Konusu: Celal Kadri Kınoğlu’nun ilk romanı: Armağan. Yazarının, kızına sunduğu armağandan alıyor adını.
Hayatını altmış metrekarelik salonunda, kitaplar arasında geçirmiş bir adamın gazeteye ilan vermesiyle
başlıyor hikâye. Ama öyle bilindik ilanlardan değil: bir asistan ilanı! Unutmak istemiyor bu adam.
Okuduklarını, izlediklerini, dinlediklerini... Biriktirdiklerini. İstiyor ki hatırlasın,
“genç asistanı” hatırlatsın ona hepsini. İstiyor ki bir sanat eseriymişçesine yaşadığı hayatı
gerçekten de bir sanat eserine dönüşsün, kitaplaşsın. Okunsun, bilinsin, hatırlansın.
Kınoğlu, sanata ve sanatçılara bir saygı duruşunda bulunuyor romanında; edebiyatın,
felsefenin, müziğin anlam kattığı yaşamı, yine onların imkânları dahilinde anlamlandırmayı arzuluyor.
“‘Evet, beyefendi. Asistanınız sizi dinliyor. Yürümek...’
‘Birisiyle yürümek?’
‘Benimle.’
‘Hafifletiyor. Anlatmak istiyorsunuz. İçinizde, düşüncelerinizin derinliklerinde uyuyan şeyler
hareketlenmeye başlıyor. Gülüşmenin sıcaklığında cesaret buluyorsunuz. Mutlu bir itiraf gibi.
Sevildiğiniz için affedileceğinize dair inancınız tam. Onun koluna girip caddelerde süzülmek,
vitrinde kendi yansımanızı görüp o an var olmanın, yaşamın tadını çıkarmak... Sorulara hızla
cevap verebilmek... Yapabilirim duygusuna yeniden kavuşmak. Kalbinizdeki boşluğun dolması.
Karlar altında kalmış bir ağacın yumuşak bir rüzgârla hafiflemesi. Derin bir nefes alıp,
bunu unutmamam lazım diye geçirmek içinden…’ ”
