Eserlere Göre Listeleme

“Doğuyoruz, büyüdükçe yalnız olduğumuzu fark ediyoruz. Bazımız bu yalnızlığı seviyor. “Aman bana dokunmayın, ben böyle iyiyim. Kim uğraşacak şimdi?” diyor. Kimimiz yalnızlığını giderecek o kişiyi arıyor. Bulduğunu sanıyor. Kendini bırakıyor. Kıçının üstüne oturuyor. Bazımız uğraşıyor, savaşıyor, tartışıyor, ısrar ediyor ve bir şekilde olduruyor. Öyle masallardan, romantik aforizmalardan bahsetmiyorum. Elmanın iki yarısı, ruh eşi, kozmik partneri, hayatının aşkı falan demiyorum. “Olduruyor,” diyorum. Öyle kolay iş değil. Onlarca yanlış insan, yüzlerce hata, binlerce kavga, kan, ter ve gözyaşı... Yok abartıyorum korkma ama merak ediyorsan doğru kişiyi nasıl seçtiğimiz, sevgili olmanın, eş olmanın ve bittiği yerde ayrılabilmenin süreçleri kitabın içinde. Yaşandı, denendi, araştırıldı, okundu, senin için derlendi. Sana lazım olmasa bile elbet bir arkadaşına lazım olur. Neticede bu işler ince işler.”   Özgür Uysal, Biz Hiç Kavga Etmeyiz’de romantik ilişkileri, evliliği, ayrılığı yaşarken “1,5 kilogramlık sözde patron” beynimizin bize oynadığı oyunları keyifli bir dille ele alıyor. Bilimsel araştırmalar, mitolojik hikâyeler ve sosyolojik fenomenlerden hareketle aslında hayatta kalmaya çalışan ilkel beynimizin bizi sürüklediği çıkmazları keşfedecek, sayfaları merakla çevirirken kendinizi gülmekten alamayacaksınız.

Hücreler üzerine çocukların da anlayabileceği bir kitap

Boğaziçi'ndeki okullardan birinde yatılı okumakta olan Tahsin, kendisine eşek Türk diyen Cemil'e taş atar ve onu yaralar. Okulun öğretmenlerinden Orhan ilk müdahaleden sonra yaralanan çocuğu evlerine götürür. İdealizmle materyalizm arasında bocalayan, milliyetçi bir öğretmen olan Orhan, Mütareke sonrası İstanbul'unun zengin ve yozlaşmış kesimiyle bu olaydan sonra ilişki kurar ve o evdeki Batılı tarzda eğitim almış, kozmopolit düşüncelere sahip Vedia'ya âşık olur. Peyami Safa, yazarlığının zirvesinde olduğu dönemde kaleme aldığı Biz İnsanlar romanında can alıcı bir soru sorar: "Türkiye'nin yaşayacağına inanmayan bir Türk'ün kaç türlü ahlakı olabilir?" Mütareke döneminde aydınların gündemini işgal eden materyalizm, sosyalizm, mandacılık, milliyetçilik gibi fikirleri karakterleri üzerinden tartışarak ideal buhranı yaşayan insanların dengelerini yitireceğine işaret eden Peyami Safa, insanın maddî bir varlıktan çok manevî bir varlık olduğunu, insanda ruhun maddeden önce geldiğini gösterir. (Tanıtım Bülteninden)

Haris Spataris, 1906, İstanbul Fener doğumlu. Ailesi 1922'de Yunanistan'a göç etmiş. Çocukluğuna ait ilk anılar Balkan Savaşı'nın mahallesinde yarattığı gerginliklere, İstanbul'a yığılan muhacirlere ilişkin. Sonra Birinci Dünya Savaşı patlıyor, İstanbul işgal ediliyor, Yunan kuvvetleri İzmir'e çıkıyor. Bu siyasi gelişmeler İstanbul Rum cemaatinin milliyetçiliğini körüklüyor. Yunan ordusunun Anadolu'da yenilgiye uğraması cemaatin umutlarının yıkılmasına yol açıyor. "Küçük Asya Felaketi"nden sonra, Mübadele İstanbul Rumlarını kapsamasa da, artık kendileri için bir gelecek olmadığını düşünen bazı Rumlar doğdukları şehri terk ediyorlar. İşte böyle bir siyasi geri planda dikkatli bir gözlemci Spataris. Bizlere, binaları yerinde kalsa da artık var olmayan bir dünyayı anlatıyor: Fener'in ara sokakları, evler, insanlar, vapurlar, sandallar, sandalcılar, patrikhanenin papazları, sokaklardaki havagazı lambalarını yakıp söndüren memurlar, mahallede yanan ilk elektrik ampulü, "dünyanın merkezi" Galata, gençliğinde onu heyecanlandıran Galata'nın kötü şöhretli evleri, Bolşevik devrimi sırasında Rus elçiliği önünde çatışan Ruslar, Rumların "tavan taburu" (askere gitmemek için tavan arasında saklananlar), Tünel'in onarılması, Rum cemaatinin ileri gelenleri. Rumların yemekleri, eğlenceleri, bayramları, hamam sefaları, Ayazmalar, yangınlar, tulumbacılar, sokak satıcıları, Ermeniler, Kürtler, Yahudiler... Bu anılar eski İstanbul'la ilgili bir çok ayrıntıyı gözler önüne seriyor. Örneğin 1873'te yapılan Galata Tüneli'nin eski vagonları hakkında şöyle yazmış: "Bu vagonların pencereleri yoktu, üstleri tamamen açıktı (kapalı yerde dolaştıklarına göre yağmurdan ıslanılmazdı) ve etrafı demir parmaklıklarla çevriliydi. Aydınlatma petrol lambalarıyla yapılıyordu. Tren bu vagonlarla hareket edip tünele girer girmez insanın üzerinden nemli ve soğuk bir rüzgâr eserdi; petrol lambalarının titrek ışığı da cehenneme gidiyormuşuz izlenimi verirdi." Bu kitap, Haris Spataris'in anlattığı Fener'in sokak