En Çok Görüntülenen Kitaplar

Tarihleri boyunca planlı ve sistemli bir surette yaptıkları göçlerle eski dünyanın dört bir tarafına yayılan, muhtelif kültür ve medeniyetlerle münasebet kuran Türkler; beylik, imparatorluk ve nihayet modern manasıyla devlet vasıflarını haiz irili ufaklı pek çok müesses yapılar vücuda getirmişlerdir. Bu siyasi yapıları yalnızca zamana ve mekâna bağlı bir tesadüfler zinciriyle vücut bulmuş teşekküller olarak değerlendir­mek mümkün değildir. Dikkatlice incelendiği takdirde, söz konusu yapıların zaman ve mekan farklılıklarına rağmen müşterek bir devlet geleneğinin mah­sulü oldukları görülür. Bugün, modern Türk devlet düşüncesini incelenmek için bu tarihi seyri, Türk devlet düşüncesine vücut veren siyasi kaideleri, müesse­seleri ve teşkilat yapılarını göz önünde bulundurmak gerekmektedir. Ancak yoğun bir mesai ve gayret gerektiren bu hususu sağlıklı bir biçimde değerlen­dirmek; Türk tarihinin hareketli ve dinamik yapısını dikkate almak, bu dina­mik yapıya karşılık sürekliliği sağlayan unsurları tespit etmek ve münasebet kurduğu kültürleri, medeniyetleri bilmek ile mümkündür. Elinizdeki kitap böyle bir çabanın ürünüdür. Kitabın müellifi Prof. Dr. Bahaeddin Ögel, Batının “erken devlet” tanımında belirleyici olan coğrafi mevki, nüfus, dış ilişkiler, ekolojik şartlar gibi hususları nazarıdikkata almakla birlikte Türk toplumunun tarihî, içtimaî ve kendi iç dinamiklerine dayanan bir devlet tanı­mı yapmak gayretindedir. Avrupa-merkezci okuma­lar yerine Türk tarih ve kültürünü, kendi teşekkül ve tekamül sürecinde ele almak daha sağlıklı neticeler verecektir. Türk devlet yapısı ve geleneğinde belirleyici olan her şeyden önce Türk toplum yapısının özünü teşkil eden aile, halk, toprak, kağan, töre ve kut gibi mücerret ve müşahhas mefhumlardır. Bu maksatla Prof. Dr. Bahaeddin Ögel Türk devlet geleneğini, Bozkır, Uzakdoğu ve İs­lam kültür çevreleri ışığında tetkik etmekte ve Türk devlet anlayışının tarihî menşeini, bu kültür daireleri etrafında incelemektedir.

Banu Avar, bu kitabında Kafkasya’da, Ortadoğu’da ve Avrasya’da Türk izlerini arıyor… Yazılanların çizilenlerin ötesinde “göklerin ardında gökler” var. Sisin ardında dalga dalga beliren deniz... Ufkun ötesinde başka ufuklar... Banu Avar, şöyle diyor: “Balkanlar'da dolaşırken hüznün ağır örtüsü üstüme çöktü... Kafkasya'da da özlem. Uzakdoğu'da ‘Biz niye yapmayalım!’ duygusu... Özbekistan'da bir Semerkant gecesi... Uluğbey'in rasathanesi, bilimin doğum yeri... Komrad'da bir kadın, bir düğün gecesi kolumu sıkıca tuttu, sessiz bir çığlık attı: ‘Kızım İstanbul'da, bul onu!’ Tahran'da Asgar Fardi, bana bir İstanbul şiiri okudu. Sonra dikti gözlerini yüzüme ‘Ben İranlıyım,’ dedi, ‘Türkiye'de kar yağsa ben burada üşürüm.’ “Moskova'da Avrasya Hareketi lideri Dugin'i dinliyorum. Sandalyenin üzerindeki kalpakta yüzyılın hikâyesini görüyorum. Pekin'de Ren var. Dağların ardındaki dağları, göklerin ardındaki gökleri anlatıyor: Bir dağın zirvesine çıkmayan, zirve nedir bilmez ki...”

Konusunu gezici hatip ve sofist filozof Samsatlı Lukianos’un bir fıkrasından alan “Eşeğin Gölgesi” ilk kez 1965’de İstanbul Şehir Tiyatrosu’nda sahnelendi. Abdalya adlı hayali bir ülkede adalet, basın, özel girişim, dışişleri, içişleri gibi her kesimde yaşanan düzen bozukluğunun taşlaması niteliğindeki oyun ilk sahnelenişinden sonra bir süre yasaklanmıştı. Haldun Taner oyunları üstüne bir kitabı bulunan değerli tiyatro yazarı Ayşegül Yüksel bu oyun için şöyle diyor: “”Eşeğin Gölgesi”, Taner’in epik tiyatronun temel yaklaşımlarını geleneksel tiyatromuzun çeşitli öğeleriyle en başarılı biçimde kaynaştırdığı oyunlarından biridir. Taner’in düzen eleştirisini toplumsal, ekonomik, politik dizgenin içerdiği tüm boyutlarda yoğunlaştırdığı, kullanılan tüm öğelerin, oyunun “uyarma” işlevini desteklediği bir oyunudur; politik tiyatronun ülkemizde yazılmış en çarpıcı örneklerinden birini oluşturur.”