Eserlere Göre Listeleme

İstanbul'da yaşayan çeşitli din ve mezheplere mensup zenginler bu hayır kurumuna sahip çıkarak yapım masraflarına yardımcı olmuşlardı… Darülaceze hakkında ulaşabildiğimiz en eski belge 7 Eylül 1886 tarihini taşımaktadır.

Kaybedenlerin Öyküsü, bir dörtlünün ilk kitabı. Hikmet Temel Akarsu, İstanbul Dörtlüsü adı altında toplayacağı bu çalışmasında, İstanbul'un belli çevrelerini şimdiye dek belki de hiç ele alınmadığı biçimde, alışılmadık, çarpıcı, hatta irkiltici bir açıklıkla işliyor. Konuya yabancı olunsa da insanlar, olaylar tanıdık geliyor. Yaşanmışlık üzerine kurulu bu dörtlünün ilk kitabı olan Kaybedenlerin Öyküsü, Kadıköy ve çevresine odaklanmış. Underground mekânlarda dolaşan, Dekadans Bar'da bir araya gelen ve umutsuz bir başkaldırıyı sürüklerken Kaybedenler Kulübüyle özdeşleşen insanların yaşamından bir kesit. Kulaktan kulağa yayılan inanılmaz bir çekicilikle, kendi kozasında efsanesini ören, aydın çevrelerce dışlanan bu sanal kulübün, `Kaybedenler Kulübü'nün söylem ve duruşunun bütün kenti kasıp kavurduğu, etkisi altına aldığı zamanların anısına kaleme alınmış olan bu romanda, o çarpıcı insanlık durumları ancak birkaç yaralı karakterin perspektifinden verilmiştir diyor yazar. Kaybedenlerin Öyküsü'nü okurken, belki de yabancısı olduğunuz çevrelere ve hayatlara girerken, onca çarpıcılığı ve ürkütücülüğü yanında bu romanın yine de yürek burkan, hüzünlendiren bir yanı olduğunu göreceksiniz.

Bu kitap, Babil'in yıkılıp bizim altında kaldığımız o lanetli yıllarda, başımıza gelen bin bir felakete rağmen bana inanmaktan vazgeçmemiş, varlarını, yoklarını, yaşamlarını, sağlıklarını ve sahip oldukları herşeylerini benim için feda etmiş ve bunun karşılığında tutkuyla izledikleri kardeşlerinin gün be gün biraz daha fazla bir hiç haline dönüşmekte olduğunu görerek büyük kederlere gömülmüş ve yine de ona olan bağlılıklarını asla sekteye uğratmamış, soyu tükenmeye yüz tutmuş, üç eşsiz azize, üç kızkardeşime ve kaçınılmaz olarak, Kaybedenler Kulübü'ne ve hayatı ve kadınları öğrendiğimiz Kadıköy Sokakları'na adanmıştır.

Yıllar, yıllar öncesinden bir öykü dolanıyor yüreğimize, onlar gibi olamamak mı yoksa onların makûs talihi mi bizi çeken. Sen, ey sevgili, Leandros’u yaşatan benliğimde, bu sen değilsin. Şimdi bana anlatabilir misin gerçeği? Kumsaldaki o tepede sana bırakmıştım gözlerimi, al getir onları geri. Yaz bitiyor, kapımızda güz bekliyor hırçın ve umursamaz rüzgârlarıyla dökmek için yapraklarımızı. Biz, yine de denize çevirelim yüzümüzü. Denizler mücadeledir, denizler aşktır, denizler sonsuzluktur. Sona çok az kaldı desem, bundan başka şansımız yok desem, ben her gece sevdanın ateşini senin için yakıyorum hala desem, bana geri verebilir misin ömrümü? Şimdi ne kadar birikmiş özlem varsa koy bavuluna. O şehir, bu şehir bırak kalsın arkada, hepsi bir İstanbul etmez nasıl