Eserlere Göre Listeleme

Derdini içine atarsan sadece senin olur, anlatırsan hepimizin derdi olur... Eğer biri sana iyi gelmediyse bil ki sen de ona iyi gelmedin. Onun arazlarıyla seninkinin çakışması ne kadar da doğal... İnsan, kendinden başka kimse için tadilata giremez bu hayatta. Gerisi Allah kerim... İşte bu yüzden bilmeyi değil, bilmemeyi sevdim ben. İnsan için, olma yolunda çabalamak sahici ve zinde bir meşgale. Her kim olursa olsun, “Leyla’ya kavuştum!” demek hangi Mecnun’un haddine, Mecnun’a kavuşmak hangi Leyla’nın? Sürekli değişen ve gelişen olmak istemek, bunu gerçekleştirebilmek ne tılsımlı bir şey... Sır arıyor ya insan dünyada, buyur sana çözülesi bir sır. Aşkı anlatanları gördüğünde mucizevi olanın anlatıcı olduğunu sanma sakın, Aşk bizzat mucizenin kendisidir zaten. Hoş konuşan insanları dinlemek güzeldir ama hepsi o kadar... Efsaneleştirilen insanların, aslında efsaneleri büyüktür unutma. Her şeyin kendi seçimlerimin sonucu olduğu hep küpe olmuştur kulağıma. Ne güzeldir ayet: “Helak olan bilerek helak olsun, yaşayacak olan da bilerek yaşasın!” O yüzden gel, bilerek anlat içini ki, derdin herkesin derdi olsun. Herkesin olan kolay iyileşir.

Aşkla feveran edip, savrulup durdum. Can çekiştim ama sonunda hayata tutundum. Öğrendim ki, öğrenmem gerekliydi yaşamadan yaşlanılmayacağını. Yaşlanmanın fiziksel çöküş değil, bilişsel yükseliş olduğunu öğrendim. İnsan yaşadıkça değil, öğrendikçe yaşlanıyormuş. Yaşlanmak da, yaşamak da tecrübeymiş aslında. Üç beş senede yaşlandım. Denemeye, tecrübe etmeye karar verdim. Denedikçe yanıldım, yanıldıkça yeniden denedim. Yanılmalarımın yaralarıyla canım yandı, her canım yandığında bir sonrakine hazırlandım. Sonunda savaşmaya başladım, düşman da ben, müttefik de ben. Pervasızca savurdum kılıcımı önce ama yalnızca kendimi yaraladığımı anladım. Toprak kokusunda düştüm dizlerimin üstüne, çamura bulandım. Pes edecekken elini uzattı... “Kazanmadığın bir şeyi kaybedemezsin ki!” dedi.

İNSAN BİR HİKÂYEYE KENDİNİ KAPTIRDIĞINDA, BİR BAKIYOR Kİ KARŞISINDAKİNİ ANLAMAYA BAŞLAMIŞ. “Nedenini bilmeden peşine düştüğümüz duyguların, izini sürdüğümüz tutkuların, hapishanemiz olan korkuların bize bizden önceki nesilden kaldığına kanaat getirdim. Unutmamak, hatırlamak, birbirini tamamlamak için aslında.” Diken kelebeklerinin göçü altı nesil sürüyorsa ve nesiller birbirinde devam ediyorsa, dağın bu yanıyla öbür yanını, denizin bu ucuyla öteki ucunu, bir kıtanın başlangıcıyla bitimini aynı anda görebilen hangi nesildir? Kapalı bir kapının iki tarafında iki insan duruyor. Rüçhan ve Nesrin. Türkân ve Mine. Kartal ve Somer. Peki, bir sonraki nesilden Defne ve Somer’in öteki kızı Kiraz kendi aralarındaki kapıyı aralarsa, diğer kapalı kapılara ne olur? Dün, bugün ve yarın, bir neslin yolunda kesiştiğinde hikâyeler nasıl değişir? Belki de, Kiraz’ın Defne’ye söylediği gibi bir aynaya tutulur bütün hikâyeler: “Büyürken, genç kız olurken fark ettim ki, benim annem de sen ve senin annen için öteki kadın. Annelerimize yaşatılan reddedilişin iki ucuyduk seninle. Rüçhan Hanım’ın ölüme giderken hüzünle baktığı bir aynayız biz. Birimiz aynanın sırrı, diğerimiz camıyız.” Üç kız kardeş Türkân, Dönüş ve Derya’nın hikâyesi, Ayvalık’ta kaldığı yerden, bağımsız kurgusu ve tanıdık karakterleriyle devam ediyor.