En Çok Görüntülenen Kitaplar

Ekmek, peynir, zeytin ve yoğurttan sonra, Artun Ünsal şimdi de Orhan Cem Çetin’in fotoğrafları eşliğinde bu susamlı halkanın hikâyesini, sırlarını anlatıyor. Afiyet olsun! Topkapı Sarayı’ndan günümüzün simit saraylarına… İstanbul’da yaşayan, bu kente yolu düşen herkes bir şekilde üzeri bol susamlı ya da susamsız simitlerin tiryakisi olmuş, keyifle tatmıştır. Bir anda açlık bastırınca imdat niyetine, kimi zaman cebinde birkaç kuruş kalmışken yemek yerine, bütün gün çalıştıktan sonra bir taşıttan ötekine aktarma yapıp eve dönerken insanın “içi ezilince” ya da bir pazar günü sıcacık aile sofrasında kahvaltı edilirken, özenle hazırlanmış ev reçelleri ve çarşıdan alınmış güzel peynirlerin yanına, sokağın keyifli lezzetini de içeri buyur ederken, simit her zaman baş tacımızdır. Sadece geleneksel simitler mi? Kandil simitleri, şekerli simitler, şimdilerde satılmaya başlanan zeytinli, peynirli, sucuklu, sosisli, ay çekirdekli, tahıllı simitler, hatta kepekli undan yapılanlar… Geleneksel fırınların üretimi dışında artık en son teknoloji ve modern pazarlama yöntemleriyle satışa sunulmasına karşın, simit aslında hakkında çok az şey bildiğimiz bir yiyecektir: Simit sözcüğü nereden çıkmış, simidi ilk kimler yapmış, simidin kültür tarihimizdeki yeri, geleneksel simitlerin şimdilerde yapılanlardan farkı, simit çeşitleri, üretim tekniklerinde yüzyılları kapsayan evrim ve değişmenin boyutları, simidin çay ve peynirle ilk buluşması üzerine bilgi dağarcığımızı genişletmek gerekir. Dünya gittikçe küreselleşirken ve yerel kültürel zenginliklerimizi gelecek kuşaklara aktarmanın taşıdığı önem ortadayken, nerdeyse genlerimize geçmiş simit alışkanlığımız, daha doğrusu aşkımız da ihmal edilememelidir.

Küçük kelebek, her akşam yatağına yattığında pırıl pırıl yıldızları ve bembeyaz yüzüyle gülen aydedeyi seyreder. En büyük hayali de aydedeye ve yıldızlara gitmektir. Annesi onu, o kadar uzağa uçamayacağı konusunda uyarsa da bu hayalinden vaz geçmez. Güçlenmek için ballı ekmekler yer, kanatlarını durmadan çalıştırır! Ne dersiniz, küçük kelebek yıldızlara ulaşabilecek midir acaba?

Bodur elmanın çıplak dallarına iki serçe kondu. Yavaşça yaklaştım onlara. Biraz cıvıltı, biraz umut bulmak için hayata dair. Korktu ayak seslerimden ikisi de. Bir üstteki dala kanatlandı. Dal hafif hafif sallandı. Dün gece yağmış olan yağmurun sularından birkaç damla düştü yere, soğuk ve toprağa karışmaya başlamış olan kahverengi yaprakların üstüne. Bir ala karga çığlık atarak uçtu çatının üstünden. İlerideki kavağın çıplak dallarından birine kondu. Hastanenin arka çıkışındaki morgun kapısında bitmiş olan Hüda’yı nabit incir ağacının üstünde hiç yaprak kalmamış. Hava karardı. Bir hasta yakını, bir türkü tutturdu inceden, ağlayarak: “Hastane önü incir ağacı, Doktor bulamadı bana ilacı.” Diz çöktüğü duvar dibinden kalktı. “Ocağıma incir ağacı diktin felek.” diyerek sildi gözlerini kolunun yenine. Acil servise girmeye hazırlanan bir ambulansın siren sesi duyuldu. Başka bir Maria’nın hikâyesi başladı.

“Biz de yalnızız. Buraya gelen herkes yalnız. Ne kadar içseler de değişen bir şey olmuyor. Ama kimse bu herifin yaptığını yapmıyor. Annesinin ölümünden girdi, gemiden çıktı. Peki, annesinin öldüğü doğru muydu?” “Değildi Gero.” “Şimdi öyle diyorsun ama, baştan sen de inanmıştın.” Cemil Kavukçu’dan bir uzun öykü… Yüzünüz Kuşlar Yüzünüz, nereye giderse gitsin yalnızlığından kurtulamayan insanın yürek burkan portresini çiziyor. Orta yaşın üstünde, yalnız yaşayan biri, günlerden pazarsa, tüm işlerinden elini çekmiş ve aklını kurcalayan şeyin de ne olduğunu bilmiyorsa ne yapar? Feridun ve Gero, bu öykünün belki de göründüğünden daha yalnız kahramanları, Gero’nun garsonluk yaptığı meyhanede bir pazar sabahı buluşuyorlar… Ve sonra içeriye o giriyor… Okurlarımızın çok severek okuyacağı Yüzünüz Kuşlar Yüzünüz’de Cemil Kavukçu soruyor: Doğru adres var mıdır?