En Son Eklenenler

Ayperi, geçmişinin yükünü omuzlarından atamayan, kendi karanlığında her geçen gün biraz daha dibe batan bir ruhtur. Gülen yüzünün ardında sakladığı hüzünlü gerçeği kimseye göstermez. Ta ki hayatına, hiç beklemediği bir anda dâhil olan o yabancıya kadar… Gerçeği gören kişi, Ömer Seyirhan’dır. Aşk kapıyı ansızın çaldığında, kendinden bile kaçan Ayperi bu yabancı adamdan da kaçacaktır. Ama Ömer Seyirhan, sandığından çok daha inatçı, çok daha kararlıdır. Çünkü bazı kaçışlar aslında en çok kalmak istediğin yere çıkar. Geçmişten kaçan bu kalp, geleceğe tutunabilecek midir?

Tahminime göre, 15-16 yaşlarındaki çocuk ağlamaya devam ederken, bir taraftan da komutanımın bacaklarına sarılarak; “Ne olur, size yalvarıyorum beni, ailemi savaşın olmadığı, acıları az, mutlulukları çok bir ülkeye götürün” dedi. Ben de komutanıma, “Hayat ne kadar acımasız, önce sınav yapıyor, sonra ders veriyor” dedim. Komutanım da acılı bir surat ifadesi ile beni onayladı. Dostlarım, kısacası Tatar Hüseyin, Kore macerasından sonra Koreli Hüseyin oldu. Bunları anlatmak da bugüne kısmetmiş. Anlatırken ben de o günlere döndüm tekrar. Size yemin ederim, her şey eksiksiz film şeridi gibi gözlerimin önünden geçti. Oradakiler işittiklerinden son derece etkilenmiş halde, Hüseyin abiye yaşadığı sürece heyecanla hatırlayacak ve herkese nasip olmayacak çok enteresan bir hatırası olduğunu söylemişler. Hatıralarından yola çıkarak kaleme aldığı on sekiz öyküden oluşan kitap, Hasan Atasever’in ilk kitabı. Atasever’in bu hem eğlendiren hem düşündüren öykülerini defalarca, keyifle okuyacaksınız…

Şehre herkes yakışıyor şimdi. İşportacı delikanlılar, tuzu kuru tüccarlar, öğrenciler, dilenciler ve yalancılar. Şehre bir ben yakışmıyorum. Çünkü, sensiz bir şehrin toprağında ayak izim öksüz duruyor. Sensiz, penceremde gün ışığı mahzun. Sanma ki yolcular sadece bavullarını alarak giderler bir şehirden. Giderken bana verdiğin güvercin ürkekliğini götürdüm, yağmur ferahlığını, kardelen cesaretini… Kavuşmaya yüzümüz olsun diye, ağladım. Unutmamaya yeminimiz olsun diye, mahzun dokunmadım kirpiklerine. ‘Sen ağlama kirpiklerin ıslanır’, ağlama, bekle yalnızca, emanetlerini yerli yerine; yani bakışlarını Zühre yıldızının burcuna, sıcaklığını mezarımın başucuna ve aşkını hüzzam bir yağmurun dudağına koymaya ahdetmiş bu adamı bekle, gelmesem de…

İsveçli yazar Johanna Hedman ilk romanı Üçlü daha yayımlanmadan bile edebiyat dünyasının gözlerini üzerine çekti. Kurduğu buruk atmosferle nostaljik bir ağıt kaleme alan yazar, bu romanında üç gencin hayatı üzerinden samimiyetin sınırlarını arayışa çıkıyor. Hugo, Stockholm’ün en varlıklı ailelerinden birinin evinde bir oda kiraladığında hiçbir zaman unutmayı başaramayacağı Thora ve August’un yaşamının artık bir parçası olduğundan habersizdir. Thora, İsveç’in köklü bir ailesinin kızıdır. August ise sanata dair hayalleri olan bir gençtir ve Thora’nın çocukluk arkadaşıdır. Thora, Hugo ve August birbiriyle hiçbir ortak yanı olmayan ama engellenemez şekilde birbirlerine doğru sürüklenen bir üçlüdür. Yıllar sonra bir sabah Hugo’nun New York’taki evinin kapısında genç bir kadın belirir, onun yanında kalmak umuduyla gelmiştir. Kendisini Thora ile August’un çocuğu olarak tanıtır ve anne ve babası hakkında sorduğu sorular Hugo’yu gençliğine, Stockholm’deyken yaşadığı o coşkulu iki yaz mevsimine ve artık yabancısı olduğu insanlara geri götürür. Üçlü, yapılan seçimler, olabileceğimiz insanlar ve hayatımıza izini bırakan ilişkiler hakkında zamansız ve tanıdık gelen bir roman. “Normal İnsanlar ve Brideshead’e Son Gidiş romanlarının aşk çocuğu... Muhteşem ve melankolik.” —FRANCESCA REECE “Johanna Hedman nasıl yeni bir yazar olabilir, anlayamıyorum. İsveç edebiyatının geleceğini görmüş gibi hissediyorum.” —ALEX SCHULMAN