Eserlere Göre Listeleme

Her Yaştan Çocuk Sahibi Ebeveynler İçin: Çocuk Davranışlarındaki Korkuyu Tanımak ve Başetme Yolları. Çocuğunuzun Davranışlarındaki Şifreyi Çözme Çocuğunuz sınav stresi mi yaşıyor? Ya da yalnız uyuyamıyor, kardeşini kıskanıyor, iştahsızlık çekiyor ve hırçın mı? Herkes çocuğunun davranışlarını gözlemleyerek yaşadığı korkuların şifrelerini çözme becerisine sahip olmak ister ancak bunun yollarını bilimsel gerçeklere ve otuz yıllık gözlemlere dayanarak öğrenmek isyenler için Sabiha Paktuna Keskinin size bazı önerileri var. Keskin, Çocuk Davranışlarındaki Korkuyu Tanımak ve Başetmek adlı yeni kitabında, her yaştan çocuk sahibi anne babalar için son derece önemli incelemelerine yer veriyor. 120 sayfalık kitapta öncelikle lisan yeteneği gelişmiş bir yetişkinin dahi anlatmakta zorlandığı anksiyete duygu durum bozukluğunun bir çocukta yaratabileceği çaresizliğe ışık tutuyor. Bir korku hali ve ölüm hissi olan anksiyete, doğumdan itibaren bir çocuğun uyku ve beslenme düzenini bozarak onun yaşam kalitesini ve gelişmesini olumsuz etkileyen bir durumdur. Ayrıca dikkat eksikliği ve öğrenme sorunu olarak da çocuğun akademik hayatını etkiler. İşte sözlerin dahi anlatmakta yetersiz kaldığı bu durumda, bu kitap sayesinde çaresizliği bir kenara bırakıp çocuğunuzun yaşamakta olduğu anksiyetenin şifrelerini çözebilirsiniz. Üstelik birbirinden renkli görseller ve bizzat çocukların kalemlerinden çıkmış resimler kitabın kolayca anlaşılmasını sağıyor. Profesyonel hayatı boyunca analitik çözümlemeci özelliği ile gündelik hayatta rahatlıkla uygulayabileceğimiz kolay stratejiler ve önerilerle, Prof. Dr. Sabiha Paktuna Keskinin bilgilendirici kalemi, bir kez daha ebeveynlerin yoluna ışık oluyor. Her anne babanın mutlaka edinmesi gereken bir başucu kitabı.

Blogcu Anne, tıpkı blogundaki gibi kitabında da, “Annelik şimdiye kadar yaptığım en güzel ama en zor iş” diyenlerin hislerine tercüman oluyor. Parmak izi nasıl insandan insana farklılık gösteriyorsa, çocuk büyütmek de anneden anneye farklılık gösterir. Bununla birlikte annelikle ilgili bazı temel gerçekler var ki, dünyanın hiçbir yerinde değişmiyor. Anne olan bir kadının hayatı ikiye ayrılıyor: Çocuktan önce ve çocuktan sonra. Bir kadının çocuktan önceki hayatında varlığının farkında bile olmadığı bazı kavramlar, çocuktan sonraki hayatında başköşeye oturuveriyor. Doğru bildiği yanlış oluyor, düz dediği tersine dönüyor. Yepyeni bir hayat başlıyor. Eskisine paralel, ama bir o kadar da zıt. Annelik Her Zaman Tozpembe Değil, Blogcu Anne olarak tanıdığımız Elif Doğan’ın annece deneyimlerinden oluşuyor. Yazarın deyimiyle “Yol gösterme kaygısı yok; dertlere deva, kırıklara onarım gayesi yok”. Bebeğinizin uyku sorunlarına çözüm önermiyor. Yemek problemi olan çocukları iştahlı yumurcaklara çevirmiyor. Disiplin konusundaki sorularınıza yanıt olmuyor. Ama “Yalnız değilim” dedirtiyor, “birileri daha paylaşıyor benimle aynı kaderi.” Kısaca Blogcu Anne, tıpkı blogundaki gibi kitabında da, “Annelik şimdiye kadar yaptığım en güzel ama en zor iş” diyenlerin hislerine tercüman oluyor.

Sanki bütün bunları kendine söylüyor, kendinle konuşuyor gibiydi. Doğruldu, semenderini su bardağının içinden usulca alıp göğsüne yerleştirdi. Semenderin kulağına yavaşça, "Sakin ol bebeğim, sakin ol! Yok, bir şey!" dedikten sonra üstünü giyindi. Sonra o da bir sigara yaktı, sonra da bakışlarını gece lambasının gölgelere boğduğu odasının tavanında bir noktaya dikerek konuşmaya devam etti: "Biliyor musun, fotokopiyle çoğaltılmış gibisiniz. Bana benzer şeyleri söyleyip sonra da benimle sevişmek isteyen ama göğsümdeki semenderi görünce hemen hemen aynı tepkileri gösteren o kadar çok erkek oldu ki artık her şeyden ve herkesten umudumu kestim..."

Kadın yalnızdır aslında… Eşi olsa da, çocukları bulunsa da… Sevincinde yalnız… Ağlamalarında yalnız… Çocukluğunda yalnız, genç kızlığında yalnız… Çaba içindedir herkes, ondan bir şeyler koparmak için… Kimi sevgisizliğinin doyurucusu gibi tanır onu… Kimi yalnızlığının gidericisi gibi… Ve belki karşılıksızlığından olsa gerek, verdiği “iyi eder” insanı… Bu kitabın adı her ne kadar Annelik Sanatı olsa da; aslında kadınların eşleri için yazıldı... Annelerin çocukları için… Bir annenin yalnızlığının derinliğini görmek... Ona gerçekten “eşlik” etmek… Ona eşlik ederken, onunla iyi olmak isteyenler için yazıldı… Bir kadının öfkesinin çocuksu zayıflıklarını örtme çabası, kızgınlıklarınınsa artık bunaldığının işareti olduğunu fark etmek isteyenler için yazıldı… Ve belki kendinin nasıl bir anne olduğunu aynada görmek isteyen anneler için yazıldı…