En Çok Görüntülenen Kitaplar

Küçük dostlarımız! Kurban hakkında aklınıza takılan pek çok sorunun cevabını bu kitapta bulabilirsiniz. Bu kitapta neler mi var? İşte sıralıyoruz: Niye kurban kesiyoruz? İlk kurbanı kim kesti? Kurban kesmek için zengin mi olmak lazım? Parası çok olanlar çok mu kurban keser? Çocuklar kurban keser mi? Kurban yerine kasaptan et alsak olmaz mı? Hangi hayvanlardan kurban olur? Yavru kuzudan kurban olur mu? Çalınan hayvandan kurban olur mu? Sakat hayvandan kurban olur mu? Çocuklar hayvan pazarına gidebilirler mi? Kurbanlık hayvan kaçarsa ne yapılır? Kurbanlık kendiliğinden ölürse ne olur? Kurbanın etini dağıtmasak olmaz mı? Misafire kavurma ikram etmek şart mı? Bu soruların cevabını öğrenirken birbirinden güzel ve eğlenceli hikâyeler de sizi bekliyor. Eminiz ki çok beğeneceksiniz.

Zaman zaman içinde, evvel zaman içinde... Çok uzaklarda değil hemen kendi ülkemizde ‘ nur yüzlü, pamuk sakallı bir dede yaşarmış. Mevlana Dede hep iyiliğe yönlendirir: kötülükten alıkoyarmış. Sevgi dolu hikâyeler anlatır: her zaman güzel öğütler verirmiş. Bu öğütler yüzyıllar sonrasına kadar ulaşmış. Bu masalları okuyan çocuklar "Dürüstlük, cesaret, yardımlaşma, sevgi, çalışkanlık, gayret, sabır: özgüven" gibi değerler kazanmış. * * * Karakter eğitimini destekleyen ve erdemli insan olmayı öğreten bu masallar: hayatınız boyunca en iyi arkadaşınız olacak.

Yürüyordu Erhan. Nereye gittiğini bilmeden. Rahatlaması için temiz havaya ihtiyacı vardı. Sabiha ile gezdiği yerlere uğramamak için gayret ettiğini uzun zaman sonra anladı. Ama sonunda Sarayburnu'na geldiğini ve denize baktığını fark etti, karşıda Kız Kulesi'ni görünce. Hemen geri döndü. Bir ruyasını hatırlamıştı. "Ondan bir temas gibi rüzgar beni bürür de/ Tutmak tutmak isterim onu göğsüme alıp/Bir türlü yetişemem fecre kadar yürür de/ Heyhât o bir ince ruh, bense etten bir kalıp" diyordu şair kulaklarının dibinde. "Doğru, şu anda o artık bir ruh ve ben etten bir kalıp. Hakikat bütün çıplaklığı ile karşımda duruyor." Tekrar yürümeye başladı. Kızıl bir rüzgar, sanki cehennem istikametinde isiyor gibi, yüzünü yakıyordu. Nereye baktığını ve neyi gördüğünü bilmeden, insanların şaşkın bakışları arasında, onlara çarpa çarpa, özür bile dilemeden yürüyor, yürüyordu...

Brezilyalı şair Drummond de Andrade (1902-1987), Walt Whitman’ın gündelik yaşantıdan yola çıkan şiirini hatırlatan yalın bir dille geleneksel şiirin kalıplaşmış anlatım özelliklerine karşı çıkarak yenilikçiliğin duyarlı ve akılcı ustası olmayı başarmış, gerek çocukluk dönemi yaşantılarından, gerekse ülkesindeki toplumsal adaletsizliğin yarattığı sorunlardan esinlenerek yazdığı şiirlerinde insanlar arasındaki iletişimsizliği ve ilişkilerin saçmalığını ince bir alaycılıkla dile getirmiştir. Bu içedönük ve alçakgönüllü şair en kişisel sorunlarını ele aldığında bile, bunlarla evrensel ve toplumsal sorunlar arasındaki bağları göz ardı etmedi. Pablo Neruda Latin Amerika’da sıradan insanın sözcülüğünü nasıl gür sesli bir şiirle dile getirmişse, Drummond de Andrade de sıradan insanla özdeşleşerek onun sorunlarını kendine özgü bir lirizmle ölümsüzleştirdi.