Eserlere Göre Listeleme

Sürpriz sonlu hikâyeleriyle tanınan ve kitapları dünya çapında milyonlarca okura ulaşan Rachel Abbott psikolojik gerilim türündeki İşte Böyle Başlıyor ile sizi öngöremeyeceğiniz bir maceraya dâhil ediyor! Cleo, kardeşi Mark adına mutlu olması gerektiğinin farkındadır. Mark, karısının ani ölümünün ardından yeni birini, Evie’yi bulmayı başarmıştır. Ancak Cleo’nun bu kadınla ilgili içine sinmeyen bazı şeyler vardır. Evie sürekli tekrarlayan ev kazaları yaşamaya başladığında bu durum arkadaşlarının dikkatini çeker. Yaralanmasına yol açan Mark mıdır? Cleo, kardeşinin böyle bir şey yapabileceğine asla inanmaz. Çavuş Stephanie King uçurumun tepesindeki eve çağırıldığında kan lekeli çarşafların arasında birbirine dolanmış iki beden bulur. Sanık yargılanırken jüri karar vermekte zorlanır… Cinayetin kabul edilir bir savunması var mıdır? Cinayet nerede başlar? Bıçak saplanmak üzere çekildiğinde mi yoksa şiddet düşüncesi akla düştüğünde mi? “Sonunu asla tahmin edemeyeceksiniz” -PHOEBE MORGAN “Aklımı başımdan aldı… Kesinlikle muhteşem bir hikaye.”-JENNY BLACKHURST “Soluksuz okuduğum bu yetenek gösterisinin devamını sabırsızlıkla bekliyorum. Güçlü kadın karakterlere, Cornwall atmosferine ve gerçekten şaşırtıcı sonuna bayıldım.”-KATE RHODES “İşta Böyle Başlıyor sinirlerinizi geren bir hikaye. Elinizden bırakamayacaksınız.”-CAROLINE MITCHELL

Haydi sen de katıl bize! Bedenimizle, sesimizle, varlığımızla yer kaplamaktan çekinmiyoruz. Dış görünüşe önem veren şekilcilikten kaçınıyoruz. Bedenimizden utanmıyoruz. Kendimizi ve başkalarını fiziksel özelliklere göre değerlendirmiyoruz ve yargılamıyoruz. Bedenimizi her haliyle, olduğu gibi seviyoruz. Bedeni alay konusu yapmıyoruz. Bunu yapanları uyarıyoruz. Bedenlerimizin farklı ölçüleri ve şekilleri olduğunu kabul ediyoruz. Kusurlara inanmıyoruz çünkü her bedenin kendine has özellikleri olduğunu biliyoruz. Arkadaşlarımızla kol kola giriyor, bedenimizi kalıplara sokmaya çalışan herkese ve her şeye karşı mücadele ediyoruz. (Tanıtım Bülteninden)

çok şey unuttun, dedi. Adam, O kadar çok şey ansıyorum ki, dedi. Onlar da senin unuttukların. Uzun bir susuştan, birkaç yudum şarap içildikten sonra, kadın, Üşüyorum, dedi. Erkek, kulağı, çakıllara çarpan küçük, kırılgan dalgalarda, duymadı üşüyorum sözcüğünü. Gene de (sözcüklerin garip rastlantısı!), Ben de, dedi.” İşte Deniz, Maria’da Ferit Edgü’nün hem 1950’lerde oluşan öykü anlayışını sürdüren örnekler hem de kısa, çok kısa, tüm fazlalıklarından arındırılmış, ayıklanmış, “dil”in içindeki cevhere varmaya çalışan minimal öyküler yer alıyor.

İnsanın öyküsünü çizmekte en etkin olan unsurlardan biri yaşadığı yer kuşkusuz. İnsan büyük ölçüde yaşadığı toprakla, içinde yetiştiği kültürle, kullandığı dille kurar kendini. Bunun için her gidiş kendinden kopuş, kendini yeniden kurma çabasının kaçınılmazlığıdır. Her giden yeniden kurmak zorunda kalır kendini. Usta öykücü Feyza Hepçilingirler, işte Gidiyorum ile toprağından, dilinden, kendinden gitmek zorunda kalanların öykülerini dile getiriyor. Her gidişin içinde taşıdığı acıya eşlik eden o yoğun hesaplaşma duygusunu aktarıyor okura. Kendini yeniden kurmak zorunda bırakılanların tam da artık neyi kuracaklarına emin olamadıkları o acı dolu derin şaşkınlığı paylaşmaya çağırıyor herkesi.