En Çok Görüntülenen Kitaplar

Deniz hayal kurmayı çok seven bir çocuktu. Ama bunun için işitmediği azar kalmıyordu! Çevresindeki büyükler, Deniz’in kurduğu hayallerin bir gün ne işlere yarayacağını bilseler, ona hiç kötü davranırlar mıydı? Hayal kurmaktan vazgeçmeyen bütün çocuklara, Görkem Kantar Arsoy yazdı, Mert Tugen resimledi. Deniz süzülen kuş tüyünü dikkatle izlerken onu yakaladığını, kafasına taktığını, Kızılderili olduğunu düşledi... Kabile üyeleriyle ateşin etrafında dönerek dans ediyor, şarkılar söylüyor, davul çalıyordu... İçinde tarif edilmez bir coşku vardı. O sırada kuş tüyü süzüldü, süzüldü, süzüldü ve asfalta yumuşak bir iniş yaptı. Yerdeyken rengi daha da koyulaşmıştı. Belki bir kargaya, belki de bir güvercine aitti. Deniz yaklaşan araba sesini duydu. Tüy yine havalanacak mı diye merak etti. Araba geldi geçti. Deniz kuş tüyüne bakındı. Yerinde değildi. Ortadan kaybolmuştu. Hayretler içinde kaldı. “Belki de sahibini bulmuştur!” diye geçirdi içinden. İşte, buna sevindi. Deniz sık sık renkli hayallere, oyunlara dalıp giderdi. O, halinden memnundu, ama annesi, babası ve öğretmeni, Deniz’in aklı beş karış havada, yavaş ve dikkatinin dağınık olduğunu düşünürlerdi.

“Sait Faik’i Yorumlayanlar / Eleştirinin Eleştirisi”, Sait Faik’in kuşağından ya da Sait Faik’i izleyen kuşaktan dokuz edebiyatçının “Öykülerin Şairi”ne yönelik eleştirel metinlerini okuyor, çözümlüyor, yorumluyor, değerlendiriyor. Böyle bir süreci gerçekleştirirken de Sait Faik’i hem Yaratıcı Benliği (yapıtları) hem de Toplumsal Benliği (kişiliği) ile yeniden anlamlandırıyor. “‘Her Yazar Hak Ettiği Eleştirmeni Bulur’. Bu söz, Sait Faik ile eleştirmenleri için de geçerli: Sait Faik yaşarken de öldükten sonra da hak ettiği, hakkını veren, yarattığı edebiyat metninin gerçek değerini gören usta eleştirmenleri, yorumcuları buldu.”

“Swann’ın Bir Aşkı” Marcel Proust’un Swann’ların Tarafı’nın [YKY, 1999] ikinci bölümüne adını veren “Swann’ın Bir Aşkı”, Fransa’da ayrı bir roman olarak basılmış ve 1950’de yüzyılın ilk yarısının en iyi romanları arasında gösterilmiştir. “Odette göğsüne cattleya takmamışsa, ‘Ah, bu gece cattleya yok, ben şimdi neyi düzelteceğim?’ diye hayıflanıyordu. Öyle ki, bir süre boyunca, ilk gece izlediği sıra değişmedi, okşamalarına her seferinde, o ilk geceki gibi, Odette’in boynuna parmaklarıyla, dudaklarıyla dokunarak başladı; çok daha sonraları, cattleyaların düzeltilmesi âdeti (veya göstermelik düzeltme merasimi) çoktandır yürürlükten kalkmışken, ‘cattleya yapmak’, bir istiare olarak –aslında hiçbir şeye sahip olunmayan– sahip olma eyleminden bahsetmek istediklerinde düşünmeden kullandıkları, bu unutulmuş âdeti hatırlatan, ondan daha uzun ömürlü bir ifade olarak, ikisinin ortak lisanında yerini aldı.”

Sevgili Okur, Bu kitabı basit ve neşeli bir masal okuma umuduyla eline almışsan, tamamen yanlış bir seçim yaptığını üzülerek söylemek zorundayım. Öykü ilk başta neşeli gibi gelebilir. Baudelaire kardeşlerin bazı ilginç sürüngenlerle ve havai bir amcayla geçirdikleri ilk günlere sakın aldanma. Bu şanssız çocuklar hakkında biraz bilgin varsa, en hoş olayların bile sonunda mutsuzlukla sonuçlandığını biliyor olmalısın. Gerçekten de şu an elinde tuttuğun kitabın sayfalarında, üç afacan kardeş bir araba kazasıyla, çok berbat bir kokuyla, öldürücü bir yılanla, uzun bir bıçakla, büyük bir pirinç okuma lambasıyla ve bir daha hiç görmemeyi umdukları bir kişinin yeniden ortaya çıkışıyla karşılaşıyorlar. Ben bu trajik olayları yazıya dökmek zorundayım. Ama sen bu kitabı aldığın yere koymak ve daha hafif bir şey aramak konusunda özgürsün.