Eserlere Göre Listeleme

Bazı şeyler var hayatta, insan yapana kadar yapabileceğini bilmiyor. Daha fenası, inanmıyor da elinden gelebileceklere. Çizeceği resimlere, söyleyebileceği şarkılara, anlatacağı hikâyelere inanası gelmiyor. Kendini bitmiş, elindekiler çoktan tükenmiş gibi hissediyor. Oysa hepimizin içinde, coşkuyla açabilmek için doğru topraklara ekilmeyi bekleyen tohumlar uyuyor. Sakin ve Yakın kitaplarının yazarı Ege Soley’le bu kez “bambaşka” bir yolculuğa çıkıyoruz. İngiltere’de siyaset eğitiminin ardından her şeye sıfırdan başlama kararıyla, kendini Paris’te bir çiçekçide çırak olarak çalışırken bulan Ege’nin deneyimleri, bize bu mesleğin hiç tahmin edilemeyecek kapılarını aralarken hayata her an yeniden başlamanın da mümkün olduğunu hatırlatıyor...

Ablasının yokluğunun farkında bile değildi. Önemli olan, birinin, Koltuk'ta oturmasıydı. Kim olduğu önemli değildi, herhangi biri olabilirdi. Çığlığa benzeyen o sesle bağırdığında onunla ilgilenildiği sürece sakindi. Ablasının kapalı balkonun penceresinden düşmesinden sonra, başsağlığı için yıllardır kapısını çalmadıkları eve gelen komşular ona bakıp "Bilmiyor, değil mi?" diye fısıldaşmışlardı. "Yazık, hiçbir şeyin farkında değil, ot gibi işte!" Konuşacak bir şey olmadığından lafı uzattıkça uzatmışlardı. "Senin eline bakıyor garip, verirsen yiyecek, vermesen yemeyecek!" Çekyatlardan birinde öne arkaya sallanarak oturuyor, ölü evine getirilmesi âdetten olan börek, dolma, kek tabaklarına bakıyordu. Daha önce Kış Uykusu'ndaki öykülerini okumuştuk Ayşegül Devecioğlu'nun. Bu kez altı öykü ile okur karşısında: Koltuk, Tek Çaresi Ölümmüş, En Çok Karşılaştığım Adam, Kötü, Kurşun Memed ve Xet. Birbirinden farklı coğrafyalarda geçen benzemez hayatları anlatsalar da hikâyelerin ortak bir harcı var: aşk; belki varlığından çok yokluğuyla aşk...

Donuk bir ifadeyle, ‘Sie können keine Kinder bekommen’ dedi. Anlamadım. Anlayanlar tercüme etti: ‘Bir daha çocuğun olmayacakmış!’ Doktor soğuk, dümdüz, pat diye, öylesine, sıradan; tercüme eden ise içi burkula burkula, sesi titreyerek söyledi. O an her şey bitti sandım, oysa yeni başlıyormuş. Bilmiyordum.” Benim annelik yolculuğum da böyle başladı. Bu kitabı, bedenimde filizlenmeyen ama dallarımda çiçek açan kızıma doğru olan yolculuğum sırasında, umudun bittiği yerde; “Korkma” demek için kendime, “Bin kere dünyaya gelsem, yine senin annen olmak isterdim” demek için kızıma ve “Yalnız değilsin, her şey çok güzel olacak” demek için sana yazdım. Hadi şimdi hep birlikte bir yaşama dokunalım!

SÜREKLİ "İYİ HİSSETMEK" ZORUNDA DEĞİLİZ. Bu kitap,"iyi hissetme"nin hayatın temel amacıymış ya da insanların asli göreviymiş gibi bize dayatıldığı günümüz dünyasına sadece bir eleştiri değildir. Aynı zamanda bir çözüm önerisidir. Dalgalardan korkup çarşaf gibi bir deniz hayaliyle"iyi hissetme limanlarında çürüyen gemilere" dalgaların arasından şu temel soruyu sormak istedim: "YA BU DALGALAR HİÇ DURMAZSA?"