Yazara Gore Listeleme

Genç Roman Çağdaş edebiyatımızın ödüllü yazarlarından Irmak Zileli, beklenmedik bir kaybın ardından altüst olan lisede gizemli bir tanıklığı hikâye ediyor. Sürükleyici üslubu, heyecan dolu ayrıntılarıyla gerçeğin peşine düşüyor. İlkgençliğin çarpıcı keşifleri ve yüzleşmeleriyle derinleşen roman, vicdan ve masumiyet üzerine düşündürürken, insanlık kadar eski bir sorunun cevabını arıyor: Sessizce tanıklık etmek, suça ortak olmak mıdır? Gece yarısı gizlice okulun bahçesine sızan beş öğrencinin amacı, kuralları yıkmak, çılgın bir macera yaşamaktı. Ama tam tersi oldu. Arka bahçedeki kuyunun kapağını kaldırıp karanlığa seslenme oyunu, okulun emektar köpeği Tarçın'ı bir anda yaşamdan kopardı. Beş genç, iç hesaplaşmalarıyla birlikte derin bir sessizliğe bürünürken, her şeyi gördüğünü iddia eden gizemli bir tanığın yazdığı e-posta mesajları okulu karıştırdı. Eğitimciler de, veliler de gerçeği arama telaşındaydı… (Tanıtım Bülteninden)

Yaşanmış Zamanlardan Kurtulmak... Ali Özenç Çağlar, resim, grafik, desen çalışmalarını da kapsayan sanatın pek çok alanında ürünler vermiş biri. Öellikle edebiyatın roman, öykü ve şiir dallarında bir çok ödülle başarısını kanıtlamış güçlü bir yazar. İnceliklerin, yitip gitmekte olan değerlerin, insani olanın peşinde bütün ürettikleriyle. Romanlarında, şiirle-rinde ve öykülerinin merkezine “insan sevgisi”ni oturtur. Günah Kuşları’nda Ali Özenç, insanlık dramını farklı bir pencereden gösteriyor. İçinde bulundukları karton valizden dışarı çıkma savaşımını vermekte olan kadınları konu edinerek sesleniyor okurlarına. Günümüzde, ataerkil yapı içinde, doğrudan ya da dolaylı yollardan varlığını sürekli hissettiren toplumsal hiyerarşi ve tahakkümün gölgesindeki kadının kendi duygu ve düşüncelerini kadın duyarlığıyla, kendi dilinde özgürce ifade edebilmesi hiç de kolay değil. Hele ki bir yazar iki ayrı kültür arasında sıkışıp kalmışsa. Ali Özenç, bunu yazın alanında eksiksiz bir bakışla ortaya koyuyor. Kadının ilkin varolma, sonra da kendinin farkına varma mücadelesini, bu zaman zaman çelişen kültürel olguların kaosunda yitmeden, belki de yitip yitip kırıklarını yeniden toplamaya çalışarak ayakta kalma mücadelesini, içi sızlayarak ve gerçek bir içtenlikle aktarıyor. İnsanın içinde bulunduğu koşullarda şekillenişini, koşullara direnişini, zaaf ve güçlü yanlarını ele alıyor. Ali Özenç’in kadınları tanıdık yüzler gibi karşımıza dikiliyor. Her an, her yerde kimi zaman da -kadın ya da erkek olalım- baktığımız aynalarda çıkıyorlar karşımıza. Kimliğini, benliğini kaybeden ve daracık hayatlarda sıkışıp kalan, tükene tükene “ben kimim?” sorusuna ulaşmaya çalışan kadınlar. Kendini bulamamış, hayatın içinde silikleşmiş kahramanlar… Kurallarını kimin belirlediği belli olmayan ve binlerce yıldır sürüp giden bir sömürü oyununun piyon-ları olan kadınlar. Bu ezeli kimliksizleştirme serüveninde, kaçırılmış, kaybedilmiş hayatların konu edildiği ve çeşitli insanlık durumlarıyla insan yapısının karmaşıklığını, derinliklerini, eşiklerini ve sınırlarını irdelediği öyküler; kendi kendimize yazdığımız mektuplar gibi dönüp dolaşıp, yine içimizdeki öteki ile buluşuyor. Yaşanan sadece ve sadece kayıp hayatlardır. Kadınların birey olarak var olma serüvenlerinde asıl eleştiri sistemedir elbette. Bu boğucu atmosferde insanlar önce birbirlerine yaklaşmakta, çarpışmakta, sonra parçalar hâlinde sağa sola savrulmak- tadır.

“Ben bir yaşam sanatçısıyım; benim sanat eserim yaşamımdır.” Robin SHARMA “İnsan olmak çok zor. Doğduğu andan itibaren kendi türünün kurduğu dünyada ayakta kalıp, bu dünyada anlamlı bir hayat sürüp, kendinden başkaları için de faydalı olup, en azından ailesi için bir farklılık yaratıp ahir ömrünü huzur ve hedeflerini tamamına erdirmiş olmak hiç kolay değil. Hatta milyonlarca insan bunu yapamadığından, bir türlü akıl listesindeki en azından birkaç maddenin üzerini çizemediğinden şikâyetçi. Kimi bir ömür boyu üniversiteye gitmediği için hayıflanıp, kırk yaşından sonra sınavlara girene özenip, bir gün sınavlara girmeyi düşlüyor. Kimi İstanbul’da yaşadığı halde, “Ben hiç Burgazada’yı görmedim,” deyip bir vapurla kırk dakika sonra ulaşılabilecekken hayıflanarak bir sonraki seneye bırakıyor. Ya da çoğu insan her pazartesi diyete başlamak, her tatilde sosyal medya detoksuna girmek, her yılbaşı hazırlanan hedef listelerini o sene tutturmak istiyor. Ama çoğunlukla olmuyor. Bu arzularını gerçekleştiremeyen ve sürekli dilinde olan insanlara neden olmadığını, yapamadıklarını sorsak aşağıdaki cevaplardan birini ya da birkaçını almamız olası: “Yaş kırk oldu, benden geçti artık.” “Çoluk çocuk var, onların ihtiyaçları var, bu saatten sonra zor artık.” “Millet beni ayıplar.” “İşten güçten vakit mi kalıyor, eve yorgun argın geliyorum.” “Bende şans mı var!” “Şöyle kenarda bir para olsa, her şeyi bırakıp bunun peşinde koşarım ama neredeee!” “İradem zayıf, kendimi tutamıyorum, odaklanamıyorum.” “Anam/babam/eşim engel oldu.” “Hep talihsizlikler beni buldu.” Peki, yapanlar nasıl yapıyor?..” İşte bunun cevabını bulacağınız bu değerli eser, siz kıymetli okurlara bunun yollarını gösteriyor..

Hallac-ı Mansur, 9. yüzyıldan günümüze uzanan zaman içeresinde izleri silinmeyen bir düşünce adamıdır. Tasavvuf felsefesinde insanın "Tanrılaşma" fikrini ortaya koyan ve bunu kişiliğinde özdeşleştirme sonucu hayatıyla ödeyen Mansur, kendinden sonra gelen tasavvufçuları da büyük ölçüde etkilemiştir. Tavasin, onun zindanda yazdığı bir eserdir. Kendisinin yaptığı şekiller, büyüleyici anlatımı bu kitabı ilginç yaptığı kadar önemli bir kaynak durumuna da getirmektedir.