Eserlere Göre Listeleme

Şimdi, açıkçası, bu Echenoz büyük yazar; hakikaten büyük yazar. Bence, Fransız romanının son büyük temsilcisi; müthiş bir üslûpçu, harika bir hikâye anlatıcısı. Cidden, bu dediklerime kalpten inanıyorum. Ondan başka hangi yazar, Çekoslovakya Çekoslovakya iken, 19 Eylül 1922'de Koprivnice'de doğmuş, fakir bir ailenin altıncı çocuğu olan, on altı yaşında Zlin'deki ayakkabı fabrikası Bata'da çalışmaya başlayıp, bir gün fabrikanın spor danışmanının üç-beş çocuğu zorla uzun mesafe yarışında koşturması üzerine ikinci olup içinde "yahu madem koştuk, niye birinci olmadım" duygusu doğan, koştuğu her zaman o güne kadarki koşu üsluplarını yerle bir eden, onlarca altın madalya kazanıp, 1952 Helsinki olimpiyatlarında beş bin metre, on bin metre ve maratonun her birinde altın madalya alıp bir de her birinde rekor kıran "Çek Lokomotifi" lakaplı Emil Zatopek hakkında bir kitap yazar ki?

Haruki Murakami'den bir tutku olarak koşmak ve bu tutkuyla terbiye edilen yazma eylemi üzerine eşsiz bir metin... "Murakami Bey, insan sizin gibi sağlıklı bir yaşam sürünce zamanla roman yazamaz hale gelmez mi?" Arada sırada insanlar bu soruyu sorar bana. Roman yazmak, sağlıksız bir eylem; yazar olan kişi de sağlıklı olmak dediğimiz çemberden uzak bir yerde, mümkün olduğunca sağlıklı denemeyecek bir yaşam sürmek zorundaymış gibi. Biz roman yazmaya çalıştığımızda, insanlığın temelinde bulunan zehir gibi bir şeyi istemesek de çekip çıkarır, görünür kılarız. Yazarlar az çok bu zehre maruz kalır. Bu zehir işin içine girmediği sürece, gerçek anlamda yaratıcılık eylemi ortaya konulamaz çünkü (tuhaf bir benzetmeyle söyleyeceğim ama balonbalığının zehirli kısmının aynı zamanda en lezzetli kısmı olmasıyla tıpatıp benzeyen bir durum galiba). Ama gerçekten sağlıksız olan şeylerle uğraşmak için insan mümkün olduğunca sağlıklı olmak zorundadır. Bu, benim tezim. Yani sağlıksız bir ruh bile, yine sağlıklı bir vücuda gereksinim duyar. İşte bu yüzden, böyle biri sanatçı olamaz, dense bile ben koşmaya devam ediyorum. Haruki Murakami'den bir tutku olarak koşmak ve bu tutkuyla terbiye edilen yazma eylemi üzerine eşsiz bir metin... Koşmasaydım Yazamazdım kendini "utangaç biri" olarak tanımlayan yazarın belki de en kişisel kitabı. (Tanıtım Bülteninden)

Bu dünyada, üzerinde eski bir trajedinin dönüp dolaştığı ve yeni tradjediler yarattığı bir başka ovalık bölge az bulunur. Bu ovanın masum bir adı vardır: 'Gölovası', öteki adıyla da Kosova. Bundan altı yüz yıl önce, 28 Temmuz 1389'da, Sırp, Boşnak, Arnavut ve Romenlerden oluşan bir Balkan-Hıristiyan ittifakı Sultan Murad komutasındaki Osmanlı ordusu tarafından bozguna uğratıldı. Bu kanlı savaş yaklaşık on saat sürdü. Bozguna uğrayanlar, o günden bu yana hâlâ bu buzgunun matemini tutmaya devam ediyorlar. Bununla birlikte, milliyetçi siyasetçiler bu kaçınılmaz yazgıyı-savaş sonrası savaş alanlarının üzerinde dolaşan yırtıcı kuşlar gibi-birçok kez kendi çıkarına kullanmaya kalkıştı. Son kez, savaşın altı yüzüncü yıldönümü olan 28 Temmuz 1989'da, Sırbistan Devlet Başkanı Miloşeviç, Kosova'da bu kez Arnavutlara karşı yeni bir kıyımın çağrısını yaptı. Yugoslavya'nın parçalanması da işte o gün başladı. Üç kısa öyküden oluşan elinizdeki kitap, bütün tarafsızlığı içinde, Balkan uygarlığının yitirilmiş soyluluğunu gözler önüne serme amacını güden bir çaba, bu uygarlığın yeniden doğması için yapılmış bir çağrıdır.