Eserlere Göre Listeleme

Pinokyo’nun okumayı öğrendikten sonra bütün yapabileceği, ders kitabı laflarını papağan gibi tekrarlamaktır. Sayfadaki kelimeleri özümser ama hazmetmez: Kitaplar hakiki anlamda onun olmaz, çünkü hâlâ, maceralarının sonunda bile, onları kendine ve dünyaya ilişkin tecrübelerine uygulamaktan acizdir. Deneyimin kitapları, kitapların kişisel deneyimi zenginleştirdiği ve dönüştürdüğü yaratıcı bir okuma nasıl olur? Okumalar Okuması tam da bu sorunun yanıtı. Che Guevara’dan Borges’e birçok tanıdık yüz, İlyada’dan Alice Harikalar Diyarında’ya kadar birçok kitap Manguel’in okumalarında, içten ve kışkırtıcı yorumlarında yeniden hayat buluyor.

Okumaya Başlarken Okumayı Çok Sevecek! Okumayı yeni öğrenen minik okurlara okumayı çok sevdirecek bir dizi: Okumaya Başlarken. Çocuğunuz müfredata uygun el yazısı ve kolay okunan büyük harflerle okumayı kolayca sökecek. Her sayfada yer alan hecelere bölünmüş kelimeler, okuma becerisini geliştirecek. Rengârenk ve neşeli çizimlerle güzelleştirilmiş heyecan ve iyilik dolu hikâyeler, Okumaya Başlarken dizisinin sekiz kitabında çocukları bekliyor.

Okumak bir eşiktir, adam olmak ise bir yol. Eşiği geçecek ve yürüyeceğiz; bu bizim mahkumiyetimiz, mecburiyetimiz, imtiyazımız, bahtımız ve şansımızdır. Nereye doğru nasıl yürüyeceğimizi biz tayin edeceğiz. Sırf okumuş veya okuyor olmakla istikametimizi en doğru tarzda tayin etmek mazhariyetine erişemeyiz. Doğru tevcih etmeyi bilmeyenlere pusula yol göstermez. Eşiğin ötesi cennet; cennetten muradınız ne ise o. Bu çalışma, size ve sevdiklerinize o eşiği nasıl güle oynaya geçebileceğinizi gösteren bir kitap muhibbinin eseri; okumakla başı hiç hoş olmayanların bile içinde, eşiği geçmek için kendine uygun görünen bir yol bulabileceği bir kitap. Bugünlerde sayısı hızla artan ve insanı düpedüz kariyerist olmaya yönelten başarı kitaplarından bir yenisi değil.

Şifreli yazılarımı tuttuğum hatıra defterimi ve ilk şiirlerimi Macaristan’da bıraktım. Erkek kardeşlerimi, annemi babamı, haber bile vermeden, bir veda bile etmeden geride bıraktım. Ama hepsinden de önemlisi o gün, 1956’nın o Kasım sonu, bir halka olan aidiyetimi kesin olarak kaybettim. Macaristan’daki ilk mutlu yıllar, savaş sonrası yoksulluk, yatılı okul dönemi, “çocukluğun gümüş ipliği”nin kopuşu, Stalin’in ölümü, sürgün, Lozan yılları, yeni bir ülke, anadil ve düşman dil... Ágota Kristóf bebeği ve kocasıyla yirmi bir yaşında sığınmacı olarak yerleştiği İsviçre’de hiçbir zaman tam anlamıyla hâkim olamayacağı, asla kendine ait kılamayacağı, ne yazabildiği ne de okuyabildiği düşman bir dille tanışır. Bundan böyle kendini bir halkın parçası hissedemediği gibi ötekilik hissini de her daim içinde taşır. Yazarın tek otobiyografik metni olan Okumaz Yazmaz ölçülü, kısa cümleleri, ne eksik ne de fazla sözcükleriyle doğrudan okurun kalbine sesleniyor. “Bu kitap küçük bir mücevher.” Kirkus Reviews “Kristóf yaklaşık elli sayfada, başkalarının bütün bir kariyeri boyunca hedefleyebileceği şeyi başarıyor. Katıksız bir deha.” Max Porter