En Son Eklenenler

“Yoksulların kasırgası zamanı tarumar edecek! Bu konuda aynı fikirdeyiz.” Para Gürültüsü, paranın bir ses değil, bir baskı rejimi olduğu çağımıza yazılmış yakıcı bir roman. Grafiklerin, algoritmaların ve finans dilinin hayatı kuşattığı bir dünyada Latife Tekin, geleceğin çoktan konuşulmuş, paylaşılmış ve zenginlere terk edilmiş olduğunu gösteriyor. Özel jetlerle geleceğe kaçabilenlerin ardından geride kalanlar için yaşam ıslak, paslı ve zor. Yapay zekâya merhamet öğretmeye çalışan bir çağda, insan insana yabancılaşırken Para Gürültüsü’nün içinde kelimeler sınanıyor: Ya siliniyorlar ya da yanarak var oluyorlar. Para Gürültüsü, dijital çağın enkazında insan ruhunun hâlâ bir sesi olduğunu hatırlatan, sert, öfkeli ve şiirsel bir Latife Tekin romanı.

Polat Özlüoğlu’ndan bireysel hafıza ile toplumsal belleğin kesiştiği noktada yankılanan güçlü bir ilk roman: Kalbin Durduğu Bütün Zamanlar. Bir kadın... Adı Meşhur. Çocukluğu kimsesizlikle, gençliği yasaklı yıllarla, kadınlığı suskunlukla örülmüş bir hayat yaşadı. Karanlığı, yalnızca meydanlarda değil zihinlerde de derin izler bırakan 12 Eylül 1980 darbesi, onu uzun yıllar bir gölge gibi takip etti. Ancak sığındığı peruk dükkânında yalnızlığından sıyrılarak hem hayata tutundu hem de görünen görünmeyen, yas ve korkularının ağ tuttuğu onca yarasını örttü. Kalbin Durduğu Bütün Zamanlar yalnızca bir roman değil, yakın tarihin onarılması güç travmalarını en sert hâliyle belgeleyen edebi bir kayıt. Özlüoğlu; kırılgan üslubuyla ortak hafızadaki işkencelere, kayıplara, yarım kalmış hayallere ayna tutuyor. Kaç kez durmuş ancak direnerek hayata tutunmuş tüm kalplere... “Bütün hikâyeler birbirine benziyordu. Bütün filmler aynı hikâyeyi anlatıyordu. Sanki hepsini aynı adamlar yapıyordu. Hepsinin faili aynı kişilerdi. İşkencelerin şekli şemaili bile aynıydı. Bütün kötü adamlar birbirine benziyordu. Yaşanan acılar da, açılan yaralar da, kırılan, dağılan kemikler de, kanayan dudaklar da aynıydı. Ölüler bile birbirine benziyordu. Kurbanların çektiği acılar değişmiyordu. Acı yuva yapıyordu içlerine. Kimliksiz, benliksiz, aidiyetsiz bir ortaklık vardı yaşananlarda. Kıyamet bu muydu? Herkesin birbirinin aynı olması mıydı? Herkesin birbirine benzemesi miydi?”

Kur'ân, çocukları bize "Dünya hayatının süsü” olarak tanıtır. Hz. Peygamber (sas) de, Allah'ın kullarına olan merhametini sahâbesine anlatırken çocuğunu şefkatle emziren bir kadını örnek olarak göstermiş ve "Şu kadının kendi çocuğunu ateşe atacağını sanır mısınız?" sorusuna "hayır" karşılığını alınca, "İşte Yüce Allah kullarına bu kadının çocuğuna şefkatinden daha merhametlidir" buyurmuştur. Bir başka gün de, torunu Hz. Hasan'ı öperken yanında bulunan ve "Benim on tane çocuğum var, onlardan hiçbirini öpmedim" diyen el-Akra et-Temîmî'ye "merhamet etmeyene, merhamet olunmaz" cevabını vermiştir. Şüphesiz anne ve babaların en büyük isteği/ideali dünyaya gelmelerine aracı oldukları çocuklarını güzel bir şekilde yetiştirmek, eğitmek, faydalı bir insan olarak hayata hazırlanmalarına yardımcı olmaktır. Bu konuda İslâm, anne ve babalara, çocuklarına koyacakları isimden başlayan, olgun bir insan olmalarına kadar uzanan gelişimlerinde birçok sorumluluklar yüklemiştir. Hz. Lokmân ile ilgili bu çalışmamızda, kendisine Allah tarafından verilen "Hikmet" tartışılmayan Hz. Lokman'dan ve O'nun her baba gibi oğluna zaman zaman yaptığı nasihatlarından bahsedeceğiz. Niyetimiz Ibn Abbas (ra)'dan rivâyet edilen ve Hz. Peygamber'in: "Siyâhîlere sâhip olunuz. Şüphesiz ki onlardan üçü cennet ehlinin efendilerindendir. Bunlar Lokmân el-Hakîm, Necâşî ve müezzin Bilal'dir" kutlu sözünü tutmak ve O'na gücümüz ve kabiliyetimiz ölçüsünde sâhip çıkmaktır.

BÜYÜK KARTAL ÖLDÜ! Papa’nın dudaklarından, “La Grande Aquila è morta!” cümlesi döküldüğünde, Vatikan’ın taş duvarları arasında sevinç çığlıkları yükseldi. O sıralarda İtalya topuğundan yakalanmış, Otranto ele geçirilmişti. Aziz Petrus’un kızıl kubbesi Mehmet Han’ın uzanıp alması için hazır bekliyordu. Koca Hünkâr, Tekfur Çayırı’nda hayata gözlerini yummuştu. Ölümü askerden saklandı. Amasya ve Konya sancağına tatarlar yollandı. İstanbul, yeniçeri zulmü altında inim inim inliyordu. Gözler boğazın karşı yakasında, taht için ilk gelecek şehzadedeydi. Bayezid ilk gelen oldu ve tahta oturdu. Haber Konya’ya ulaştığında Cem, taht için Bursa’ya yürüdü. İÇ SAVAŞ KAÇINILMAZDI. Kılıçların şarkısı Yenişehir sahrasında yankılandı. Cem ihanete uğradı, yenildi. Mısır’a gitti. Dönüp hakkını almak için yeniden savaştı; ikinci kez yenildi. Rodos Şövalyeleri’ne sığındı. Doğuda Erdebil Ocağı bu iç savaşı bekliyordu. Batıda Haçlı ordusu hazırdı. * * * Esir şehzadenin hikâyesi, Avrupa topraklarında kuleden kuleye, saraydan saraya uzandı. Ailesinden uzaktı. Oğlu Oğuz Han’ın ölüm haberini bir dağ başında aldı. On üç yıl süren zorlu esaret günleri Napoli’de, Capua Şatosu’nda son buldu. Otuz altı yıl, iki ay, sekiz günlük yaşamı sonlanmak üzereyken dudaklarından son bir cümle döküldü. “BİR DÜŞTEN BAŞKA NEDİR Kİ DÜNYA…” * * * CEM: ESİR ŞEHZADE bir şehzadenin tahtı değil hayatını kaybetmesinin hikâyesi. Tarihin en trajik Osmanlı şehzadesinin yaşadıklarını belgesel gerçekliğiyle roman tadında sunan bu eser, okuru 15. yüzyılın saray entrikalarına, karanlık zindanlarına ve kırık kalplerine götürüyor.