Yazara Gore Listeleme

Yıllar önce başladığım ve bir türlü bırakamadığım mesleğimin bir hatırasıdır bu notlar. Her notta, sevgili öğrencilerimin tertemiz yüzleri parıldamaktadır. İstedim ki, onlarla satırlarda ve sayfalarda konuşayım. Onları sayfalarda da dinleyeyim, hep sorsunlar ve ben hep söyleyeyim. Çünkü onlar dinlemek ve anlamak istiyorlar. Onların yetişmelerine katkıda bir adımcık olabilirse bu kitap, benim gönlüm yine sevinçlerle kanatlanacak. İlk öğrencimden son öğrencime kadar, hepinize hasretle ve en içten sevgilerimle… “Bizi, sevgiyle sevgisinden yaratmış olan Yüce Allah, sevgiyi emretti. Kini, kanı ve düşmanlığı yasakladı. Canlı, cansız bütün varlık dünyası, aynı yaratıcının eseri olarak birbirini sevgiyle bütünledi, tamamladı, destekledi. Böylece evrende bir müthiş uyum, ahenk ve düzen meydana geldi. Sevgisizleşmiş insan, habire bu düzeni bozuyor. Gü­nübirlik bencillikleri uğruna, dünyayı yaşanmaz bir hale getiriyor. Sürekli veren cömert topraktan, daima ışıl ışıl neşe dağıtan güneşten, canımıza can katan tertemiz sulardan ibret almadan… Olumsuzluğu, cimriliği, çıkarcılığı kışkır­tıyor birileri… Bütün bu aksiliklere “dur!” diyebilecek bir ses olma­lıyız. Bir mıknatıs gibi insan kardeşlerimizi iyiye, doğruya, güzele çekmeliyiz. Öğretmenin Not Defteri bunu yapmak istiyor.”

Öğretmenin Not Defteri 1-2-3 - Vehbi Vakkasoğlu Yıllar önce başladığım ve bir türlü bırakamadığım mesleğimin bir hatırasıdır bu notlar. Her notta, hatırasını unutmama imkân olmayan sevgili öğrencilerimin tertemiz yüzleri parıldamaktadır. İstedim ki, onlarla satırlarda ve sayfalarda da konuşayım. Onları sayfalarda da dinleyeyim, hep sorsunlar ve ben hep söyleyeyim. Çünkü onlar dinlemek ve anlamak istiyorlar. Onların yetişmelerine katkıda bulunabilirse bu kitap, benim gönlüm yine sevinçlerle kanatlanacak. İlk öğrencimden son öğrencime kadar, bütün Ahmetlere, Mehmetlere, Ayşelere, Faunalara, hepinize hasretler ve en içten sevgilerimle.

35 Yaşında Felç Kalıp Tekerlekli Sandalyeyle Dans Eden Alper’in Hikayesi Hiç bilmediğiniz bir ülkenin otantik bir köyünde, tanımadığınız bir ailenin bahçesinde çadır kurup uyudunuz mu? Haritadaki yerini anımsamakta güçlük çektiğiniz ülkeler arasında trenle seyahat ettiniz mi? Bir müze ziyaretine gittiğinizi düşünüp gözlerinizi yoğun bakım servisinde açtınız mı? Etrafınızda dilini bilmediğiniz insanlar koşuştururken üç kez ölüp üç kez yeniden hayata tutundunuz mu? “Her şey buraya kadarmış” ile “Böyle de devam edebilirim.” arasında kalıp çok daha güçlü bir şekilde hayatın saçlarından tuttunuz mu? Alper denedi. Dünya turuna tekerlekli sndalyesiyle devam etti. Daha önce hiç görmediği şehirlere uzanıp hikayesini anlattı, motivasyon konuşmaları yaptı. “Çalışamaz” raporunu çöpe attı, kariyer yaptı. Spora devam etti, doğaya yeniden döndü, çadır kurdu, ateş yaktı. Bazı hikayeler yazılmadan edilmez. Alper yazdı…

İnciler nasıl oluşur bilir misiniz? İçlerine küçük bir kum tanesi kaçtığında istiridyeler bundan büyük rahatsızlık duyar ve kendilerine özgü bir salgı oluşturmaya başlarlar. Bu salgı, küçük kum tanesinin etrafında ipeğimsi bir koza örer. Aradan zaman geçtikçe bu koza sertleşir ve ortaya muhteşem parlaklıkta bir inci çıkar. İşte, Süreyya ile güzeller güzeli kızı İnci’nin hikâyesi de tam olarak böyle başlamıştı. Tekirdağ’dan Hakkâri’ye uzanan zorlu hayat mücadelesini, günün birinde İnci gibi değerli bir mücevhere sahip olmak uğruna verdiğinden habersiz olan Süreyya, kızını kucağına aldığı o büyük günde doktorun ağzından dökülen sözcüklerle hayatının bir kez daha altüst olduğunu sanmıştı. “Down sendromlu olduğunu biliyor muydunuz?” Hayır, bilmiyordu… Ama öğrenecek ve herkese istiridyenin içindeki İnci’nin masalını anlatacaktı. +1 kromozom fazla ya da eksik olmanın bir fark yaratmadığını, büyük bir farkındalık yaratarak tüm dünyaya öğretecekti. En önemlisi de İnci’lerin ne kadar güzel güldüğünü ve koskoca evrende evlat kokusuyla yarışabilecek başka hiçbir koku olmadığını gösterecekti yüz binlere… Cennetin Bir’İnci Günü, bir annenin istiridyenin içindeki inci misali küllerinden yeniden doğuşunun masalını anlatırken, evlat sevgisinin ötesinde hiçbir gücün olmadığını bizlere bir kez daha hatırlatıyor. Ve İnci’nin ışığı, her sayfada yürekleri biraz daha aydınlatıyor.