En Son Eklenenler

Türkiye’de düşünce ve vicdan özgürlüğünün, ulusal egemenliğin ve demokrasinin, çağdaş hukukun, kadın haklarının, sosyal hukuk devletinin, yurttaşların eşitliğinin, ulus bilincinin, ulusal birlik bütünlüğün, fırsat eşitliğinin, adaletin, liyakatin, bilimin, sanatın, akılcı ve bilimsel eğitimin, ekonomik kalkınmanın, tam bağımsızlığın, uygar yaşamın ve barışın güvencesi “Atatürk’ün Mirası Laik Cumhuriyet’tir. Türkiye’de Atatürkçü düşünceyi ve laik Cumhuriyet’i savunmak bütün bu değerleri savunmaktır; Atatürk’ün mirasına sahip çıkmaktır. “Atatürk’ün Mirası Laik Cumhuriyet”, bugün çok tartışılan 1921 Anayasası, Atatürk’ün devrim stratejisi, Lozan Antlaşması, halifeliğin kaldırılması, Şeyh Sait İsyanı, kılık kıyafet, eğitim, yazı ve dil devrimleri, Cumhuriyet’in kadın, işçi ve çocuk hakları karnesi, Cumhuriyet’in sosyal devletçiliği, Cumhuriyet’in fabrikaları, Halkevleri, Köy Enstitüleri, Meşrutiyet ve Cumhuriyet ilişkisi (süreklilik ve kopuş), Sadabat Paktı’ndan Hatay’ın kurtuluşuna Cumhuriyet’in dış politikası, Atatürk’ün millet (ulus), laiklik, demokrasi tanımları, laik Cumhuriyet’in kuruluş felsefesi, Kemalizm, Atatürkçü gençliğin yükselişi ve daha birçok konuya belgelerle açıklık getirmektedir. “Memnuniyetle tekrar görüyorum ki, laik Cumhuriyet esasında beraberiz. Zaten benim siyasi hayatta bir taraflı olarak daima aradığım ve arayacağım temel budur…” (M. Kemal Atatürk, Hâkimiyet-i Milliye, 12 Ağustos 1930)

Palomino Molero’yu Kim Öldürdü 1950’lerin Peru’sunda geçen bir cinayet romanı. Kuzey çöllerinde hava kuvvetlerine ait bir üssün yakınlarında vahşice öldürülmüş bir hava eri bulunur. Bu cinayeti araştırma görevi Teğmen Silva ile yardımcısı Lituma’ya verilmiştir. Lituma için bu cinayet bir dönüm noktası olur çünkü kötülükle ilk kez tanışacaktır. Cinayeti ortaya çıkarmak büyük bir tutkuya dönüşür, yoksa kötülük nedensiz kalacaktır. Ancak öldürme olayını aydınlatmaya çalışan iki polisin önü başka ölümlerin karanlığıyla kesilecektir. Günümüzün en iyi romancılarından biri kabul edilen Perulu yazar Mario Vargas Llosa, Palomino Molero’yu Kim Öldürdü adlı romanında polisiye bir öyküye sadece bir edebiyat yapıtının değil, aynı zamanda felsefi sorgulamaların da derinliğini katıyor. İnsanın gerçeğin peşine düşme çabasının sınırlarını ve eşitsizlik üzerine kurulmuş bir toplumda adaletin olanaksızlığını gösteriyor.

Kitaplar hâlâ bizim en büyük kurtuluşumuzdur: Kaçmak için değil, yaşamak için. Gazze’nin dumanı tüten harabelerinde, sararmış kitap sayfalarının arasında yaşlı bir adam, birinin nihayet durup onu görmesini bekler. Çünkü elindeki kitaplar yalnızca kâğıt ve mürekkepten ibaret değildir. Onlar, bölünmüş bir hayatın izlerini, yok sayılmış bir halkın belleğini, bastırılan bir sesin yükünü taşır. Genç bir Fransız fotoğrafçı objektifini bu adama çevirdiğinde, tek bir fotoğraf karesi yakaladığını sanır. Oysa gördüğü şey bambaşkadır: Gerçeğe, direnişe ve unutulmayanlara açılan bir kapı. “Her bakışın ardında bir hikâye saklıdır...” der kitapçı. “Bazen bir insanın, bazen de bir halkın.” Ve böylece başlar anlatı. Yıkıntıların arasında büyüyen çocuklar, yarım kalmış cümleler, kayıplarla örülü bir yaşam… Ve bütün bu sessiz enkazın ortasında, bir adam ağır ağır bir sayfa çevirir. O an anlarsınız: Bir sayfa çevirmek, bir devrim başlatmaktır.

Duvarları taştan, sıvaları kısmen dökülmüş, her tarafı nem kokan ve duvarların bazı bölümlerinde sıvaların küflenerek kabardığı, lambaların küskün bir şekilde belli, belirsiz ışıttığı kocaman bir oda, tavanı oldukça yüksek bu binanın salon gibi kullanılan giriş kapısındaki kapı kolu oldukça eski ve paslanmış bir durumda. Belki de terli ve kirli ellerle açıldığı için aşınmış da olabilir. Ama bir gerçek var ki o da birçok elin bu kapı kolunda izleri vardı. Yılların yorgunluğu ile de bu hale gelmiş olabilir. Salonun tam orta yerinde varilden dönüştürülmüş kocaman bir soba ve etrafında kırık sandalyelere oturmuş birkaç müşterinin loş ışığın arasında siluetleri Karagöz, Hacivat perdesi gibi sobaya yaklaşan elleri, bazen kocaman, bazen küçülen kafaların gölgeleri sobadan sızan ışığa ve çok yüksekte yanan düşük amperli ampulden gelen ışıkla şekilleniyordu. Kocaman salona hareket katan, ama ürpertici bir hava veren, kasvetli bir ortam gibi olan bu bina bir oteldi. Kapıdan yavaşça içeri girdi. Siluet gibi görünen ve kocaman sobanın etrafındakilere doğru yürüdü. Korkuyordu. İlk defa ailesinden uzak, yardım alacağı kimseciklerin bulunmadığı bir yerdeydi. Tanımadığı bu insanlar neciydi? Neden böyle bir otele gelmişler? Yoksa onların da mı cep-lerinde az parası var? Suçlular mı? Hırsızlar mı? Terörist var mıdır içlerinde? Yoksa gariban köylü insanlar mı? Böyle bir yerde oturduklarına göre zengin olmayan insanlardır dedi, kendince. Yani içinden böyle düşündü. Cesare-tini toplaması gerekirdi. O da öyle yaptı. Siyah beton ze-mine bakarak yavaş adımlarla yürüdü. Yaklaştı ürkek ve alçak bir sesle: - İyi akşamlar! Dedi. İçlerinden pala bıyıklı, kırlaşmış kafasına taktığı takkenin arasından kıvrılarak çıkan bukleli saçları ve kalın kaşları olan biri ayağa kalktı ve onu karşı-ladı. Kendinse yaklaşan ürperti dolu bu adama korkulu gözlerle baktı. Yüreği bir kuşun ürkekliği içinde atıyordu. Göğüs kafesi inip kalkıyordu. Derin derin bir iki nefes aldı. Kendine hâkim olmalıydı. Tehlikeli biri değildir her-halde, diye düşündü. Kollarında müthiş bir güçsüzlük his-setti. Elinde valizi düşecek gibi oldu. O da usulca olduğu yerde valizi yere bıraktı ve yaklaşan adamın vereceği yanı-ta kulak kesildi. - İyi akşamlar yeğenim! Buyur! Ne istersin? - Ben üniversite öğrencisiyim. Kalacak yerim yok, dedi. Siz otelin sahibi misiniz?