En Çok Görüntülenen Kitaplar

Hüzünlü, seksi ve eşsiz.” -San Francisco Chronicle- “Roth yaşayan bir organizma canlılığındaki diliyle insanı mest eden bir yazar.” -The Los Angeles Times- “Hiç kimse Roth’un ironik dehasının ve ahlaki enginliğinin sınırlarına ulaşamadı.” -The Boston Globe- 1999 Noel’i. O gece Consuela’yı gördüm rüyamda. Yalnızdım, başına bir şey geldiğini görünce onu aramam gerektiğini düşündüm. Ama telefon rehberine baktığımda ismi yoktu. Neyse, bir hafta sonra, yılbaşı gecesi salonumda tek başıma oturuyordum. Yanımda bir kız yoktu, kasten yalnızdım ve piyano çalıyordum çünkü bin yıl kutlamalarını görmezden gelmek istiyordum. Herhangi birisine özlem duymadığınızı varsayacak olursak, yalnız yaşamak, gücünü kendisinden alan bir zevk olabilir ve benim o gece planladığım da bu zevkti. Telesekreterim açık olduğundan telefon çaldığında ahizeyi normalde kaldırmam bile ama kimin aradığını anlayınca çok şaşırdım. “Merhaba David? Benim. Consuela. Konuşmayalı çok oldu, sana telefon etmek çok garip ama sana bir şey söylemek istiyorum. Ve bunu sana kendim söylemek istiyorum, sen başkasından duymadan. Ya da tesadüfen duymadan. Seni tekrar arayacağım ama cep telefonu numaramı da vereyim.” Ne yapacağımı bilmiyordum. Onu aramalı mıydım? Aramadım çünkü korkuyordum. Artık altmış iki yaşında değilim –yetmiş yaşındayım. Belirsizliğin o manyakça hâline dayanabilir miyim? Tekrar o çılgın trans hâline girmeye cesaret edebilir miyim? Ama sonra düşündüm de, beni arıyor, bana ihtiyacı var. Bir sevgili olarak değil, öğretmen olarak değil, erotik hikâyemize yeni bir bölümle devam etmek için hiç değil. O yüzden onu aradım. “Arabadayım. Mesajı bıraktığımda evinin önündeydim,” dedi bana. “Yılbaşında New York’ta ne diye dolanıyorsun?” dedim. “Ne yaptığımı bilmiyorum,” dedi. “Ağlıyor musun Consuela?” “Hayır, henüz değil.” Ve dedim ki, “Kapıyı çaldın mı?” “Hayır, çalmadım, çünkü cesaret edemedim,” dedi. “Kapıyı her zaman çalabilirsin, her zaman. Bunu biliyorsun. Senin neyin var?” “Şu an sana ihtiyacım var.” “Gel o zaman.” -Philip Roth- (Tanıtım Bülteninden)

Çekim Yasası, Düşüncenin ve Bilinçaltının Gücü kavramlarına aşina olan okurlar bu kitapta daha derin soruların biyolojik ve genetik yanıtlarını bulmaktan müthiş keyif alacaklardır. Ünlü hücre biyologu ve genetik bilimci Profesör Dr. Bruce H. Lipton alanında devrim yaratan çalışmalarında uluslar arası bir üne sahip. Yeni Biyoloji ile Kuantum Fiziği sentezlediği bu kitabında basit bir dil kullanarak gündelik yaşamdan örneklerle bu süreci anlatıyor. Hücreler bana bir bütünün parçası olduğumuzu ve tehlike anında bunu unuttuğumuzu öğretti. Ayrıca her birimizin kendine özgü biyolojik bir kimliğe sahip olduğunu fark ettim. Peki, bütün bunların sebebi neydi? Her bir insanın hücresel topluluğunu kendine özgü hale getiren şey neydi? Hücrelerimizin dış kısmında gruplar halinde kimlik alıcıları vardı ve bunlar bir bireyi diğerinden ayırıyorlardı. Etkili! Zarif! Sade! Dr. Bruce Lipton anlamlı olduğu kadar kolay okunabilen bir ifadeyle, uzun zamandır aradığımız yaşam ile bilinç arasındaki o “kayıp bağlantı” ya bir anda ulaşmamızı sağlıyor. Böylece çok eski zamanlardan bu yana sürekli insanların kafasına takılan sorulara cevap veriyor, anlaşılamayan sırları çözüyor. İnancın Biyolojisi’nin yeni milenyumun köşe taşlarından biri haline geleceğinden eminim.” Gregg Braden; Çoksatan Tanrının Şifresi kitabının yazarı

Nafi ve Hicabi parasızlıktan iki buçuk gündür hiçbir şey yiyememiştir. Nafi, Hicabi'yi esnaftan veresiye bir şeyler alması için gönderir. Hİcabi mahalle manavından bir şeyler almak isterken mahalle esnafını haraca kesen mahallenin kabadayısı Arnavut Cafer ile karşılaşır. Arnavut Cafer'in kim olduğunu bilmeden, onun ile inatlaşan Hicabi bir temiz sopa yiyerek eve döner. Arkadaşının dayak yemesine sinirlenen Nafi,arkadaşının intikamını almak için bir hışımla evden çıksa da o da dayak yiyerek eve döner. Ama Nafi ve Hicabi'nin mahalenin kabadayısı Arnavut Cafer ile işi henüz bitmemiştir.Artık tüm mahallenin, esnafı haraca kesen kabadayıdan kurtulmak için tek ümidi Nafi ve Hicabi'dir.