En Çok Görüntülenen Kitaplar

Baktıkları yer ve odaklandıkları görüngüler bakımından birbirlerinden çok uzak olsalar da, Nietzsche'nin de, Marx'ın da emin olduğu bir şey vardı: Yaşanılabilir ve sevinçli bir hayat, insanoğlu için imkânsız hale gelmişti. İkisi de hayatın savunusu için silah olarak kullanılabilecek olanın, hayatı olumlayan bir felsefenin peşindeydi. Nietzsche, saldırısını varolan ahlak anlayışı ile ondan kaynaklanan bütün ilişki biçimlerine yöneltti ve hayatın olumlandığı bir dünyanın kurulabilmesinin ancak bu ahlak anlayışının aşılabilmesiyle mümkün olacağını iddia etti. Marx'ın saldırısı ise, kapitalist üretim ilişkileri ile bundan kaynaklanan tüm tahakküm biçimlerine yönelmişti ve ancak özel mülkiyetin ortadan kaldırılmasıyla özgür ve yaşanmaya değer bir hayatın kurulabileceğini düşünüyordu. Hem Marx hem de Nietzsche, modernitenin tam ortasına düşmüş iki düşünür olarak, tanıklık ettikleri şeye karşı büyük bir hınçla doluydular. Nietzsche'nin çağına baktığında gördüğü bir çöküşten başka şey değildi: Tüm Avrupa iyileştirilmesi imkânsız bir hastalığın pençesindeydi ve yok oluşa doğru hızla ilerliyordu. Marx'ın gördüğü ise insanın ne olduğunu anlayamadığı bir gücün karşısında varoluşsal özerkliğini yitirdiği ve insanlıktan çıktığı bir dünya idi. Fatih Yaşlı elinizdeki çalışmasında, çağına öfkeli, ama çözümleri zıt bu iki büyük düşünürü karşılaştırmalı olarak ele alıyor.

Ezo iki aydır konuşmuyor. Asla cep telefonu almamaya ve limonlu dondurma yememeye de kararlı. Her buluşmalarında “Bugün ne yapmak istersin?” diye soran psikoloğu, sürekli homurdanan anneannesi ve balet olmayı hayal ederken kendini kasabanın futbol takımında bulan arkadaşı Durgun Deniz ile çevrili yeni hayatına belki alışabilirdi. Gece yarısı tavan arasından gelen o sesler olmasaydı... ÇAT! ÇAT! ÇAT! Tavan arasındaki büyük karşılaşma, hem Ezo’nun hem de huysuz bir hayaletin kaderini değiştirmek üzere...

İnsanlığı varlıklı bir evin kapısına bırakılmış kimsesiz bebeğe benzetsek yeridir. Yeni ebeveyni ona geçmişine dair bir öykü anlatır. Çocuk büyüdükçe bu öyküyü inandırıcı bulmayıp gerçekte kim olduğunu, hangi soydan geldiğini araştırır. Öğrenir ki insan ve dünya günümüzden 6000 yıl önce yaratılmamıştır! Dünya 5 milyar yıl önce oluşmuş, yaşam 4 milyar yıl önce ortaya çıkmış ve evrilerek 2 milyon yıl önce insan türü biçimini almıştır... Çocuk en sonunda insan türünün kendisini doğadan ayrı, ondan üstün bir varlık olarak görmesinin yanlış olduğunu anlar. Bu yanlıştan kurtulup en yakın akrabalarımız olan canlı türlerinin yaşam tarzını incelemek, türümüzün başına bela olmuş, savaş, katliam, sömürü, etnik merkezcilik, yabancı düşmanlığı, cinsiyet ayrımcılığı gibi sorunların çözümüne katkı sağlayacaktır.Carl Sagan ve Ann Druyan Atalarımızın Gölgesinde ile okuru bir bilim şenliğine davet ediyor. Bu şenlikte mitoloji ve felsefeden de söz edileceğini söylememize tabii ki gerek yok...

Küçücük siyah gözlerini bir barbunya tanesinin içinde açtı Barbunya Prensesi. Nerede olduğunu anlamaya çalışırken pırıl pırıl sular döküldü üzerine. Derken güneş ışığıyla tanıştı. Ne kadar büyülü bir yerdi burası, gökyüzü ne kadar mavi, saçları ne güzel bir yeşildi. Ancak zaman geçtikçe başkalarının özelliklerini daha çok önemser oldu küçük prenses. Etrafındaki güzellikleri, sahip olduğu şeyleri fark etmiyordu artık. Yine söylenip durduğu bir gün, ona yaşadığı yerin eşsizliğini ve kendisinin ne kadar özel olduğunu, her zaman gözünün önünde olan bir şey hatırlatacaktı.