En Çok Görüntülenen Kitaplar

Anne olmayı, ta çocukluk yaşlarında, kardeşine minik annelik yaparken hayallerinin başköşesine yerleştirmiş Nilgün, zamanı gelip asla anne olamayacağını öğrenince yıkılır. Hayatının en büyük belki de tek hayali elinden alınmıştır. Fakat Nilgün'ün Rabbine o kadar büyük bir inancı vardır ki olmazı olduran Rabbinin hiçbir duayı geri çevirmeyeceğini bilerek, hiç pes etmeden, büyük bir umutla sadece ve sadece Allah'tan diler ve ister. Allah, bu kulunun da dualarını geri çevirmeyerek ona küçük mucizesi kara kuzusunu nasip eder. Rabbim bir mucizesini daha gönderir ve Nilgün süt kuzusuna da kavuşmuş olur. Nilgün artık Rabbinin iki emanetine de canla başla sarılmış hayata tutunmaya çalışırken, en büyük sınavlarını vermeye başlar. Hastalıklar, çevresinde yaşanan olumsuz davranışlar, kişiler onu iyiden iyiye yoracaktır. Çoğu zaman kendini en dipte hissettiği, artık yaşamaktan vazgeçtiği anlarda, Rabbinin verdiği güçle hayata tutunabilmiş bir annenin, tevekkülle nasıl yaşamın tekrardan kendine ve çocuklarına sunulduğuna şahit olmuştur. Anneliğin tanımını, yaşadıklarım ve kendi anladığım dille aktarmaya çalıştığım kitabımda, her annenin kendinden bir kesit bulacağını düşünüyorum. Üzerine çok çalışılmış, hâlâ daha birçok yorum yapılan anne çocuk ilişkilerini ve yaşama bakışlarını kendi hissettiklerimle anlatmaya çalıştım. Amacım ilk olmadığım ve ne yazık ki sonda olmayacağım hayatın zorlu mücadelesini veren annelere bir umut ışığı olabilmek. Geçmez dedikleriniz geciyor, bitmez dedikleriniz bitiyor, yeter ki siz Rabbinize sıkı sıkı sarılın, duadan ve istemekten asla var geçmeyin. Yüreğinizi güzel tutun ki yaşayacağınız mucizeleri bekleyin ve görün.

Cem Behar “Orada bir musıki var uzakta…”da Osmanlı/Türk musıkisinin on altıncı yüzyılda yaşadığı değişimin arkeolojisini yaparak, yeni siyasî, sosyal ve ekonomik koşulların imparatorluk başkenti İstanbul’da nasıl bir “tarz-ı Osmânî” musıkinin oluşmasına zemin hazırladığının izini sürüyor. Kahvehanelerin açılmasıyla musıkinin Saray’dan halka inmesi, avâm/havass karşıtlığı, icraya yönelik Acem etkisi gibi olguları, güfte mecmuaları ve o döneme ilişkin (on altıncı yüzyılın ikinci yarısı) elimizdeki tek görsel kaynak olan bir minyatürün tasvirinden yola çıkarak inceleyen Cem Behar, musıki tarihimizde silinmez bir iz bırakıyor. “Bugün bildiğimiz şekliyle geleneksel Osmanlı/Türk musıkisi esas itibarıyla ve kabaca bir tarihlendirmeyle ancak on altıncı yüzyılın ikinci yarısından itibaren oluşmaya başlar. Dolayısıyla da on altıncı yüzyılın ikinci yarısı ve on yedinci yüzyılın başları musıki geleneğimizde önemli bir eşik, bir kırılma noktası teşkil eder. Bugün bildiğimiz ve geriye doğru baktıkça tanıyıp teşhis edebildiğimiz Osmanlı/Türk musıki geleneğini hem yerleşik müzikal formlarıyla hem de teknik açıdan makam ve usûl anlayışıyla, kullanılan çalgılarla ve en önemlisi elimizdeki repertuardaki eserlerle ve bunların bestecileriyle anlamlı bir biçimde on altıncı yüzyılın ikinci yarısından öncesine götürmenin pek imkânı yoktur.”

Alman Koleksiyoncu “Ludwig çok küçük yaştan beri kendini sanata kaptırmıştı. Eserlerle, eserler için yaşıyordu, başka bir şey için değil. Onlara bakmak, sadece bakmak bile onun temel besin kaynağı idi. En başta da tablolar, tuvaller ve panolar. Ludwig dünyayı ve sakinlerini hiç umursamıyordu. O sadece sanatı seviyordu, sadece sanatı görüyordu, arkasındaki insanları değil. Bu arada sanatçılar paçayı kurtarırlarsa ne âlâ. İnsanlık onu ilgilendirmiyordu, o sadece insanlığın yarattığı şeyleri görmek istiyordu.” Askerlikten haz etmese de Nazi dönemi Alman ordusunda görev yapan Ludwig’in Hitler için sanat eserleri toplayan bir kuruluşa (ERR) kapağı atmasıyla hayalleri gerçek olur. Nazilerin hedefinde ise sanatın başkenti Paris vardır. Manuel Benguigui “Alman Koleksiyoncu”da Beckett’in kahramanlarına nazire yaparcasına hayatındaki boşluğu bir şeylerle doldur(ama)maya çalışan Ludwig’in tuhaf hikâyesini anlatıyor.