Eserlere Göre Listeleme

Mirza Tazegül hayatı, bilinmezleri, sırları, aşkları, umutları ve hayalleri paylaşmaya devam ediyor... “Önümdeki bulut kümesinin içerisinde, tüm sihri ve bilinmezliğiyle merak uyandıran gelecek... Hayallerimin gizlendiği, umut kapı- larımın hep açık beklediği, yaşama sevincimin saklı olduğu gele- cek... Tesadüf dediğimiz ilmeklerin işlendiği, yeni yolların yeni kavşaklara açıldığı gelecek... Keşfedilmeyi bekleyen arzuların denizi, sahip olmak istediklerimin gizli deposu sihirli gelecek... Yenilenlerin ve kazananların, korkakların ve cesurların arenası gelecek... Gizi, merakı, yaşamı ve ölümü içinde barındıran tuhaf bir heyecan hissettiren gelecek... Hep böyle düşünsem de bilirim ki nihayetinde gelecekte de bugün ektiğim tohumlar karşılayacak beni. Bugün diktiğim fidanların meyveleri düşecek kucağıma. Bugün düşündüğümün yazıya dönüş- müş eserini okuyacağım. Ve kendi yazgımın içinde var olacağım...”

Bazı kadınlar zılgıttan beslenir bu topraklarda. Sesleri ne kadar fazla sokağa taşarsa üzüntülerini o kadar çok taçlandırdıklarına inanırlar. Çünkü bağırarak söylenen her ağıdın müşterisi ve hayranı fazladır. Bazı kadınlar ise başlarında yemenileriyle doğuştan bir soylu gibi davranırlar. Ne ölümün çığırtkan tarafları onları başka bir insana dönüştürebilir, ne de kırk gün kırk gece sürecek şamatalar. Bu kadınlar, karşılaştıkları olağandışı durumlarda bile hiçbir şeyin sükûnetlerine dokunmalarına izin vermezler. İşte annem, o sessiz kavme ait bütün kadınlar gibi şu sırrı fark etmişti: Bir hüznü en iyi anlatan şey sessizliktir.

Yalnızlığın Keşfi adlı bu anı-romanın Görünmeyen Bir Adamın Portresi başlıklı bölümünde, yazar, babasının ölümünden sonraki duygularını ve anılarını anlatıyor; ikinci bölüm olan Anı Kitabı'nda ise mercek kendi babalık konumuna çevriliyor. Kendisinden ve gerçeklerden kaçan, varolmama'yı seçen babasının düz ve yavan kişiliği ile dünyayı sorgulayan ve onu kavramaya çalışan kendisi, romanın yaşamsal eksenini oluşturuyor. Yazar, baba-oğul söylencelerine yaptığı göndermelerle bu ilişkiyi yeniden irdelerken, yaşam, ölüm, bellek, dil üzerine de düşünmekte, öykülemenin ve yazmanın doğasındaki müthiş yalnızlığı bulgulamaktadır.