Eserlere Göre Listeleme

Annem, dünyanın süregelen acılarına karşı modern kadının mücadelesi olarak da okunabilecek, kurtuluş umudu gibi görülen yolun acımasız bir sürgüne dönüştüğü gerçek bir hayat hikâyesi. Arjantin’de Péron’un iktidarda olduğu yıllarda, bir İspanyol köylüsü, on beş yaşındaki kızını sefaletten kurtarmak amacıyla Arjantin’e gönderir ve kısa bir süre sonra ailenin geri kalanının da arkasından geleceğine söz verir. Ama işler yolunda gitmez, genç kız tutsak ve yalnız kaldığı hasım ülkede büyür, evlenir, kaderine karşı mücadele eder ve en acımasız sürgünü yaşar. Ardından oğullarıyla torunları, ekonomik krizden kurtulmak için İspanya’ya taşınmak istediklerini söylerler ve her şey baştan başlar. Yaşadığı ülkedeki sıkıntılardan kurtulmak amacıyla sınırlar ötesine gitmeyi düşünürken “gitmek mi zor kalmak mı” ikilemini yaşayan tüm insanların kendini bulacağı bu duygu yüklü ve büyüleyici hikâye, Arjantinli yazar Jorge Fernández Díaz’ın, annesinin yaşadıklarının peşine düşüp öğrenmesiyle kitaba dönüştü. Kitapla ilgili yorumlar: “Fernández Díaz mütevazı görünen ama mucizevi sayfalardan oluşan bir metin yaratmış.” Marcos Aguinis “Annem hayat kadar basit ve güçlü. Ama hayat bu kadar iyi yazılmadı.” José Pablo Feinmann “Fernández Díaz sayfaları çevirdikçe hepimizi Fernández’e dönüştürüyor ve sonunda kitabı kapatırken eski bir dostumuza veda ediyor gibi hissediyoruz. İyi edebiyat da tam olarak bu. Geri kalanı laf kalabalığı.” Arturo Pérez-Reverte

Osmanlı, Cumhuriyet Türkiye'si ve ABD'de yüzyıla yakın süren çarpıcı bir yaşantının ışığında kadının toplumdaki yeri.

Akşam olup yatağa gitme vakti geldiğinde aklıma bir sürü soru takılıyor ama hiçbirine adam akıllı cevaplar alamıyorum, çünkü yatağa mümkün olduğu kadar çabuk gitmem annemi daha fazla ilgilendiriyor. Dün akşam pijamalarımı giymek için soyunduğumda "Anne, çıplak olduğumda tüm insanlar beni görür mü?" diye sordum, ama cevap alamadım. Dişlerimi fırçalarken "Anne, Micheal ve ben büyüdüğümüzde insan mı olacağız?", elimi kapıya kıstırıp biraz ağladıktan sonra "Üzgün olduğumu gözlerim nasıl biliyor da ağlıyor acaba?", komidinin üzerindeki mumu söndürmek istediğimde "Neden her üflediğimde alev benden korkuyor?" Ve annem beni ay dedeye iyi geceler dilemek için pencereye kaldırdığında ise "Gece uçan uçakların karanlıkta göremeyip bir melek sürüsüne çarpmaları mümkün mü?" diye sordum. Sonra da yatağa yatıp annem bana masal okuyunca "Esnemek neden uykumu getiriyor?" diye sordum. yani gerçekten insanın bilmesi gereken ne kadar da çok şey var, öyle değil mi?

“Çünkü yeryüzündeki bütün hikâyeler birbiriyle akrabaydı.” Bir avuç meşe palamuduyla kaderleri birbirine bağlanan iki yabancı... Geçmişi unutan kayıp yakınlarının sessizliğinde boğulan Asaf ve vicdanı, dikenli tellerin dibinde düşüp kalmış ölü bedenlerle sınanan Hanip... Ovada Paldur Küldür ile Fakir Baykurt Öykü Ödülü’nün sahibi olan Mustafa Orman, ilk romanı Annem Gittiğinden Beri Çiçek Ekmiyoruz Bahçeye ile çaresiz kalmış insanın hem siyasi sınırlarla hem de kendi sınırlarıyla imtihanına dair sarsıcı bir hikâyeye ses veriyor: Yüreği ağzında, canı cebinde yeni bir hayata doğru yürürken ya da sıradan bir akşam vakti elinde bir ekmekle evine dönerken umudu yüzünde donup kalanların romanı bu. Artık neyi dert edeceğini bilmiyordu. Alzheimer olan annesini mi, kendisini terk eden karısını mı, unutma hastalığına yakalanan yaşlıları mı, yoksa başarısız siyasi hayatını mı? Birini dert edince, sanki bütün dertler bunu işitip aynı anda ona saldırıyordu. Buna rağmen, ileride kimse unutma hastalığına yakalananların durumuna düşmesin diye, her şeyi kaydetmeye, gelecek kuşaklara yüzlerce doküman bırakmaya kararlıydı.