Yazara Gore Listeleme

"Dörtnala gelip Uzak Asya'danAkdeniz'e bir kısrak başı gibi uzananbu memleket, bizim.Bilekler kan içinde, dişler kenetli, ayaklar çıplakve ipek bir halıya benziyen toprak,bu cehennem, bu cennet bizim.Kapansın el kapıları, bir daha açılmasın,yok edin insanın insana kulluğunu,bu dâvet bizim…Yaşamak bir ağaç gibi tek ve hürve bir orman gibi kardeşçesine,bu hasret bizim…"

İki Devir İki Kadın, İkinci Meşrutiyet’in ilanından sekiz yıl sonra başlayıp, Cumhuriyet’in seksen dördüncü yılına kadar uzanan zaman diliminde iki kadının yaşamından kesitler sunuyor. Münevver ve kızı Perizat’ın çevresinde örülen roman, savaşlar, göçler ve köklü değişimlerle çalkalanan dönemde, onların kadın olarak var olma mücadelelerine ve hayata tutunma çabalarına ayna tutuyor. Ülker Banguoğlu Bilgin’in bu ilk romanı, bir geçiş dönemi öyküsü olarak ülkemizin toplumsal dönüşümlerine de tanıklık ediyor.

Tanrı’nın Şifresi tek bir amaç için yazılmıştır: insanlık ailesini farklılıklarımıza dayalı olarak bölen herşeyden çok daha üstün olan tek bir birlik ilkesini net ve basit bir şekilde gözler önüne sermek. Bugün bilinçli bir yaşam ve güçlerimizi yanlış kullanmamız sonucu olmakta olan neslimizin tükenişi arasında bir seçim yapmalıyız. Bu kitap bir seçimimiz olduğuna inanmamız için bir neden olduğunun ve bir zamanlar üstesinden gelinilemez olan global ailemiz içindeki farklılıkları birleştiren tek bir ismin gücünün hikayesidir. Bilimin, teknolojinin ve barışın varlığının türümüz tarihindeki bu en büyük sorgulamasına girerken Tanrı’nın Şifresi bir çözüm olma niyetinde değildir. Farklılıklarımızla ilgili bu derece vurgulamaların yaşandığı günümüzde, bu kitap sadece bir başlangıç noktası olmayı amaçlamaktadır. Bilimimiz ne kadar ileri görünürse görünsün, günümüzün en büyük beyinleri bugünkü anlayışlarımızın eksik olduğunu itiraf etmektedirler. Genetik kodun netliği, Einstein’ın enerji ve madde denklemleri ve internet iletişiminin mucizesi içinde, yaradılışa bilimsel olarak bakışımızda içleri doldurulmadan kalan boşluklar vardır. Ortak bir gözlemden alıntı yapmak gerekirse: Ne kadar çok keşfedersek aslında ne kadar az şey bildiğimizi o kadar çok anlıyoruz. Yaşamın kendisinin DNA’sında saklı kadim bir dili yani "gerçek bir mesajı" keşfetmek ne anlama gelirdi? Ya bir zamanlar geçmişimizle ilgili inanmış olduğumuz şeyler değişmek üzereyse...

1930’ların başlarında Yeni Gün gazetesinde yayımlanan bu yazılarda İstanbul’un ve sosyal hayatımızın geçirdiği hızlı dönüşüm, Fatih Çarşambalı Hanife Hanım’ın şahitliğiyle anlatılıyor. Mahmut Yesari’yi yanına katarak sinemalardan futbol, boks maçlarına, yılbaşı partilerinden Güzel Sanatlar Akademisi’ne İstanbul’u semt semt, mekân mekân gezen insancıl Hanife Hanım, karşılaştığı tiplerle son derece eğlenceli sohbetler yapıyor. Devrin türedi zenginlerinden matbuat emekçilerine, İbrahim Çallı, Neyzen Tevfik, Şükûfe Nihal, Osman Cemal gibi ünlülerine kadar sanatçı, gazeteci, siyasetçi birçok ismin dahil olduğu bu karşılaşmalar, bize zengin bir modern Türkiye haritası sunuyor. “[Mahmut Yesari’nin] asıl kıymeti hayatında kavranmış değildir, ölümünden ve nesillerden sonra değeri artacak ediplerdendir.” Refik Halid Karay “Mahmut Yesari, kendisinde ve benzerlerinin şahsında zürriyeti kurumaya yüz tutmuş bir bohem neslinin son mümessillerindendi. (…) Mahmut Yesari’nin ölümü, Türk edebiyatını ve gazeteciliğini benzeri az bulunur bir rikkat ve fazilet örneğinden mahrum bıraktı.” Peyami Safa #edebiyatımızınmirası #babıali #istanbul #sokak #insanlar #matbuat #eskizamanlar