En Çok Görüntülenen Kitaplar

Küresel sermaye baronlarının çıkarlarının olduğu bölgelerde Etnik ve dini azınlıklar ön planda tutuluyor. Ancak küresel sermayenin çıkarının olmadığı bölgelerdeki azınlıklar istikrarsızlık unsuru olarak görülüyor. Bu azınlıklar ya tamamen görmezden gelinip yok sayılıyor ya da unutuluyor. Tıpkı Rodos ve İstanköy'deki, bugün sayıları 3-5 bin arasında tahmin edilen Türk azınlık gibi. Lozan Antlaşması'nın sağladığı haklardan yararlanamayan Onikiada Türkleri, önce 1912'den 1943 yılına kadar İtalya'nın,1947 yılından sonra da Yunanistan'ın baskıları sonucu bugün tamamen yok olma noktasındadır. Bu kitapta, Onikiada Türklerinin yaşadığı trajedi, Cumhuriyet'in ilk yıllarından 1960'lı yılların sonuna kadar olan döneme ilişkin resmi yazışmalara dayanılarak anlatılmıştır. Belgeler, Onikiada Türklerinin nasıl baskı altında tutulduğunu, tarihi mirasın nasıl yok edildiğini, vakıflar üzerinde oynanmakta olan oyunları gözler önüne sermektedir. Kitaptaki belgelerin çoğu ilk kez tıpkı basımlarıyla birlikte Türk okurunun bilgisine sunulmaktadır.

Yazar Hakkında Sevgi Özel, Polatlı (Beyceğiz köyü) doğumlu; on yaşından beri Ankaralı. DTCF'nin Türk Dili Bölümünü bitirdikten on gün sonra, Atatürk'ün kurduğu Türk Dil Kurumu’na girdi (10 Kasım 1971). Dilbilgisi/Dilbilim Kolunda, Türkiye Türkçesini araştıran bilimciler arasında yetişti. Atatürk'ün başlattığı Dil Devrimi doğrultusunda Türkçeye emek veren ustaların çırağı oldu. TDK'de, Türkiye Türkçesinde Sözcük Türleri (Doğan Aksan yönetiminde ortak yapıt; 1976), Türkiye Türkçesinde Sözcük Türetme ve Bileştirme (1977), Türkiye Türkçesi Gelişmeli Sesbilimi (D. Aksan yönetiminde ortak yapıt; 1978), Türkiye Türkçesinin Sözdizimi (N. Atabay-A. Çam ile; 1981), Ahmet Cevat Emre (yaşamöyküsü, TDK belgeliğinde; 1982), Besim Atalay (yaşamöyküsü, 1983) adlı yapıtları yayımlanırken yine aynı kurumda yazım sorunlarını izleyen ekip içinde yer aldı; Yazım Kılavuzunun 1973'ten, 1983'e değin bütün baskılarının hazırlığına katıldı. 1980 sonrası kurumdan kendi isteğiyle ayrıldı. Ekim 1983'ten başlayarak Bilgi Yayınevinin yayın sorumlusu oldu. Atatürk'ün Türk Dil Kurumu ve Sonrası (H. Özen-A. Püsküllüoğlu ile; 1986) ile Baba İnönü'den Erdal İnönü'ye Mektuplar (hazırlayan, 1988) adlı yapıtları Bilgi Yayınevinde çıktı. 1987'de, eski TDK üyelerinden 34 kişiyle birlikte Dil Derneğinin kurucuları arasında yer aldı. Zamanın iktidarınca kurulması yasak derneklerden sayılan Dil Derneği ve Dil Devrimi için ülküdeşleriyle birlikte savaşım verdi; bu derneğin genel yazmanı, astbaşkanı, başkanı ve Çağdaş Türk Dili adlı aylık dergisinin genel yayın yönetmeni olarak görev yaptı. 1992-98 arasında Ümit Yayıncılıkta yayın sorumlusuyken Afili Mavallar (argo-senlibenli sözcükler derlemesi; 1993), Devrimciler Âşık Olamaz(dı) (öykü, 1994), Aşk Bir Boncuktur (öykü, 1995), Direncin Kuşları (öykü, 1996), Bir yanım Bahar Bir yanım Kış (öykü, 1997) adlı yapıtları yayımlandı.. Kasım 1998- Haziran 2002 arasında Uğur Mumcu Araştırmacı Gazetecilik Vakfının yayın yönetmeniyken Uğur Mumcu'dan um:ag'a Unutmadık

Tarihin her çağında dünyanın önemli merkezlerinden biri olmuş olan İstanbul'un, yerleşme yeri olarak seçiliş, doğuş ve gelişmesinde büyük rol oynayan unsurlardan biri hiç şüphesiz Boğaziçi'dir. Bugün Boğaziçi hızla değişmekte ve tarih içinde ona ün veren güzelliklerini bir daha geri gelmeyecek şekilde kaybetmektedir. Kaybolan Boğaziçi'nin tarih içindeki durumu ve karakterini yeterli biçimde ele alan eser mevcut değildir. Boğaziçi tarihi ve arkeolojisi de yeterince açık surette ortaya koyulabilmiş değildir. Elinizdeki bu kitap 1973 yılında Boğaziçi'nin geçmişi, o günkü durumu ve geleceği hakkında düzenlenen bir sempozyum için Prof. Dr. Semavi Eyice tarafından hazırlanan bildirinin kitaplaşmış halidir. Çalışmamızdaki esas gaye, Bizans devrindeki Boğaziçi hakkında genel bir fikir vermek, şimdiye kadar görülen ve bilinen kalıntıları ile onu tanıtmaktır. Ortaya çıkan bir gerçek de şudur ki Boğaziçi'nin güzelliklerini ortaya çıkaran Osmanlı dönemidir. Bizans döneminde burada sadece kıyılarda belki birkaç balıkçı köyü, tepelerde de manastırlar vardı. Sadece bir sarayın da varlığı bilinir. Bizans çağına ait en küçük buluntular ile, mimari kalıntılarından tespit edilebilenlerin bulgularından oluşan görsel malzemeler ilk defa olarak bu elinizdeki eserde toplanıp kullanılmıştır. Zevkle okumanız dileğiyle