En Son Eklenenler

Cinsellikle siyaseti, deliliği ve anneliği birlikte ele alan bu kitap, hem 1950'lerin entellektüel ve ahlaksal ortamının, yani feminizmin eşiğinde olan bir toplumun iğneleyici ve algısal bir portresini, hem de kendi kişisel ve siyasal kimliğini aramakta olan bir kadının öyküsünü işlemektedir.

Çağımızın yalnızca edebiyatının değil, düşünce alanını da derinden etkileyen; Derrida, Foucault, Barthes gibi yazarları sarsan; Breton ve Sartre ile yaptığı polemiklerde sözünü sakınmayan Georges Bataille, Edebiyat ve Kötülük' te, hayatımızın en önemli gerçeklerinden birini, Kötülüğü ele alıyor. Hem de, Kötülüğün ahlak yoksunluğunu değil, tam tersine ahlakı hiçe sayan ''yüksek ahlakı'' şart koştuğunu öne sürerek. Başta şehvet ve ölüm olmak üzere yasakları aşmanın, kuralları ihlal etmenin ''yüksek ahlakı'' gerektirdiğini, yaşamı kışkırtmanın ve aşmanın da böyle mümkün olabileceğini ortaya koyuyor. Ona göre, Kötülük özgürlüğü, değerin aşırı biçimlerine ulaşmamızı sağlayabilir ve hiç kimse bundan 'daha uzağa' gidemez. Özgürlük daima isyana açılan kapıdır. Gerçek özgürlük yaşamı kışkırtmak ve aşmaktır. Özgürlüğün içindeki Kötülüğü ortaya koymak uzlaşmacı, konformist düşünce tarzına karşı çıkmak demektir. İyiliğin tuttuğu taraf boyun eğmenin, itaatin safıdır. Kötülük özgürlüğünde dehşeti buluruz: Tutkuyla işlenen bir cinayet, kurban etme, savaş , kıyımlar ve ayaklanmalar, yalan ve kara büyü; evrensel katlanabilirin sınandığı, suçluluk duygusuyla tutkunun temellendirdiği haz arasındaki sınırın bulanıklaştığı bir tür tinsel sarhoşluk durumu içinde, sadistin bir erdemli gibi göründüğü eylemlerdir. Bataille bununla da yetinmeyerek edebiyatın masum olmadığını, suçlu olduğunu öne sürüyor. Edebiyatın bireyin suçluluğunu artık kabul etmesi gerektiğini söyleyerek asıl yaratıcılığın masumiyet değil günahkarlık olduğunu savunuyor. Edebiyatın bireyin egemenliğini sınırlayan iletişiminden başka bir şey olmadığını ortaya koyuyor ve Kötülük bilgisine ortak olmanın da yoğun iletişimi yarattığını öne sürüyor. Ancak, tehlikeyi göze almadan yoğunluğu artırmanın imkansızlığını da belirtiyor. Başka bir tezi daha var Bataille' ın; ona göre edebiyatta iletişim şiirseldir ve şiirsel değilse bir hiçtir. Bütün bu kavramları tartışırken başköşeye egemenliği otuırtuyor Bataille. İnsanın egemen ola

...Çocuğun ölümünden sonra Bekir, Kumru’yu her gün dövüyordu. “Senden bana eş olmayacak, gözün o sarhoş köpek oğlunda olduğu sürece, çocuk yüzüne hasret edeceksin beni.” Kumru’yu öyle bir dövüyordu ki, yerine bir başkası olsa sesi arşa çıkardı. Ama Kumru’nun sesi dahi çıkmıyordu. Sanki vücudunda kemik yoktu ve Bekir’in yumruk ve tekmeleri onu etkilemiyordu. Bekir’in ayakları altında halsizce inliyordu... ...Çocuklar mezarlıkta saklambaç oynuyorlardı. Kazılmış dökülmüş çukurların mezar olduğunu unutarak kaçıp, saklanıyorlardı. Başka zamanlar büyükleri onları mezarlığa bırakmazlardı ama şimdi büyüklerin kafası ölüleriyle meşgul olduğundan mezar çukurlarında saklambaç oynayan bu çocuklar unutuluyordu... ... Hapisten çıktıktan sonra otuz yaşlarında hayatını yeniden kurmaya çalışacaktı; ev yapacak, evlenecek, bir yerlerde hafif bir iş bulacaktı ama işlemediği cinayetin lekesini, damgasını ömür boyu üstünde gezdirmeye mecbur olacaktı. Bu leke, bu damga onu için için yiyecek, bütün ömrünü zehirleyecekti... ... Binlerce yıldır özgürlüğe götüren yollar kandan geçiyor. Kan dökülmeden alınan özgürlüğün ömrü uzun sürmez. Kanından korkanlara özgürlük yakışmıyor, yakışmayacak. Tanrı’m, beni kanlardan geçirip özgürlüğe kavuşur. Özgürlük, ölümün gözüne dik bakma kudretidir. Özgürlük, şehitlik makamıdır. Tanrı’m, beni özgürlük yolunda şehit et... ... Köpek, ağzında sahibinin kellesi ile yeni mezarlığa koşuyordu. Deminden beri bu yolu bir aşağı, bir yukarı o kadar koşmuştu ki, tamamen elden düşmüştü. Bir anlığa dinlenmek için kemiği yere bıraktığında dili ağzından b ir karış çıkıyordu... ... Kırk gün! Toplam kırk gün! Ömre bir baksana! Kırk gün için dünyaya gelmek... Dünyanın suyundan, bereketinden, havasından kırk gün tatmak. Toplam kırk gün! Buna ömür demek mümkün mü, hayat demek mümkün mü, felek? Dokuz ay karnında çocuk gezdir, dokuz ay hasretle, korkuyla evlat yolu bekle ama sadece kırk gün yaşasın...

Aydınlanma'nın Diyalektiği Frankfurt Okulunun en etkili olmuş yayınıdır. II. Dünya Savaşı sırasında yazılmış ve bir süre gizlice çoğaltıldıktan sonra 1947'de Hollanda'da kitap olarak basılmıştır. Yazarlar Önsözde niyetlerini şöyle açıklarlar: "Aslında amacımız, insanlığın gerçekten insani bir duruma ulaşmak yerine neden yeni bir tür barbarlığa battığını anlamaktan fazlası değildi." Ama kitap bütün bunların da ötesine geçer. Batı tarihinin doğuşunu ve öznelliğin, mitlerde temsil edildiği üzere, doğaya karşı mücadelede kendisini tanımlamasını, günümüzün en tehdit edici deneyimleriyle bağlantılandırır. Pratik hayattan koparılmış bilim, biçimselleştirilmiş bir ahlak, eğlence kültürünün güdümleyici doğası ve paranoit davranış yapısı, saldırgan bir antisemitizmin Aydınlanmanın sınırlarını belirlediğini iddia eder. Yazarlara göre bu öz-yıkımsal eğilim en baştan beri aydınlanmada içkin olarak vardı; yani Nasyonal Sosyalist dehşet modern tarihten bir sapma olmayıp, Batı uygarlığının en temel özelliklerinin ifadesiydi. Adorno-Horkheimer'e göre Batı aklının bu öz-yıkımı, toplum ile doğaya egemen olmanın tarihsel diyalektiğinden kaynaklanmaktadır. Bu ayrımı ideoloji haline getiren Aydınlanmanın izini söylencesel kökenlerine kadar sürerler. "Mit zaten Aydınlanmadır ve: Aydınlanma mitolojiye geri dönmektedir." Bu paradoks Aydınlanmanın Diyalektiği'nin temel tezidir.