En Çok Görüntülenen Kitaplar

Gövdem parçalanmış gibi, iki dünya arasında mıydım ne? Ruhum bir beden seçip içine gireyazsa. Her gün gittim geldim dört saat yolla birlikte beş. Evlerde odalarda şehirlerde sokaklarda hastanelerde. Ateşin başına oturur gibi dizildik Sonra tekrar tekrar. Küller biriktirdim közler Çevirdim çevirdim pişirdim dünyayı. Devamsız’daki öykülerde kendi içlerinde tutarsız, çıkış arayan, yüzleşme peşinde kişiler var:Arzularına sahip çıkmak için toplumla karşı karşıya gelenler, gitmek isteyip gidememenin verdiği suçluluk duygusuna hapsolanlar, saplantılı âşıklar, kendi öznelliğini bulma çabasındakiler, gidemeyenler, terk edenler, boşa çıkmaya yazgılı başkaldırılar ve sesi kesilip kendi acısını kutsamak zorunda kalanlar… Şengül Can, kimi zaman Anadolu ağızlarından beslendiği kimi zaman da ince ince ayrıntılarla bezediği şiir tadındaki öykülerinden oluşan Devamsız’da okuru sakınmasız bir içe bakışa, yüzleşmeye ve harekete geçmeye davet ediyor.

Kel bir oğlan varmış geçmiş zamanlarda... Yaşlı anasıla birlikte küçük bir kulübede yaşarmış. Kulübesinin küçük bahçesinde bir dut ağacı, altında sakalını sallayarak otlayan, geviş getiren, toprağı tırnağıyla hep eşeleyen, zaman zaman meleyen kara bir keçisi varmış.

Bu nasıl bir kalem böyle? Geldiği ormanı özleyen bir kalem düşünün... İşte bu, Utku’nun, geçmişini, geldiği ormanı çok özleyen kalemidir. Bir gün Utku, bir hayvanat bahçesi resmi yapmaya karar verir. Tam zürafanın boynunu çizmeye başlamıştır ki birden kâğıdının üstünde dallar belirir, birazdan da kocaman bir ağaç. Bu nasıl mümkün olabilir? Sonra bir fil çizmeye başlar, o da ne, filin hortumu ağaç dallarına dönüşür. Anlaşılan, kalemi canı ne isterse onu çiziyordur. Utku kalemine kulak verir, onun hikâyesini dinler, birlikte neler çizerler neler... Filiz Özdem’in yazdığı bu güzel hikâyeye Ayşın Delibaş Eroğlu resimleriyle eşlik ediyor.