yaşanmak istenen geleceğin terkedilişi… Kavuşmaların yeri değil midir istasyonlar? Hesaplı bir ayrılığın özleminin bekleyene sancı içerisinde dakikaları saydıran… Sıfırdan başlayanların yeri değil midir istasyonlar? Ne yolcu edeni vardır ne gideceği yerde karşılayanı… Giden kendine gider, gittiği yerde karşılayan yine kendisi. Bu istasyonda, cam kenarına oturup başınızı yasladığınızda değişen yol manzarası eşliğinde düşünüp hayaller kuracağınız otobüsler yok. Güvertesine çıktığınızda dalgaların köpüğünü izlerken sıyırıp atacağınız acıların içerisinde bir martı sesine gülümseyeceğiniz gemiler de yok. Bu istasyonda türkülerin kara treni de yok. Çünkü bu istasyonda vedalar yok, kavuşmalar da. Bir mecburiyet yeri bu istasyon…

Radyo Tiyatrosu