Yazara Gore Listeleme

Nihan Eren, nefes almayı bambaşka açılardan ele alıyor Nefeshane’de. Yazarın iyice olgunlaşan, lezzetini derinleştiren ama yeni arayışlardan da vazgeçmeyen bir dille kaleme aldığı sekiz öykü yer alıyor kitapta. Kahramanların kendi ağızlarından dökülüyor öyküleri; bir mezarın içinden, nemli bodrum katından, hastane odasından, lüks gece kulübünden, Boğaz’ı gören tepeden, sıradan bir apartman dairesinden. Öykülerin hepsi İstanbul’da geçiyor, hepsinde aynı rüzgâr esiyor, aynı çatlak yürüyor, “hep nasıl olduysa” öyle devam ediyor hayat, bir nefese muhtaç insanı acıtarak, bölerek, bütünleyerek. “Kökler ve çatlamamış filizler, larvalar ve yumurtalar, termitler, yattığın toprağın altında canlanmaya, seni kemirdikçe palazlanmaya teşne şu kara kalabalık etrafını sarmış, kımıldanıyor. Ellerine bakıyorlar. Belinden geçiyorlar. Tümseklerine çıkıp, çukurlarına dolacaklar. Gözlerini alacaklar. Etini alacaklar. Bu etle bir yavru yılanı büyüteceksin. Ona nefes olacaksın. Bir hayvana dönüşeceksin. Bir yılan olacaksın. Sonunda, bir hayvan bedeninde yeniden… Nefes alacaksın.”

“Yeni bir dil olmadan yeni bir dünya yaratılamaz.” FRANKFURT DERSLERİ’nde, okurunu “yeni bir kavrayışa, yeni bir duyumsamaya, yeni bir bilince ulaşma” yönünde eğitecek geleceğin şiir sanatını hayal ederken “şiirin tadını bilgi keskinleştirmeli, özlem buruklaştırmalıdır ki o bilgi insanların uykusuna dokunabilsin” diyordu Bachmann. Yazarın öne sürdüğü bu prensibi bütünüyle içselleştirmiş, ilk baskısı 1961’de yapılan OTUZUNCU YAŞ kitabı “Bachmann”ın lirik şiirindeki eşsiz kuvveti düzyazıda da aynı irtifaya taşıyabileceğini kanıtlıyor. Daima meselenin özüne inerek, kişileri ve olayları geleneksel hikâye anlatımının durduğu sınırın ötesine dek takip eden, imgelerin ve mitlerin dili aracılığıyla insana, aşka, umutsuzluğa dair her şeyi söyleyebilme yetisine ulaşan bu benzersiz yedi öykünün ayırt edici niteliği taşıdığı “enerji”; karakterlerinin ortak noktası da hepsinin “yaşam” denilen korkunç yaralanmadan ötürü ıstırap duymaları. Otuzuncu Yaş var olan dünyanın ve düzenin ötesine ulaşan, “ütopya burcunda” yazılmış yedi öykünün bölünmez bir bütün oluşturduğu, bağımsız bir eser. Şairin nasıl bir empati, duyarlık ve dil enerjisiyle kişinin oluş halini, gelişimini betimlediğine ve genç “kahramanının” geçmiş ile gelecek, bellek ile imgelem arasında şekillenmesini nasıl sağladığına tanıklık etmek parmak ısırtan cinsten. Bu düzyazı, deneyimden ve hayal gücünden, psikolojiden ve şiirden mürekkep, zarif, sıkı bir dokuya sahip. Die Zeit Bachmann hepsi de duyumsallığı çıkış noktası alan ve ayrıksı patikasızlığı hedefleyen sadece yedi öyküden oluşan demeti bir kurdeleyle, bir ciltle düğümledi: ve birdenbire çağdaş novella adının pençesinden kurtulup yeniden kısa öykü niteliğine kavuştu.; Joachim Kaiser Otuzuna basmış biri için genç denilir hâlâ. Ama böyle biri, kendisinde herhangi bir değişiklik algılamamasına karşın, bu konuda kararsızlığa düşer; kendini gençmiş gibi göstermenin bundan böyle uygun düşmeyeceğini hisseder. (Kitaptan)

Özel Bir Yazgı Mutsuz bir evliliğin ardından oğlu Robert’la baş başa kalan heykeltıraş Alice, maddi zorluklara ve hayal kırıklıklarıyla dolu aşk hayatına rağmen oğlunu ve kendisini özel bir yazgının beklediğine içtenlikle inanır: Oğlu üniversite okuyup parlak bir geleceğe sahip olacak, kendisiyse tek kişilik sergisini nihayet açıp hak ettiği başarıya kavuşacaktır. Ama Alice beş parasız kalınca on sekiz yaşındaki Robert hem ikisini geçindirebilmek hem de annesinin boğucu olabilen sevgisinden kaçmak için orduya yazılır ve İkinci Dünya Savaşı tüm şiddetiyle sürerken Avrupa’ya gönderilir. Özel Bir Yazgı, savaşta korkularıyla yüzleşen Robert’ı takip ederken buna paralel olarak Robert’ın çocukluk yıllarını ve annesinin ayakta kalma mücadelesini Alice’in bakış açısından aktarıyor. Bir yandan sert, sürükleyici bir savaş romanı, öbür yandan kayıtsız bir toplumun ortasındaki yalnız bir kadının hikâyesi: Richard Yates her zamanki gibi Amerikan rüyasının dışında bırakılanlara odaklanıyor. Tiffany’de Kahvaltı ile Batı Cephesinde Yeni Bir Şey Yok bir araya gelmiş sanki. Bu romanı kısaca tarif etmek imkânsız, okumaksa muhteşem. Zadie Smith Yates yarattığı karakterlerin hayatlarına çaba harcamadan ve eksik bir şey bırakmadan nüfuz ediyor. The New York Times Book Review

orkular ve takıntılar klinikte, çocuk ve ergenlerin başvuru nedenlerinin başında gelir. Şüphesiz, bir hayvandan, nesneden veya karanlıktan korkmayan bir çocuk düşünülemez. Ama korkular ve çoğu zaman bu korkuları denetim altında tutma çabası olan takıntılar ruhsal işleyişi etkileyerek kişiyi zora sokabilir, uyumu bozabilirler. İşte bu sayıda gerek olağan gerekse patolojik korkuların bilinçdışı dinamiklerini gelişimsel ve klinik açıdan ele alan yazılar yer alıyor. 11. sayı editörü: Neslihan Zabcı Korkular, Fobiler ve Duyusal Takıntılara Dair Funda Akkapulu Olağan Gelişimde Kaygının Akıbeti Şeyda Postacı Çocuk Odasındaki Canavarlar: Gece Korkuları Özen Alemdar Ergen ve Korkuların Kavşağındaki Bedeni Nergis Güleç Seans Odasında Korkuların İki Ucu: Ergen ve Analist Bianca Lechevalier Korkmamak İçin Unutmak Talat Parman Sigmund Freud’un Yapıtında Takıntı Nevrozu Christos Zervis Obsesif-Kompulsif Nevrozda Manik Narsisistik Hazzın Ruhsal İşleyişi Maurice Corcos, Philippe Jeammet Ergenlik Döneminde Fobik-Nevrotik ve Takıntılı Yapılanmanın Metapsikolojisi Giuseppe Civitarese, Chiara Berrini Bion’un Nokta, Çizgi ve Bağ Kavramlarının 6 Yaşındaki Bir Çocuğun Analizinde Kullanılması İshak Sayğılı Dönüş