En Çok Görüntülenen Kitaplar

Oldukça basit bir hayatı var Eleanor’un. İşe giderken her gün aynı kıyafeti giyiyor, öğle yemeğinde aynı yemeği yiyor ve her cuma işten dönerken hafta sonu evde içmek için iki şişe votka alıyor. Dışarıdan bakıldığında mutlu bile görünebilir. Dikkatle programlanmış hayatında hiçbir eksik yok. Ama bazen de... sanki koca bir boşluğun içindeymiş gibi. Eleanor’un etrafına ördüğü duvarlar çocukluğundan beri ilk kez, tatlı acı bir olayla yıkılma şansı buluyor. Şimdi hiç kimsenin garipsemiyor gibi göründüğü bu zor dünyada nasıl yolunu bulacağını öğrenmesi gerek. Ve bunun için de hayatı boyunca görmezden geldiği, zihninin kuytu ve karanlık köşeleriyle yüzleşecek cesareti bulmalı... Değişim bazen iyi bazen kötü olabilir. Yine de günleri dünyadan soyutlanıp saklanarak geçirmekten iyidir, değil mi? Eleanor Oliphant Gayet İyi, yalnızlığın yıpratıcı etkisini ve küçük inceliklerin ne büyük değişikliklere yol açtığını anlatan farklı bir hikâye.

Modern New York’ta sihir yok. Eski sihri kullanabilen birkaç Mageus da saklanmak, kimliklerini gizlemek zorunda. Çünkü onlardan nefret eden bir Cemiyet ve eğer yaklaşırlarsa sadece sihirlerini değil, hayatlarını da alacak bir Eşik var. Modern dünyada sihri kullanabilen son kişilerden biri Esta. Yetenekli bir hırsız. Kimse farkına varmadan istediği her şeyi ele geçirebilir. Çocukluğundan beri tek bir görev için hazırlanıyor: 1902’ye dönüp Cemiyet’in ve Eşik’in bütün gizemlerini barındıran eski bir kitabı çalmak. Üstelik bunu sihirbaz kitabı yok etmeden yapmak. Ama eski New York tehlikeli bir şehir. Çeteler ve gizli topluluklar her yerde. Ve tabii sihir de… Herkes sihrini Cemiyet’ten saklamaya çalışsa da öyle güçlü ki havada titreşimi hissediliyor. Hiçbir şey, hiç kimse göründüğü gibi değil. Esta’nın işi zor. O da oyunlar oynayacak, sihirbaza yaklaşmak için türlü yollar deneyecek. Peki ya bunu yaparken geçmişte bıraktıklarına ihanet etmesi gerekirse? Lisa Maxwell’in ses getiren romanı Son Sihirbaz şimdi Türkiye’deki okurları sihirli bir şehrin arka sokaklarına davet ediyor.

Şarlot, dokuz yaşlarında bir yetimhane kızıdır. Henüz dört yaşında bir çocukken annesi tarafından bir "yuva"ya terk edilir. Babası ise bilinmemektedir. Şarlot kendisini terk eden annesinin yüzünü bile hatırlayamaz. Dış dünyanın özgürlüğü ve bir aile yuvasının sıcaklığı onun için hiçbir şey ifade etmez. Çünkü onun tanıdığı tek sosyal ortam, yaşadığı yetimhanenin dört duvarından ibarettir. O nedenle koruyucu aile yaşamına aşırı tepkilidir. Resmi kurumların kendisi için seçtiği aileler onun için birer işkence evi olur. Her seferinde, vahşi bir kedi gibi onları terk edip "yuva"ya döner. Televizyon ekranında gördüğü mutlu aile tabloları bile onun gözünde, yapay birer şovdan ibarettir

“Acaba,” diyor annem, “Hasan ölürken ben ne yapıyordum? O sırada ne yapıyordum ki birkaç kilometre uzağımda can çeki- şen oğlumun acısını sezmemiş, durup şaşkınlıkla etrafıma bakmamıştım?” Halıyı ve alt kattaki daireleri geçip yerin altındaki bilinmezliğe inen ve bir çırpıda yüzeye çıkan bakışlarını üzerimizde gezdiriyor. “Sahi,” diyor, gerçek bir şaşkınlıkla. “Tam olarak kaçta olmuştu kaza?” Turuncu Ölüm, sade fakat güçlü diliyle karakterlerini ortak bir olay karşısında birbirine bağlıyor. Ölümle zorunlu olarak bir nevi akrabalık kuran öykü kişileri ve okurlar, kendilerini çepeçevre kuşatan ölüm dışında hiçbir şeye sahip değiller. Her öykü üç bakış açısından anlatılırken değişmeyen tek şey, aralarından birinin ayrılmış olması.