En Çok Görüntülenen Kitaplar

Nedir üzerimizden atamadığımız atalet? Hem değişsin istiyoruz bir şeyler hem de kararlarımızı uygulamakta tıkanıp kalıyoruz. Sanki bilmediğimiz bir şey bağlıyor elimizi kolumuzu? Siz hiç farkına varmasanız bile evinizdeki, iş yerinizdeki yarım kalmış işler, bitirilmemiş örgüler, kopmuş düğmeler, düzeltilmemiş çekmeceler, tavan araları, dolaplar. Bir gün; albüme yerleştirilmek üzere beklemekten usanmış fotoğraflarınız, düzenlenmesi, dosyalanması gereken evraklarınız, su damlatan musluğunuz, yıkanmayı bekleyen perdeleriniz, silinmesi gereken halılarınız, gerçekleştiremediğiniz sözler, istediğiniz halde sürekli ertelediğiniz akraba ziyaretleri, kısaca ENERJİ KAÇAKLARINIZ mani oluyor harekete geçmenize. Bu paragrafı okurken kaçı bende var acaba diye düşündünüz ve birçoğunun olduğunu fark ettiniz değil mi? Ne duruyorsunuz? Enerji kaçaklarından kurtulmak için hemen bu kitabı okumaya başlayın!

1959'da Newbery Onur Ödülü'ne layık görülen sıcacık bir aile öyküsü... Armand, yokluk içinde yaşamayı öğrenmiş bir evsizdir. Hayatını dilenerek ve tuhaf işler yaparak kazanır. Üstelik bu dertsiz tasasız hayatından da epey memnundur. Neden olmasın ki? Bir kere hırsızları dert etmesine hiç gerek yoktur, çünkü bütün varı yoğu bir bebek arabasını ancak doldurur. Bütün Paris sokakları onun evi olduğundan kira ödemek gibi bir derdi de yoktur. Ailesi olmadığından kimseyi merak etmesi gerekmez. Kimseleri de istemez zaten. Hele de çocukları. O yerinde duramayan küçük çekirge kuşlarına hiç mi hiç tahammülü yoktur. Kalbini güzelce saklamazsa bu minik haylazların ne yapıp edip onu çalacağından korkar. Ama çocuk demek ev, iş, sorumluluk demektir; Armand ise macera arar. Onun için de ne zaman bir çocuk görse kalbinin üzerini kalın yün paltosuyla sıkı sıkı örter. Derken soğuk bir kış günü üç küçük çocuk girer hayatına. Anneleriyle birlikte sokaklarda kalmış üç evsiz çocuk. Ve Armand'un korktuğu başına gelir. Bu üç küçük çekirge kuşu onun o özenle sakladığı kalbini çalıverir. Ve o güne dek kimse için endişelenmemiş avare Armand ona sığınan bu biçare aileye kol kanat gerer.

En küçüğünden en büyüğüne kadar yaratılmış her şey, birer ibret levhası, ilâhî sanat hârikası... Hâl böyleyken; Eserden Müessir’e, sanattan Sanatkâr’a, sebeplerden Müsebbib’e varamamak, aklın cinneti değildir de nedir? Zerreden kürreye, mikro âlemden makro âleme; aklı ve idrâki en güzel şekilde irşâd eden sayısız yüce hakikatler ve ilâhî manzaralar karşısında alık, duygusuz ve nâdan bir şekilde kalmak, aklın cinneti ve iflâsı değildir de nedir? İlâhî vahiy ve yüce duygulardan uzaklaşarak robotlaşan beyinler, insanlık hüviyet ve haysiyetine iptal damgası vurmuş olmuyorlar mı? Enfüste ve âfâkta, hem özlerde hem ufuklarda, bütün cihanlarda kesintisiz temâşâ edilen şu hârikulâde, mükemmel nizâmı; sebepsiz, gayesiz, gayretsiz ve rastgele sayan kişi, aklına mağrur olup gönlünü vîrâneye çevirmiş bir zavallı değil midir?