Eserlere Göre Listeleme

Radyo Tiyatroları

Avrupai hayata özenen Cevdet, tecrübesiz bir kız olan Nezihe'yle evlenerek varlıklı ama cimri Mahmut Bey'in evine içgüveyi girdiğinde, Mahmut Bey'in güzel karısı Vuslat'a da aşık olmuştu. Vuslat, güzelliğini çıkarları için kullanmaktan çekinmeyen, zeki ve hırslı bir kadındı. Şimdi Cevdet ve Vuslat'ın sosyetik bir yaşam sürmelerinin önündeki tek engel Mahmut Efendi'ydi. Mahmut Efendi'yi öldürdükten sonra Cevdet ve Vuslat, Nezihe'yi de yanlarına alarak yeni muhitlerinde popüler olma çabasına girdiler. Ancak bu ölüme dair şüphelerin yoğunlaşması ve kirli geçmişlerinin bir türlü yakalarını bırakmamasıyla sersemleyen bu tuhaf ailenin, aralarındaki karmaşık ilişkiler ağına dahil oldukça yeni muhitleriyle yaşayacakları çatışma da kaçınılmaz olacaktı. Peyami Safa'nın, Server Bedii mahlasıyla yayımladığı romanlarından biri olan Deli Gönlüm, kara roman türünün Türk edebiyatındaki seçkin örneklerinden biridir.

Fabrikanın bacasının tüttüğü ilk gün başladılar can almaya. Dişlerine kan değmiş kurt sürüsü gibi denize daldılar. Yaş almış demediler, küçük demediler, yavrulama zamanı demediler. Köstence’nin göğü yağ kokusuyla doldu. İnsanlar öğürerek gezer oldu. Süngüyle vurmak başka ama tüfekle avlanmak dayanılır değildi. O tarraka, o gümbürtü! Dağlara kaçtım kaç defa. Mağaralara girdim. Solucanlarla çıyanlarla geçirdim günlerimi. Ama sabah olup gün doğunca o sesler yine her yanı tutuyordu.   Deli İbram Divanı, öykücülüğümüzün yaşayan büyük ismi Ahmet Büke’nin romanda da ne kadar mahir olduğunu gösteren, uzun yıllar akıllarda kalacak, konuşulacak bir eser. Ege insanının doğayla, tarihle, efsanelerle beslenen hayatı, coğrafyamızın kangren olmuş adaletsizlik, gelir eşitsizliği sorunlarıyla harmanlanıyor, bir ada ve deniz hikâyesi olarak biçimleniyor. İzmir’in de yer yer karakter olarak belirdiği bir dönem romanı olan Deli İbram Divanı, deniz edebiyatımızın klasikleri arasına girmeye aday.

Aklın kıyısında gezinen, kadınlıklarını bir lanet gibi sırtlarında taşıyan, hepsi “kaybetmeye” yazgılı, içe işleyen yalnızlıklarıyla kalp burkan hayatlar, varoluş kâbusları… Kalemini zehire, kana, cinnete, ölüme ve hayata aynı lezzetle batıran Mine Söğüt’ten unutulmayacak yirmi bir delilik hikâyesi…” “Hani derler ya insan ölürken hayatı bir film şeridi gibi gözlerinin önünden geçermiş, yok çocuğum, yalan. Ben ölüyorum ve hayatım bir film şeridi gibi gözlerimin önünden falan geçmeyecek. Hissediyorum. Ben unutmak istiyorum doktorcuğum. Eskiden olan her şeyi unutmak. İnsan ölürken geçmişi hatırlarsa çok üzülür değil mi? İnsan ölürken kendi kendini niye üzsün ki? Je veux seulement oublier… Ah doktorcuğum o şarkıyı alırken içimden dikkat et çok güzel bir cümle vardır, o düşmesin: Vie qui veut me tuer, beni öldürmek isteyen hayat, c’est magnifique, muhteşemdir. Çocuğum hayat gerçekten muhteşemdir. Şarkılar da muhteşemdir ama hayat onlardan daha muhteşemdir. Hayat bu kadar muhteşem olmasaydı çocuğum, o şarkıları söyleyecek, o şarkıları melodi melodi ezberleyecek şevki nasıl bulabilirdik, değil mi ya!”