Yazara Gore Listeleme

ONLARI BİR KEZ İÇERİ ALIRSAN, BİR DAHA ASLA ÇIKMAZLAR… DAVETSİZ MİSAFİRLERİ KİMSE SEVMEZ Charlie ve Eve, geçimlerini ev alıp satarak sağlayan genç bir çiftti. Dağların derinliklerine gizlenmiş, hem güzel hem de ıssız bir mahalledeki metruk evi inanılmaz bir fiyata aldıklarında çok şanslı olduklarını düşünmüşlerdi. Ta ki bir gün kapıları çalana kadar. Kar fırtınası yaklaşmaktaydı ve bir adam, büyüdüğü evi çocuklarıyla karısına göstermek istiyordu. Kimseye hayır diyemeyen Eve, onları içeri buyur ederken hayatının hatasını yaptığının farkında değildi. Ailenin eve adımını atmasıyla birlikte tekinsiz olaylar baş göstermeye başlamıştı bile. Eve’in tek isteği bir an önce çıkıp gitmeleriydi fakat evin eski sakinleri artık hoş karşılanmadıklarını anlamıyor ya da anlamak istemiyor gibiydi. Charlie’nin yokluğuysa hiç yardımcı olmuyordu. Eve yavaş yavaş deliriyor muydu yoksa evde ve ailede gerçekten korkunç bir terslik mi vardı? “Şimdiye kadar okuduğum en ürkütücü hikayelerden biri!” -Frieda McFadden “Usta işi temposu ve kurgusuyla Biz Eskiden Burada Yaşardık, asla uyanamadığınız bir kâbusun içine düşmüşsünüz gibi hissettirecek.” - Nat Cassidy “Gerçekler ile sanrı arasındaki sınırları bulanıklaştıran çarpık bir korku romanı. İnsanı ilk sayfadan yakalıyor ve asla bırakmıyor.” - Library Journal “Biz Eskiden Burada Yaşardık, kütüphanenizin vazgeçilmez bir parçası olacak.” - John Burroughs “Kliewer’in çıkış romanı her anlamda atmosferik bir kabus. Stephen King, Ruth Ware ve Sarah Pinborough’nun karmaşık kurgulu psikolojik romanlarını sevenlere şiddetle önerilir.” - Booklist “Özgün ve son derece korkutucu…” - Kirkus “Bu kitap bataklık gibi: Sayfalarına ne kadar gömülürsen dehşet girdabına o kadar çok kapılıyorsun. Biz Eskiden Burada Yaşardık, son sayfasını bitirdikten sonra bile seni rahat bırakmayacak.” - Agustina Basterrica “Biz Eskiden Burada Yaşardık, sinsice yaklaşan bir gölge gibi. Bakmak istemedim ama gözümü ayıramadım. Marcus Kliewer, dehşet ve tedirgin ediciliğin ustası olmaya aday. Bu kitabı okurken evin tüm ışıklarını açın.” - Erin A. Craig “Çok az kitap size şöyle hissettirebilir: Tanrım, burada bir şeyler yolunda değil. Bu kitapların alametifarikası, açıklanamaz, sinsice ilerleyen, gerilim dolu bir korkunun sayfalara sızması. Okumayı bırakmak istersiniz ama artık çok geçtir. Çoktan sizi pençesine almıştır bile. Biz Eskiden Burada Yaşardık da o nadir kitaplardan biri.” - Nick Cutter “Biz Eskiden Burada Yaşardık’ın sizde yarattığı sarsıcı etki son sayfayı çevirdikten sonra bile sürecek.” - Matt ve Harrison Query “Yaratıcı ve gerçekten korkutucu. Biz Eskiden Burada Yaşardık, uzun zamandır okuduğum en etkileyici korku romanı.” - Alma Katsu “Başta hafif rahatsız edici görünen öykü giderek gitgide dehşet verici bir hal alıyor… Kliewer’in atmosfer yaratma yeteneği ve şeytani mizah anlayışıysa muhteşem.” - Publishers Weekly

Yas, insan hayatındaki en sarsıcı deneyimlerden biri. Sevdiği ve bağlılık duyduğu bir yakınını kaybeden kişinin hayatı geri dönüşsüz biçimde değişir. Yine de yası ölümden ziyade hayatla bir arada düşünmek mümkün mü? Yas nedir? Ürkütücü olmadan yastan bahsedilebilir mi? Sevilen bir yakının ölümünden sonra ne kadar acı çekmek normal kabul edilir? Yas acısını yatıştırmanın yolları bulunabilir mi? Yastan sonra yeniden normal bir hayat sürmek mümkün müdür? Yas kişiyi dönüştürür mü? Yasın akışkanlığı nedir ve ne gibi engeller sonucunda sekteye uğrayabilir? Yasa eşlik eden duygu ve davranışlar nelerdir? Patolojik yas nedir, nasıl teşhis edilir? Farklı yaştaki yakınlarını kaybeden kişilerin yası yaşama biçimi değişir mi? Yas yaşayan çocuklara nasıl yardım etmek gerekir? Yasta olumlu bir şey görmek mümkün müdür? Psikiyatrist Alain Sauteraud psikoloji alanındaki güncel çalışmalara ve çok sayıda klinik vakaya dayanarak yas deneyimini masaya yatırıyor. Bu zor olduğu kadar kaçınılmaz da olan yaşantının kronolojik seyrini ve belirtilerini tanımlarken onu aşarak kendi hayat yoluna devam etmenin ipuçlarını veriyor.

Neden hâlâ filozoflardan söz ediyoruz? Çünkü her çağ, kendi anlam krizini aşmak için düşünceye geri dönmek zorundadır. Geleneksel idealler ister ruhani, ister ulusal, ister devrimci olsun artık çoğu kişi için yaşama yön verecek güçte değil. Kaderimizin elimizden kaydığı duygusu, hiç olmadığı kadar derin. Bu koşullar altında hayatımıza yeniden bir yön tayin etmede felsefeden medet umabilir miyiz? Öyleyse, nereden başlamalı? Luc Ferry, Claude Capelier ile kurduğu diyalogda düşüncenin Antikçağ’dan bugüne beş büyük evresini izliyor: Yunanlılar kurtuluşu kozmosta gördükleri uyumda, Ortaçağ inançta aradı; Rönesans hümanizmi keşfetti, modernite aklın sınırlarını sorguladı. Peki ya şimdi? Ferry’nin önerisi ne inanca ne ideolojiye yaslanan, aklın berraklığına ve insani bağlara dayanan yeni bir sevgi hümanizmidir. Her zaman olduğu gibi, felsefeyi bir soyutlama değil, yaşama sanatı olarak ele alan Ferry’nin “laik maneviyat” dediği bu yaklaşım şunu vurgular: Anlam, dogmalarda değil, kendi için düşünmeye cüret etme ve sevme kapasitesinde aranmalıdır. Geçmişin büyük fikirlerini bugünün kaygılarıyla buluşturan Felsefenin En Güzel Tarihi insanın kendini, çağını ve kaderini anlamak için çıktığı en uzun yolculuğun hikâyesi – ve bu yolculuk henüz bitmiş değil.

Müziğin, bilimin ve doğanın iç içe geçtiği, özgürlüğe kanat çırpan bu lirik anlatı, kuşların dünyasından insanların kalbine uzanan sessiz bir devrim... Pencere pervazında bir kuş. Sonra bir başkası. Bir başkası daha... İçeriye atılan ürkek bir adım giderek cesaretlenir, çoğalır. Bir süre sonra evin içi kanat sesleriyle dolmaya başlar. Diğerlerinin aksine, kendilerine bu evin kapılarının, pencerelerinin ardına kadar açıldığını anlayan kuşlar giderek özgürce hareket ederler. Burası yalnızca bir yaşam alanı değil, karşılaşma ve birbirini tanıma olanağıdır artık. Onlar özgürleştikçe mülkiyetin ve insan merkezli bakışın yerini sezgi ve empatiye bırakan zihinlerimiz de özgürleşir. Fakat insan dünyasının sınırları doğayla kurulan böyle bir yakınlığı anlamakta zorlanır. Kitapları yirmiden fazla dile çevrilen ödüllü yazar Eva Meijer, Kuş Evi'nde efsanevi doğa gözlemcisi Gwendolen "Len" Howard'ın yaşamöyküsünden yola çıkarak, doğayla kurulan o sarsılmaz ve derin dostluktan sarsıcı bir roman yaratıyor. Bazen hayatın yönü, açık bırakılmış bir pencereyle değişir. "Eva Meijer, gönüllü yalıtılmışlıkta bir tür lütuf ve mutlak özgürlük bulan bu kadının kaderini büyük bir incelikle yeniden çiziyor. Bu, dünyadan el etek çekme değil, dünyada olmanın başka bir yolu." Le Monde "Lirik ve derinlikli bir roman... Bilimin, hayvanların bireyselliğini görmemize engel olan o körleştirici bakışına karşı yükselen bir itiraz." The Guardian "Seçilmiş yalnızlık ve yerleşik kalıplar karşısında yükselen dişil reddedişin gücü üzerine sarsıcı bir sorgulama." L'Express