Eserlere Göre Listeleme

Ah! yollara çıkmak lazım şimdi... Gride tükenmez krizler, nafile rutinler, virane ilişkiler bırakarak yelkenleri şişirmek lazım... Doldurup bavula ertelenmiş coşkuları, rüzgarları sırtlamak, martıların peşine düşüp asfalt bilmez topraklara koşmak lazım... Serseri bir şişede imzasız bir mektup olup meçhul kıyılara vurmak lazım... Kış bastırdıkça baharın izini sürmek lazım... Unutulmuş paslı bir hançer gibi çekilmek kınından ve yollara sürtündükçe yeniden bilenip ışımak lazım... Ah! gökten yıldız yağıyordur oralarda; dallar hazdan kırılıyordur. Şimdi uzaklarda olmak lazım... Hiçbir zaman sonuca ulaşılmayan tartışma programlarına, magazin sayfalarına ve günlük gazete manşetlerine hapsettiğimiz hayatımızda dünyaya açılan pencereler var. Bir de o varlığını unuttuğumuz pencereleri açmak için çabalayan insanlar. Can Dündar, bu insanlardan biri. Dünyanın birçok şehrinde tanık olduğu yaşamlardan, insan manzaralarından ve olaylardan topladıklarını bir kitabın sayfalarında bize sunuyor. Bir turist gibi gezmiyor Can Dündar. Onun için "gezmek" popüler mekanların önünde çekilmiş hatıra fotoğraflarından çok daha geniş bir anlam ifade ediyor. Gittiği yerlerde yaşananları oradaki insanlarla birlikte yaşıyor, sokaklarda attığı her adımda geçmişin izlerini takip ediyor. Dünyayı içine sığdırabilen insanlardan Dündar, dünya içinde oldukça yerinde duramayan, görmeye doyamayan bir insan. Bu kitap New York'un yalnızlığını, Kudüs'ün gözyaşlarını, Londra'nın grisini, Hakkari'nin umut dolu gülümsemesini evimize getiriyor; zihnimizin pencerelerini dünyaya açıyor. " Ah! Yollara çıkmak lazım şimdi... Geride tükenmez krizler, nafile rutinler, virane ilişkiler bırakarak yelkenleri şişirmek lazım... Doldurup bavula ertelenmiş coşkuları, rüzgarları sırtlamak, martıların peşine düşüp asfalt bilmez topraklara koşmak lazım... Serseri bir şişede imzasız bir mektup olup meçhul kıyılara vurmak lazım... Kış bastırdıkça baharın izini sürmek lazım... Unutulmuş paslı bir hançer

Uzaklar'ın mürettebatı, okyanusların gizemli dalgaları arasında dünyayı dolaştı. Sanki yalnızlık ve sonsuzlukla başbaşa; huzur dolu... Şimdi anılarını hatırladıkça mutluluk; yolculuğun bitmiş olmasıyla da biraz hüzün doludur! Beş yıl boyunca yaşadıklarını başkalarıyla paylaşırken, ufuk çizgisinin ötesine duydukları özlemin daha da arttığını farkediyorlar. Ve "Uzaklar"ın sevgisi ile can kazanıyor tüm anlattıkları... Ama... anlatmadıkları, anlatamayacakları, sözcüklere sığmayan tek bir sırları var... Sadece Uzaklar'ın ve üç mürettebatının arasında olan... Onu da yolculuğu kendilerinden sonra sürdürenler bulacak

Üşütüp hastalanan bir çocuğun dilinden heyecanlı hikâyeler...

Papağanlar konuşur, bunu biliyoruz. Ama “haber” verirler mi? Yahut geçmişten konuşma yetenekleri var mıdır? Kars’a yolculuk, Bünyamin, Besti Nine, Eylül, günümüzün yozlaşmış ilişkileri, psikolojik arka planlar, Gülbadem, Zencefil, Hindistan, Osmanlı İstanbul’u, ezanlar, silahlar, Sunullah Efendi, Mevleviler, Galata, kıraathaneler, Fülfül, şiirler, hüzün ve tebessüm... Genç bir yazarın kaleminden, epey olgun bir roman Uzakların Şarkısı. “Tûtî-i mu’cize-gûyem ne desem lâf değil/ Çerh ile söyleşemem âyinesi sâf değil” diyen şairin kadim izi ile, Kars’ta kendini bulmaya çalışan Bünyamin’in gündelik yolu kesişirse ortaya ne çıkar? Uzakların Şarkısı bu sorunun yanıtı olmaya talip. Roman biterken, turuncu bir yağmur yağacak. Sakın şaşırma! “Haklısın. Ruhumun içinde usulca büyüyen başka bir ruh var; ben ona mukavemet gösterdikçe etrafında dönmeye başlıyorum, tıpkı senin gibi. Bir olmalıyız. Belki birbirimize çarparak durabiliriz”